VII SA/Wa 843/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 843/16 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1163 z późniejszymi zmianami) nakazał [...], rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, usytuowanego na terenie dz. nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] [...]. W uzasadnieniu organ podał, że [...] września 2006 r. wpłynęło do PINB [...] pismo [...] z informacją, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] 2 [...], [...] rozpoczął budowę budynku gospodarczego, bez uzyskania pozwolenia na budowę. Na powyższe prace [...], jako współwłaściciel nieruchomości nie wyrażał zgody. W dniu 19 października 2012 r. do PINB [...] wpłynęło pismo [...], zgłaszające rozpoczęcie remontu i przebudowy garażu położonego na w/w nieruchomości. W piśmie tym inwestor oświadczył, że dokonał rozbiórki 3 ścian i dachu budynku, oraz że prace budowlane rozpoczął dnia [...] września 2009 r. Kontrole przeprowadzone przez PINB [...] w dniach [...] grudnia 2009 r. oraz [...] i [...] sierpnia 2011 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] potwierdziły wykonanie robót budowlanych związanych ze wzniesieniem wolnostojącego budynku gospodarczego (w trakcie kontroli stwierdzono wykorzystywanie obiektu jako gospodarczy). Według oświadczenia [...], budynek został wybudowany w latach 50-tych ubiegłego wieku, w latach 70-tych został przebudowany, a w roku 2006 z uwagi na niewłaściwy stan techniczny budynku, inwestor przebudował obiekt. W dniu kontroli [...] nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o legalności budowy tego budynku. Organ powiatowy w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, opierając się na dokumentach otrzymanych z Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa [...], że w miejscu istniejącego w roku 2006 budynku gospodarczego, w roku 1995 znajdował się obiekt o charakterystycznych parametrach tj. powierzchni zabudowy, długości i szerokości - odbiegających od obecnego obiektu. W roku 2006 wybudowano obiekt o wymiarach: 6,43m x 6,23 tj. powierzchni zabudowy 40 m2. Z zebranych przez organ nadzoru budowlanego dokumentów wynika, że obiekt został wyburzony i na nowo wybudowany, bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wykonane roboty budowlane nie mieszczą się w definicji przebudowy obiektu budowlanego, określonej w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z pkt. 6 tego artykułu, roboty polegające na odbudowie obiektu stanowią budowę. Wobec potwierdzenia samowoli budowlanej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i celem wdrożenia procedury legalizacji, nakazał przedłożenie w określonym terminie wskazanych dokumentów: Inwestor nie wywiązał się w terminie z nałożonych przez PINB [...] obowiązków. Zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, zastosowanie mają przepisy ust. 1 tego artykułu, obligujące organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części wybudowanej bez wymaganego ustawą Prawo budowlane pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożył [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., po rozpoznaniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 48 ust. 1 i ust. 4 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji – po ustaleniu stanu faktycznego zbieżnie z ustaleniami organu I instancji - wskazał, że w myśl art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-30, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. W ocenie organu odwoławczego, wykonanych robót budowlanych, polegających na rozebraniu obiektu budowlanego, za wyjątkiem jednej ściany i wybudowaniu nowego obiektu o innych gabarytach niż dotychczasowy, nie można uznać za remont istniejącego obiektu. Zgodnie z orzecznictwem, roboty takie kwalifikowane są jako budowa nowego obiektu budowlanego. Nadto organ II instancji podniósł, że na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś przepis art. 48 ust. 2 pozwala zalegalizować powstałą samowolę budowlaną jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, po wykonaniu obowiązków nałożonych postanowieniem na podstawie art. 48 ust. 2 i 3. W przedmiotowej sprawie inwestor nie przedstawił dokumentów, wymienionych w postanowieniu PINB [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., a zatem w myśl art. 48 ust. 4 ustawy organ I instancji zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki. Odnosząc się do argumentów skarżącego, organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest obiekt budowlany, wykonany samowolnie w roku 2006, a nie nieistniejący już obiekt, wybudowany w latach 50-tych ubiegłego wieku. Wskazał, że sprawa dokonania przez skarżącego zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych była przedmiotem postępowania skargowego, w ramach którego organ powiatowy został zobligowany do przestrzegania terminów, wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Nawet przy przyjęciu, że skarżący dokonał zgłoszenia robót rozbiórkowych w trybie art. 31 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym roboty zabezpieczające i rozbiórkowe można rozpocząć przed uzyskaniem pozwolenia na rozbiórkę lub przed ich zgłoszeniem, jeżeli mają one na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, to rozpoczęcie takich robót nie zwalniało od obowiązku bezzwłocznego uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub zgłoszenia o zamierzonej rozbiórce obiektu budowlanego. Jednakże przedmiotowe postępowanie dotyczy budowy nowego obiektu budowlanego, a nie robót remontowych poprzednio istniejącego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 maja 2013r., sygn. II SA/Sz 232/13, po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli - oddalił skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. [...] wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, powołując się na art. 150 § 1 K.