VII SA/Wa 833/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. F. i P. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta [...] decyzją nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. odmówił M. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego – garażowego na mieszkalny oraz nadbudowę z przebudową tego budynku i rozbudowę o zadaszenie nad wejściem do budynku garażowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2506/12 uchylił decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...]z dnia [...] maja 2012 r. W ocenie Sądu " organy dokonały niewłaściwej wykładni obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy nie wzięły pod uwagę, że dopuszczalne jest w świetle planu wznoszenie nowej zabudowy o dwóch kondygnacjach i poddaszu użytkowym. Nie ma więc powodów dla których z punktu widzenia planistycznego należałoby ograniczać nadbudowę istniejących budynków, a dopuścić nową zabudowę o ww. kondygnacjach" Po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę Starosta [...] decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2014 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego – garażowego na mieszkalny oraz nadbudowę z przebudową tego budynku oraz rozbudowę o zadaszenie nad wejściem do budynku garażowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Wojewoda [...] decyzją nr [...]z dnia [...] lutego 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania M. F. i P. F. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania i wskazał, że przedmiotowa sprawa rozpatrywana jest po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013, sygn. akt VII SA/Wa 2506/12 i stosownie do dyspozycji art. 153 i 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazania zawarte w tym wyroku są wiążące w sprawie. Następnie organ przywołał treść art. 35 ust. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane) i wskazał, że ustawodawca w tym przepisie nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie i uzgodnienia. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W dokumentacji znajduje się ekspertyza techniczna budynków gospodarczo-garażowych, zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] sąsiadujących z działką o nr. ew. [...] obr. [...] położonej w [...] przy ul. [...], zatem spełnione zostały wskazania § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. z 2015 r, poz. 1422, dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Ponadto projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części [...] – "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...]z dnia [...] lipca 2008 r (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], nr [...], poz. [...], dalej: plan). Znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż z uwagi na wykonanie przez inwestora nadbudowy istniejącego budynku przedmiotowa inwestycja będzie niezgodna z § 21 ust. 3 pkt 1 i 2 planu organ wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...]plan ustala charakter działań: 1) adaptacja istniejącej zabudowy z możliwością przebudowy i rozbudowy, 2) realizacja nowej zabudowy. Natomiast w § 21 ust. 3 pkt a planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...]ustalona została nieprzekraczalna wysokość nowej zabudowy a) mieszkaniowej – 2 kondygnacje naziemne, z możliwością realizacji trzeciej jako poddasza w bryle dachu, razem o maksymalnej wysokości 11 m. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2013, sygn. akt VII SA/Wa 2506/12. Tym samym zarzut odwołania dotyczący niezgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ ocenił jako niezasadny. Organ wskazał, że w dokumentacji znajduje się analiza dotycząca zacienienia budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] stanowiącej własność M. F. i P. F.. Z analizy wynika że okno znajdujące się w południowej elewacji nie jest zacieniane w ogóle oraz został spełniony minimalny wymóg nasłonecznienia pokoi mieszkalnych przez co najmniej 3 godziny między godziną 7.00 a 17.00. Organ podzielił stanowisko zawarte w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 532/01, zgodnie z którym ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budową, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przez obiekty budowlane. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie . ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla odwołujących się w swobodnym korzystaniu z nieruchomości do której posiadają tytuł prawny. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich. Nie zostaną naruszone interesy osób trzecich, bowiem ochrona ich uzasadnionych interesów nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obydwu. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 465/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 545/10). Zdaniem organu, żadne przepisy prawa nie mogą zakazać realizacji inwestycji w przypadku spełnienia przez inwestorów wszystkich obowiązków nałożonych przepisami prawa. Wskazać należy, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli M. F. i P. F., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 32 ust. 1 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że złożony przez M. K. projekt budowlany spełniał wszystkie określone przepisami wymagania, a wobec tego był zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części [...] - "[...]", w szczególności z § 21 ust. 3 pkt. 1 i 2 planu, 2. § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie jego zastosowania pomimo tego, iż wprost odnosi się on do stanu faktycznego objętego postępowaniem w niniejszej sprawie, to jest rozbudowy budynku istniejącego usytuowanego w odległości mniejszej niż trzy lub cztery metry od granicy, 3. