VII SA/Wa 833/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. i P. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie ze skargi M. F. i P. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Pismem z dnia 18 marca 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) M. F. i P. F., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. uzasadniony tym, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne szkody i trudne do odwrócenia skutki, albowiem wykonanie ocieplenia od strony działki skarżących pomniejszy należącą do nich działkę. Zakres robót nie ograniczy się wyłącznie do działki inwestora, a spadający gruz będzie zalegał na działce skarżących, powodując zagrożenie dla życia lub zdrowia oraz uszkodzenie mienia. Działka skarżących na pewno ulegnie przy tym dewastacji. Ponadto powołano się na argumenty związane z niezgodnością zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 714/08). Do wykonania nie kwalifikują się natomiast te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonych nie wymagają czynności ze strony ich adresatów. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). Podkreślenia wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada jego zgodności z przepisami prawa, więc zarzuty sformułowane w tym zakresie nie zostaną rozpoznane. Stwierdzić należy, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła decyzję organu drugiej instancji, którą organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – M. K. – pozwolenia na budowę. Decyzja ta nie nakłada na skarżących żadnych obowiązków. Wskazać należy, że ryzyko związane z rozpoczęciem realizacji inwestycji obciąża inwestora, bowiem inwestor, podejmując czynności w trakcie trwania postępowania sądowoadministracyjnego, będzie musiał liczyć się z tym, że w razie ewentualnego uchylenia decyzji będzie zobligowany na własny koszt przywrócić stan poprzedni (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 271/15). Ponadto ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) określa obowiązki inwestora względem właścicieli nieruchomości sąsiednich. W szczególności wskazać należy, że art. 47 ust. 3 tej ustawy przewiduje, iż inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.