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 149 § 3, w związku z art. 145 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst w Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] z dnia [...] listopada 2015 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nakazującą [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, usytuowanego na terenie nieruchomości dz. nr [...] i [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że we wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o wznowienie postępowania [...] wskazał, iż: "w okresie prowadzenia sprawy przez PINB [...] nie posiadałem wystarczających środków finansowych, które umożliwiałyby zlecenie opracowania dokumentacji wymaganej do przeprowadzenia legalizacji obiektu. Nadmieniam, że w dniu [...] października 2006 r. złożyłem pismo do PINB [...], informujące o konieczności przeprowadzenia natychmiastowego remontu obiektu ze względu na jego katastrofalny stan. Wobec braku sprzeciwu ze strony PINB uznałem, że po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia może przystąpić do robót budowlanych wskazanych w piśmie. Dotychczasowe procedury administracyjne wynikały z błędnych decyzji PINB oraz moich i w związku z tym proszę o umożliwienie legalizacji obiektu. Zobowiązuję się do poniesienia wszystkich kosztów legalizacji obiektu (opłaty legalizacyjnej)." Przesłanki wznowienia postępowania określa art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast wniosek [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nie wskazuje żadnej z nich, a przytoczony przez wnoszącego przepis art. 150 § 1 K.p.a. wskazuje jedynie organ, właściwy w sprawach wznowienia postępowania. Z brzmienia art. 149 k.p.a. wynika, że po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania, organ może wydać alternatywnie dwa rodzaje rozstrzygnięć: - postanowienie o wznowieniu postępowania - art. 149 § 1, - postanowienie o odmowie wznowienia postępowania - art. 149 § 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych. Postanowienie takie wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Może to nastąpić tylko z trzech przyczyn: 1) podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, w rozumieniu art. 28 K.p.a., 2) podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., 3) w podaniu o wznowienie nie powołano żadnych przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 K.p.a. Po wstępnym badaniu dopuszczalności wznowienia ustalono, że wniosek [...] o wznowienie postępowania nie wskazuje żadnej z przesłanek wznowienia postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a., nie zostały zatem spełnione formalne podstawy, umożliwiające wznowienie postępowania. [...] wniósł zażalenie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania. Domagał się jego uchylenie. W uzasadnieniu nie zgodził się z twierdzeniami, iż jego wniosek o wznowienie nie wskazuje żadnej z przesłanek wznowienia postępowania. Dalej wskazał, że podjęte przeze niego działania podyktowane były złym stanem technicznym garażu. Doszło do zawalenia się konstrukcji dachu oraz pęknięcia ścian. Dlatego rozebrał dach i trzy ściany. Podnosił, że w okresie prowadzenia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie posiadał środków finansowych, umożliwiających uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Jednocześnie wskazał, iż WINB w [...] naruszył art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niepodejmowaniu działań w celu ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia [...] na postanowienie [...] WINB z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w którym można dochodzić wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Tryb ten stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 Kpa. Podstawy wznowienia postępowania określa art. 145 § 1 oraz art. 145 a i art. 145 b Kpa. W ocenie organu II instancji, skarżący we wniosku o wznowienie nie wskazał żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kpa, co stanowi niezbędny warunek wszczęcia postępowania wznowieniowego. [...] powołał się na art. 150 § 1 K.p.a. (przepis określający organ administracji publicznej właściwy w sprawach wznowienia postępowania), wskazując w uzasadnieniu, że "W okresie prowadzenia sprawy przez PINB [...] nie posiadałem wystarczających środków finansowych, które umożliwiałyby zlecenie opracowania dokumentacji wymaganej do przeprowadzenia legalizacji obiektu. Nadmieniam, że w dniu [...] października 2006 r. złożyłem pismo do PINB [...], informujące o konieczności przeprowadzenia natychmiastowego remontu obiektu ze względu na jego katastrofalny stan. Wobec braku sprzeciwu ze strony PINB uznałem, że po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia mogę przystąpić do robót budowlanych wskazanych w piśmie. Dotychczasowe procedury administracyjne wynikały z błędnych decyzji PINB oraz moich i w związku z tym proszę o umożliwienie procedury legalizacji obiektu. Zobowiązuje się do poniesienia wszystkich kosztów legalizacji (opłaty legalizacyjnej)". Wyrażona obecnie przez skarżącego chęć legalizacji obiektu nie mieści się w zakresie żadnej z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 Kpa oraz art. 145 a Kpa i art. 145 b Kpa. Ponadto, decyzja [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r., była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 8.05.2013 r., sygn. akt II SA/Sz 232/13, oddalił skargę [...] na decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25.03.2015 r., sygn. akt II OSK 2048/13 - oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Szczecinie potwierdzając ostatecznie prawidłowość podjętego przez [...] WINB rozstrzygnięcia. WSA