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego polegającego na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego – garażowego na mieszkalny oraz nadbudowę z przebudową tego budynku oraz rozbudowę o zadaszenie nad wejściem do budynku garażowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy jednoczesnym braku uwzględnienia uzasadnionych interesów skarżących jako właścicieli działki nr ew. [...] obr. [...], oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 6, 7, 11, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie wyczerpująco zebrano i oceniono materiał dowodowy oraz wyczerpująco wyjaśniono stan faktyczny, a tym samym naruszono zasadę prawdy materialnej i zasadę swobodnej oceny dowodów, m.in.: poprzez przyjęcie, że zamierzona inwestycja jest zgodna z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nie narusza chronionego prawem interesu osób trzecich, a tym samym nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżących w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości do której posiadają tytuł prawny oraz na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżących, jak również braku uwzględnienia przez organ administracji konstytucyjnego obowiązku równego traktowania stron. Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatruje sprawę w świetle art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane ( Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz 2016 ze zm ) i w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] w sposób prawidłowy rozpatrzył sprawę wniosku pozwolenia na budowę w świetle powołanych wyżej przepisów. Organ prawidłowo ustalił, iż inwestor spełnił wszystkie obowiązki wymagane przez przepisy prawa budowlanego. Inwestor złożył projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, który posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie i uzgodnienia. Złożył wymagane prawem oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie projektanta i sprawdzającego stosownie do art. 20 ust 4 Prawa budowlanego z których wynika, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedstawił także ekspertyzę techniczną istniejących budynków gospodarczo-garażowych na sąsiednich działkach tj. działce o nr ew. [...] stanowiącej własność skarżących i działce nr 480, które bezpośrednio graniczą z działką inwestycyjną. Z ekspertyzy tej wynika, że spełnione zostały warunki określone w § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. z 2015 r, poz. 1422, dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Inwestor przedstawił również analizę dotyczącą zacienienia budynku mieszkalnego skarżących usytuowanego na działce nr [...] z której wynika, że okno znajdujące się w południowej elewacji nie jest zacieniane w ogóle oraz został spełniony minimalny wymóg nasłonecznienia pokoi mieszkalnych przez co najmniej 3 godziny między godziną 7.00 a 17.00. Organ trafnie wskazał, że przepisy prawa budowlanego normują wyłącznie kwestię zacieniania pomieszczeń przez obiekty budowlane, a nie samej działki. Zgodzić należy się z organem, iż projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr 120 poz. 1133) oraz jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Zarzut skarżących dotyczący naruszenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie jego zastosowania nie był wcześniej podnoszony i zgłoszony został dopiero w skardze. Odnosząc się do niego stwierdzić należy, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Projektowane zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy bowiem rozbudowy istniejącego budynku prowadzonej wzdłuż granicy działki. Z projektu budowlanego wynika, że rozbudowa parterowego budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego w granicy działki polega wyłącznie na wykonaniu zadaszenia nad wejściem do budynku, które to wejście nie znajduje się w granicy działki. Ponadto budynek ten będzie nadbudowany o jedną kondygnację i przebudowany wewnątrz. Kwestia zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była już badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2506/12 uchylił obie wcześniejsze decyzje odmawiające udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wiążącej oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku wynika, iż " organy dokonały niewłaściwej wykładni obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy nie wzięły pod uwagę, że dopuszczalne jest w świetle planu wznoszenie nowej zabudowy o dwóch kondygnacjach i poddaszu użytkowym. Nie ma więc powodów dla których z punktu widzenia planistycznego należałoby ograniczać nadbudowę istniejących budynków, a dopuścić nową zabudowę o ww. kondygnacjach" Prawidłowe są więc ustalenia organu dotyczące zgodności projektowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części [...] – "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...]z dnia [...] lipca 2008 r (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...], nr [...], poz. [...], dalej: plan), który dopuszcza adaptację istniejącej zabudowy z możliwością przebudowy i rozbudowy określając nieprzekraczalną wysokość nowej zabudowy mieszkaniowej – 2 kondygnacje naziemne, z możliwością realizacji trzeciej jako poddasza w bryle dachu, razem o maksymalnej wysokości 11 m. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu projektowana inwestycja nie wykracza poza granice działki inwestycyjnej. Załączone do projektu architektoniczno-budowlanego rzuty poszczególnych kondygnacji wskazują na wykonanie ocieplenia budynku w konstrukcji stropu oraz poddasza, przy jednoczesnym zaznaczeniu na wszystkich rzutach kondygnacji budynku granicy nieruchomości. Oznacza to, że ocieplenie nie będzie przekraczało granicy działki inwestora natomiast parter budynku od strony granicy działki skarżących nie będzie w ogóle ocieplany. Projektowane murki ogniowe również nie przekroczą granicy działki inwestora. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego w sytuacji kiedy jest ono zgodne z prawem. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza norm Prawa budowlanego i warunków technicznych to nie można mówić o naruszeniu interesów osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia związane z planowaną inwestycją, a jedynie o takie które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Wojewoda [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o wszechstronnie zebrany i rzetelnie przeanalizowany materiał dowodowy i uzasadnił decyzję zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W treści uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Bezpodstawne pozostają zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 107 §3 k.p.a. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) skargę oddalił. [pic]