VII SA/Wa 860/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Mariola Kowalska, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Prezydent (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) grudnia 2014 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 28 i 29 ustawy z 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013, poz. 1409) oraz na podstawie art.104 ustawy z 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013, poz. 267) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 czerwca 1998 o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 15 marca 2002 o ustroju miasta (...) (Dz. U. Nr 41 poz. 361 z późn. zm.) wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych związanych z realizacją nośnika informacyjnego w układzie (...) W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawca (...) dokonał w dniu (...) grudnia 2014r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na realizacji nośnika informacyjnego na dz. (...). Zamiar inwestycyjny naruszał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla (...) uchwalonego przez Radę Miasta (...),(...) października 2006r., Uchwałą Nr (...) opublikowaną (...) listopada 2006 w Dzienniku Urzędowym Województwa (...). Zgodnie z zapisem § 5 ust. 2 pkt 2 ppkt b) ww. planu miejscowego, wielkość płaszczyzny ekspozycyjnej nośnika reklamowego nie może przekraczać 12 m2, podczas gdy w przedstawionej we wniosku propozycji wynosił 108 m2 (18,0 m x 6,0 m). Odwołanie od decyzji Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. wniosła (...) zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności naruszenie: -art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wobec przekroczenia terminu na wniesienie sprzeciwu, -art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie sprawy w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie, -art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - nie uwzględnienie uzupełnienia dokumentacji i decyzji z pominięciem całokształtu materiału złożonego do akt sprawy. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu. W uzasadnieniu wskazano, że termin na zgłoszenie sprzeciwu wynoszący 30 dni upłynął w dniu (...) stycznia 2015 r. dlatego sprzeciw dokonany został po jego upływnie. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wskazany termin obejmuje również doręczenie decyzji inwestorowi. Wskazano m. in. na wyrok WSA w Krakowie z dnia 11.07.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 867/12 (LEX nr 1228985): " Decyzja o sprzeciwie wywiera skutki prawne tylko wtedy, gdy została doręczona adresatowi przed upływem 30 dni począwszy od dnia doręczenia zgłoszenia. Ponadto zgodnie z zatwierdzonym planem miejscowym (§ 2 ust. 2 pkt 2 ppkt b uchwały Rady (...) z dnia (...) listopada 2006 r.) w zakresie rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno - plastycznych, ustalono że wielkość powierzchni reklamowej reklamy świetlnej lub podświetlanej oraz płaszczyzny ekspozycyjnej nośnika reklamowego nie może przekraczać 12 m2, z wyjątkiem sytuacji gdy ściana szczytowa budynku wykorzystywana jest w całości przez jedną kompozycję plastyczną (dotyczy to również reklamy remontowej). Wskazany przez organ w zaskarżonej decyzji zapis nie ma zastosowania do zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego polegającym na wykonania robót budowlanych związanych z realizacją nośnika informacyjnego w układzie (...). Organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał realizację nośnika informacyjnego z realizacją powierzchni reklamowej reklamy świetlnej lub podświetlanej oraz płaszczyzny ekspozycyjnej nośnika reklamowego. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania, administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z realizacją nośnika informacyjnego w układzie "(...) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę stosownie do art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego to decyzja administracyjna, zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ustawodawca w art. 29-31 Prawa budowlanego przewidział wyjątki od ww. zasady. Zostały one enumeratywnie wyliczone i niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Budowa części obiektów oraz wykonywanie części robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno- budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Przepisy Prawa budowlanego przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu - mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie - jest zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych. Zdaniem organu odwoławczego planowana instalacja tablicy reklamowej o wymiarach ekspozycji 18 m x 6m, jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą (...) z dnia (...) października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla (...). Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ww. uchwały w zakresie rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno - plastycznych, ustala się: dopuszczenie realizacji reklam i znaków informacyjno - plastycznych, na warunkach określonych w pkt 2 i 3, w formie: tablicy reklamowej, nośnika reklamowego, szyldu, szyldu reklamowego, zwiastunu szyldu, bannera, reklamy świetlnej lub podświetlanej, reklamy remontowej i słupa ogłoszeniowego, dzieląc je z względu na wielkość powierzchni reklamowych na dwie podstawowe grupy: -do 8 m2 włącznie, -od 8 do 12 m2 włącznie. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 2 lit. b miejscowego planu: wielkość powierzchni reklamowej reklamy świetlnej lub podświetlanej oraz płaszczyzny ekspozycyjnej nośnika reklamowego nie może przekraczać 12 m2, z wyjątkiem sytuacji gdy ściana szczytowa budynku wykorzystywana jest w całości przez jedną kompozycję plastyczną (dotyczy to również reklamy remontowej). Odnosząc się do zarzutu odwołującego, dotyczącego naruszenia art. 7 i art. 77 Kpa przez organ II instancji, uznał, że w zaskarżonej decyzji zostały przedstawione fakty oraz motywy, którymi kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu, przekroczenia przez organ I instancji 30 dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu uznał, że jest on bezzasadny. Zgodnie z dosłownym brzmieniem tego przepisu, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Wojewoda (...) podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z którym momentem wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest data nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Sąd ten w wyroku z dnia 13 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 1326/10) stwierdził, że nie można zgodzić się, iż sprzeciw winien być stronie doręczony w terminie 30 dni od daty dokonania zgłoszenia. Dla zachowania terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Regulacja zawarta w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wskazuje, iż zgłoszenie winno być organowi "doręczone", zaś sprzeciw przez organ "wniesiony". Pomiędzy terminem "wniesienie", a "doręczenie" brak jest tożsamości. W związku z powyższym, za chybiony uznano zarzut, iż decyzja o sprzeciwie powinna być doręczona stronie w terminie 30 dni od daty zgłoszenia właściwemu organowi. (...) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2015 r. zarzucając naruszenie: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy, nierozpatrzenie całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia, nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącą. - art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż nie doszło do przekroczenia terminu na wniesienie sprzeciwu. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji błędnie uznały, iż nie przekroczony został termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu, jak również że planowane zamierzenie inwestycyjne wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący podtrzymał w całości argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zadaniem Sądu, było dokonanie, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647), kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a..) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna . Z akt sprawy wynikało, że Spółka (...) w dniu (...) grudnia 2014r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania instalacji nośnika informacyjnego w układzie "(...). Zgodnie z art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej miał obowiązek wydania decyzji wnoszącej sprzeciw, co do zamiaru wykonania robót w sytuacji, gdy po analizie zgłaszanego zamierzenia, doszedł do przekonania, iż narusza ono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniesienie sprzeciwu było wyrazem braku zgody organu administracji architektoniczno- budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzenia budowlanego. Jak stanowi art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Z przepisu tego wynika, iż organ musi dokonać oceny zgodności danego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją o warunkach zabudowy i innymi przepisami. Z prawidłowo przeprowadzonej przez organ analizy materiału dowodowego wynikało, iż planowana instalacja tablicy reklamowej o wymiarach ekspozycji 18 m x 6m jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Rady (...) z dnia (...) października 2006 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla (...), opublikowaną 16 listopada 2006r., w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) nr (...). Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ww. uchwały w zakresie rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno - plastycznych, plan dopuszczał realizację reklam i znaków informacyjno - plastycznych, na warunkach określonych w pkt 2 i 3, w formie: tablicy reklamowej, nośnika reklamowego, szyldu, szyldu reklamowego, zwiastunu szyldu, bannera, reklamy świetlnej lub podświetlanej, reklamy remontowej i słupa ogłoszeniowego, dzieląc je z względu na wielkość powierzchni reklamowych na dwie podstawowe grupy: do 8 m2 włącznie oraz od 8 do 12 m2 włącznie. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla (...): wielkość powierzchni reklamowej reklamy świetlnej lub podświetlanej oraz płaszczyzny ekspozycyjnej nośnika reklamowego nie może przekraczać 12 m2, z wyjątkiem sytuacji gdy ściana szczytowa budynku wykorzystywana jest w całości przez jedną kompozycję plastyczną (dotyczy to również reklamy remontowej). Zatem ze względu na wielkość nośnika reklamowego, w tym wielkość powierzchni ekspozycyjnej, przekraczającej 12 m2 niedopuszczalne było przyjęcie zgłoszenia, albowiem doszłoby do naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowa była ocena organu w zakresie braku przekroczenia 30 dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu. Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 5, zdanie drugie Prawa budowlanego, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Stosownie do aktualnego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, momentem wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest data nadania decyzji w placówce pocztowej operatora publicznego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 427/13 (LEX nr 1582121), Sąd wskazał, że "organ nadzoru budowlanego, który jest adresatem normy prawnej zawartej w art. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego musi wiedzieć, jakie określone skutki prawne wywoła jego zachowanie. Jeżeli zatem organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności - to czas od początku do końca tego terminu jest czasem, w którym organ może dokonać tej czynności. Nie można nałożyć na organ obowiązku, którego wykonanie albo niewykonanie zależy od okoliczności, na które nie ma bezpośredniego wpływu. Wniesienie sprzeciwu w terminie 30 dni nie obejmuje doręczenia stronie decyzji organu." Zatem dla zachowania terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie, skróciłoby faktycznie trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Argumentację tę wzmacnia obecne brzmienie art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego, wprowadzone w celu rozwiania wątpliwości interpretacyjnych istniejących w poprzedniej regulacji Prawa budowlanego w tym zakresie. Obecnie przepis ten stanowi, że "za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego." Dlatego fakt nadania przez organ I instancji decyzji o sprzeciwie (najpóźniej) w dniu (...) stycznia 2015 r., przy doręczeniu organowi zgłoszenia w dniu (...) grudnia 2014r., należało uznać za wniesienie sprzeciwu z zachowaniem określonego w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, trzydziestodniowego terminu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.