w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8.05.2013 r., sygn. akt II SA/Sz 232/13 zajął stanowisko co do "remontu" spornego obiektu budowlanego, wskazując, że "powołany przez skarżącego fakt dokonania zgłoszenia remontu i przebudowy garażu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 18 października 2006 r. pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Wystosowanie do organu wyżej wskazanego pisma nie zwalniało organów nadzoru budowlanego od merytorycznego zbadania sprawy w kontekście art. 48 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy samowola budowlana była wynikiem zaniechania przez skarżącego uzyskania pozwolenia na budowę". W sytuacji oddalenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym skargi na decyzję administracyjną, dopuszczalność wznowienia postępowania jest ograniczona. Brak jest przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu administracji publicznej, gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez sąd administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które były znane sądowi (wyrok NSA z dnia 17.02.1988 r., sygn. akt I SA 891/87). Gdy strona powołuje się na okoliczności i dowody nie znane sądowi przy oddaleniu skargi, a jednocześnie istniejące i nie znane organowi w dniu wydania decyzji, a więc wskazuje na inny stan faktyczny niż przyjęty przez sąd, to wówczas organ administracji uprawniony jest do wznowienia postępowania. W przeciwnym przypadku, tj. gdy strona powołuje się na okoliczności, które były znane sądowi przy oddaleniu skargi, nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie argumentacja zawarta we wniosku o wznowienie stanowi powtórzenie zarzutów, zawartych w skardze do WSA w Szczecinie na decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r., a także w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Szczecinie z dnia 8.05.2013 r., sygn. akt II SA/Sz 232/13, oraz odwołaniu od decyzji PINB [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nakazującej [...] rozbiórkę budynku gospodarczego. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 roku. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi w postanowieniu, iż nie wskazał żadnej z przesłanek wznowienia postępowania. W jego ocenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpatrzył wszechstronnie i nie wyjaśnił okoliczności sprawy, co skutkowało wydaniem postanowienia niezgodnego z prawem. Wskazał, że jego wniosek spowodowany było tym, że dotychczasowe procedury administracyjne wynikały z błędnych decyzji PINB [...] i dlatego istnieje możliwość przeprowadzenia procedury legislacyjnej. Poprzednio nie posiadał środków finansowych umożliwiających dokonanie opłaty legalizacyjnej. Obecnie posiada niezbędne środki finansowe na przeprowadzenia całej procedury legislacyjnej. Jednocześnie wskazał, iż organ naruszył art. 6 w zw. z art. 7 w z w. z art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niepodejmowaniu działań w celu ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Gdyby organ w sposób prawidłowy podejmował działania, to wezwałby go do ewentualnego sprecyzowania wniosku lub też przedłożenia stosownych dokumentów. Takie czynności nie zostały wykonane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania, organ sprawdza czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 oraz art. 145 a i art. 145 b K.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony art. 148 § 1 K.p.a. bądź w art. 148 § 2 K.p.a. Jeżeli strona powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a. i podanie zostało złożone w terminie, organ administracji ma obowiązek wznowić postępowanie. Słusznie organy orzekające w tej sprawie wskazały, że skarżący we wniosku o wznowienie nie wskazał żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a., co stanowi niezbędny warunek wszczęcia postępowania wznowieniowego. We wniosku o wznowienie postępowania [...] powołał się tylko na art. 150 § 1 K.p.a. (przepis określający organ administracji publicznej właściwy w sprawach wznowienia postępowania). Nadto w treści wniosku wskazał, że "W okresie prowadzenia sprawy przez PINB [...] nie posiadałem wystarczających środków finansowych, które umożliwiałyby zlecenie opracowania dokumentacji wymaganej do przeprowadzenia legalizacji obiektu. Nadmieniam, że w dniu [...] października 2006 r. złożyłem pismo do PINB [...], informujące o konieczności przeprowadzenia natychmiastowego remontu obiektu ze względu na jego katastrofalny stan. Wobec braku sprzeciwu ze strony PINB uznałem, że po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia mogę przystąpić do robót budowlanych wskazanych w piśmie. Dotychczasowe procedury administracyjne wynikały z błędnych decyzji PINB oraz moich i w związku z tym proszę o umożliwienie procedury legalizacji obiektu. Zobowiązuje się do poniesienia wszystkich kosztów legalizacji (opłaty legalizacyjnej)". Wyrażona obecnie przez skarżącego, chęć legalizacji obiektu i gotowość uiszczenia opłaty legalizacyjnej nie mieści się w zakresie żadnej z podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 K.p.a. oraz art. 145 a K.p.a. i art. 145 b K.p.a. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że argumentacja zawarta we wniosku o wznowienie stanowi powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji PINB [...] z dnia [...] listopada 2012 r., w skardze do WSA w Szczecinie oraz w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Szczecinie. Powyższa okoliczność (wskazywanie argumentacji, która nie jest podstawą wznowieniową i która była już oceniana przez organ odwoławczy i sądy administracyjne) wykluczała dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. Mając na uwadze, że zarzuty skargi były całkowicie bezzasadne, na mocy art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.