VII SA/Wa 878/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. H. B.i W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o wyłączeniu z użytkowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej kpa, oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) – dalej Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania adwokata J. M. będącego pełnomocnikiem J. H. B. oraz W.W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], odmawiającej wydania decyzji o wyłączeniu z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 lipca 2010r. wpłynął do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] wniosek adwokata J. M. będącego pełnomocnikiem J. H. B. oraz W. W. - współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w [...] - o wydanie decyzji wyłączającej z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na tej nieruchomości. PINB dla [...] uznając, iż nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie zawalenia się w/w budynku wydał w dniu [...] sierpnia 2010r. decyzję Nr [...], na mocy której odmówił wydania decyzji o wyłączeniu z użytkowania ww. budynku mieszkalnego. Adwokat J. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownego rozpatrując sprawę, PINB dla [...] przeprowadził w dniu 23 listopada 2010r. czynności kontrolne na terenie działki przy ul. [...] w [...], podczas których nie stwierdził, aby usytuowany tam budynek groził bezpośrednio zawaleniem. Wobec powyższego organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. ponownie odmówił wydania decyzji o wyłączeniu z użytkowania przedmiotowego budynku. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011r. przez [...] INB, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] stwierdził, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja PINB dla [...] Nr - [...] z dnia [...] listopada 2008r. wydana w trybie art. 66 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, dotycząca budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] i decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił wydania decyzji o wyłączeniu z użytkowania ww. budynku mieszkalnego. Adwokat J. M. – pełnomocnik J. H. B.i W. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji. [...] WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. zlecił PINB dla [...] przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez ustalenie ewentualnej zmiany stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...] w stosunku do stanu wskazanego w ekspertyzie technicznej opracowanej przez doc. dr hab. inż. M. L., w szczególności, czy doszło do pogorszenia stanu technicznego. W związku z powyższym, przedstawiciel organu I instancji przeprowadził w dniu 16 maja 2012r. oględziny na nieruchomości przy ul. [...] w [...], w trakcie których ustalił, iż stan techniczny budynku mieszkalnego usytuowanego na tej działce nie uległ zmianie w stosunku do stanu wskazanego w ww. ekspertyzie technicznej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] organu powiatowego. W wyniku wniesienia skargi przez W. W. i J. H. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. uchylił decyzję [...] WINB i PINB. Organ powiatowy decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił wydania decyzji o wyłączeniu z użytkowania ww. budynku mieszkalnego. J. H. B.i W. W., reprezentowani przez adw. J. M., wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu zapadła opisana na wstępie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 68 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że nakaz wyłączenia budynku lub jego części z użytkowania może być wydawany jedynie w przypadkach rzeczywistego zagrożenia dla ludzi, wynikającego ze złego stanu technicznego tego budynku. Bezpośrednie zagrożenie zawalenia się budynku jest bezwzględną przesłanką do zastosowania cytowanego przepisu. Zagrożenie takie musi być realne i bezpośrednie. Stwierdzenie takie winno wynikać z przeprowadzonych oględzin budynku. Organ odwoławczy wskazał, że należy odróżnić możliwość zagrożenia życia lub zdrowia ludzi od bezpośredniego niebezpieczeństwa zawalenia się budynku. Pierwsze skutkuje obowiązkiem nałożenia przez organ usunięcia nieprawidłowości, zaś dopiero drugie zobowiązuje organ do zastosowania trybu przewidzianego przez art. 68 Prawa budowlanego. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że w "Ekspertyzie budynku przy ul. [...] w [...]" jak i w żadnym z protokołów oględzin nie zawarto stwierdzenia o bezpośrednim i realnym niebezpieczeństwie zawalenia się obiektu. Z dokumentacji technicznej sporządzonej przez doc. dr hab. inż. M. L. wynika, że aby zapewnić bezpieczne użytkowanie budynku wymagane jest przeprowadzenie kompleksowego jego remontu, obejmującego wymianę stropów o konstrukcji drewnianej, naprawę uszkodzonych ścian zewnętrznych wraz z termomodernizacją i wykonanie izolacji pionowej i poziomej, wymianę wyeksploatowanej stolarki okiennej i drzwiowej oraz remont konstrukcji drewnianej dachu, naprawy kominów i wymianę skorodowanej obróbki blacharskiej. Oszacowana została również kwota, która pokryłaby całą inwestycję dotyczącą naprawy budynku. Następnie stwierdzono, że ze względu na wysokie koszty naprawy remont jest ekonomicznie i technicznie nieuzasadniony. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że Prawo budowlane nie przewiduje zmiany kwalifikacji obiektu ze względu na koszty związane z jego naprawą, a możliwość wydania decyzji na podstawie art. 68 Prawa budowlanego uzależniona jest od spełnienia tylko jednej przesłanki - bezpośredniej groźby zawalenia. Przepis ten nie odnosi się w ogóle do kwestii kosztów przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Następnie organ odwoławczy powołał treść art. 61 pkt 1 i 2, a także art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego. Podkreślił, że obecny zły stan budynku mieszkalnego jest konsekwencją zaniechania prac konserwatorskich i remontowych. Problem zaś sprowadza się do kwestii zastosowanego przez organ nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości występujących w budynku przy ul. [...] nałożonego decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., bowiem zdaniem organu, co zaaprobował także WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2924/12, żeby poprawić stan techniczny budynku, a jednocześnie bezpieczeństwo jego użytkowania, wystarczy wykonanie określonych (wskazanych w decyzji) prac, zaś zdaniem skarżących jedynym słusznym rozwiązaniem jest w tej sprawie wydanie nakazu w trybie art. 68 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, słusznie organ powiatowy uznał, że przedmiotowy budynek jest co prawda w nieodpowiednim stanie technicznym, jednakże stan ten nie uzasadnia wydania nakazu jego opróżnienia i usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia na podstawie art. 68 Prawa budowlanego. Podkreślił, ażeby organy administracji mogły zastosować ten przepis konieczne jest zaistnienie w konkretnym stanie faktycznym przesłanki groźby bezpośredniego zawalenia budynku. Jeżeli bowiem stwierdzony zły stan techniczny budynku nie stwarza groźby bezpośredniego zawalenia, tj. groźby realnej, mogącej się ziścić w każdej chwili, to brak jest podstaw do ingerencji właściwego organu na podstawie art. 68 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał skarżącym, iż nawet fakt ewentualnego wyłączenia z użytkowania omawianego obiektu nie zwolni zobowiązanych od wypełnienia obowiązków nałożonych decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. H. B.i W. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucili: I. naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 68 ustawy Prawo Budowlane na skutek jego niezastosowania w do rzeczywistego stanu w/w budynku udokumentowanego treścią ekspertyzy sporządzonej przez doc. dr inż. M. L. z Instytutu Techniki Budowlanej w [...] uzupełnionej opracowaniem tego Instytutu z 13 grudnia 2010 r., z której w sposób oczywisty wynika, że nie spełnia on norm bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania, wymogów przeciwpożarowych, warunków higienicznych i zdrowotnych, co zagraża życiu i zdrowiu znajdujących się w nim osób, a tym samym, że spełnione są kryteria wskazane w tym przepisie nakazujące wyłączenie tego obiektu z użytkowania; 2. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. z poź. zm.), a w szczególności: a/ § 140 i nas. wskutek nieuwgzlędnienia faktu, że instalacje w przedmiotowym budynku są całkowicie niedrożne wskutek spękań ścian powodujących ich nieusuwalną nieszczelność; b/ § 203, § 204 i nas. wskutek nieuwzględnienia przez organ administracyjny II instancji wynikającego wprost z treści powyższej ekspertyzy faktu, iż już w dacie jej sporządzenia, tj. przed prawie czteroma laty, konstrukcja powyższego budynku nie spełniała określonych Polskimi Normami dotyczącymi projektowania i obliczania konstrukcji warunków technicznych zapewniających nieprzekraczanie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym z jego elementów i w całej konstrukcji, a w szczególności nie spełnienia przez ten obiekt następujących norm: PN-B-02000:1982 (obciążenia budowli - zasady ustalania wartości); PN-B-02001:1982 (obciążenia budowli - obciążenia stałe); PN-B-03002:2007 (konstrukcje murowe - projektowanie i obliczanie); PN-B-03150:2000,PN-B-03150:2000/Az1:2001 PN-B-03150:2000/Az2:2003 (konstrukcje drewniane - Obliczenia statyczne i projektowanie), PN-EN 1995*), Eurokod 5: Projektowanie konstrukcji drewnianych: co w konsekwencji doprowadzi do katastrofy budowlanej wskutek jego zawalenia się, c/ § 207 i nas. wskutek nieuwzględnienia faktu, iż aktualny stan konstrukcji w/w budynku w przypadku zaistnienia niebezpieczeństwa pożaru spowoduje utratę jej nośności, co stwarza zagrożenie życia dla osób przebywających w jego obrębie; II. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: a/ art. art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności nierozważenie ustaleń i wniosków w/w ekspertyzy autorstwa doc. dr inż. M. L. z Instytutu Techniki Budowlanej w [...] uzupełnionej jego opracowaniem z 13 grudnia 2010 r., jak i wysnucie nienależytych wniosków z wizji lokalnej z 13 grudnia 2013r. b/ art. 80, 97 §1, 105 §1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez akceptację błędnego stanowiska organu I instancji o braku przesłanek do wyłączenia powyższego obiektu z użytkowania, mimo sprzeczności takiego poglądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego i zasadami logicznej dedukcji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Obowiązujące przepisy prawa budowlanego nakładają na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych obowiązek utrzymywania budynków w należytym stanie technicznym i estetycznym oraz zapewnienia bezpieczeństwa ich użytkowania. Zgodnie z art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.),zwanej dalej jako ustawa, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, tj. w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 ustawy. Wymagania te dotyczą w szczególności bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania, możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego. Z kolei organy nadzoru budowlanego są zobowiązane do nadzorowania, czy obiekty budowlane znajdują się w odpowiednim stanie technicznym i mogą być bezpiecznie użytkowane. W razie stwierdzenia uchybień i zagrożeń, organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do podjęcia działań, w tym przewidzianych w art. 68 Prawa budowlanego, który stanowił podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji. Zgodnie z powołanym przepisem, w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany: 1) nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania; 2) przesłać decyzje, o której mowa w pkt 1, obowiązanemu do zapewniania lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów; 3) zarządzić: a) umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, b) wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania. Przepis art. 68 Prawa budowlanego dotyczy budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, których stan techniczny stwarza bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa, którego konsekwencją może być zawalenie całego lub części budynku. Decyzja nakazująca właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie budynku lub jego wyłączenie z użytkowania w całości lub w części i w określonym terminie, powinna być poprzedzona dokonaniem przez organ nadzoru oględzin stanu budynku i protokolarnym stwierdzeniem wystąpienia realnego i bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt wykorzystywania budynku dla celów mieszkalnych. Stan techniczny budynku ustalono na podstawie oględzin dokonanych w dniu 13 grudnia 2013 r., z których sporządzono protokół. Zdaniem Sądu, oględziny zostały przeprowadzone w sposób szczegółowy przez osoby posiadające fachową wiedzę z zakresu budownictwa i prawa budowlanego - dwóch inspektorów legitymujących się uprawnieniami budowlanymi, a treść protokołu potwierdza wykonana dokumentacja fotograficzna. W sprawach regulowanych przepisami ustawy - Prawo budowlane, obejmujących działalność projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych ustalenia zawarte w protokołach kontroli stanowią materiał dowodowy w rozumieniu przepisów działu II rozdział 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Potwierdzeniem takiego stanu jest regulacja art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego, z której wynika, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przed podjęciem decyzji na podstawie art. 68 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego nie oznacza więc obowiązku organu zasięgnięcia opinii biegłego. Przy czym należy podkreślić, że organ może skorzystać z takiego środka dowodowego, jeżeli okoliczności sprawy wymagają wiedzy specjalistycznej, którą organ nie dysponuje. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występowała. Niemniej organy uwzględniły treść złożonej do akt sprawy przez Skarżących ekspertyzy, wypełniając tym samym obowiązek nałożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 24.10.2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1761/12. Z przeprowadzonych oględzin wynika, że stan budynku nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, co oznacza, że nie grozi zawaleniem. Organ dokonując analizy treści złożonej ekspertyzy wskazał, że nie zawiera ona wniosków wskazujących na realną groźbę zawalenia. W kontekście tych ustaleń twierdzenia Skarżących nie mogą skutecznie podważać dokonanej przez organ oceny stanu technicznego budynku. Jak już bowiem podkreślono, czynności kontrolne zostały przeprowadzone przez uprawnionych pracowników nadzoru budowlanego i w sprawach z zakresu utrzymania obiektów budowlanych, określonych przepisami prawa budowlanego. W ocenie Sądu, stan techniczny budynku niewątpliwie jest zły ale nie grozi zawaleniem. Zły stan techniczny nie uzasadnia jeszcze interwencji organu nadzoru budowlanego w oparciu o art. 68 Prawa budowlanego. Przesłanką bezwzględną zastosowania tego przepisu jest bowiem stwierdzenie bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku z przeznaczeniem na pobyt ludzi. Stwierdzenia takiego organ winien dokonać na podstawie wcześniej przeprowadzonych oględzin. Prawidłowo uznały organy nadzoru budowlanego, że stan budynku niewątpliwie poprawi wykonanie przez właścicieli obowiązków nałożonych na nich przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Na marginesie należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego winny podjąć energiczne działania w celu wyegzekwowania realizacji ostatecznej decyzji. W kontekście całego materiału dowodowego nie można uznać, że wnioski organu co do zagrożenia bezpośrednim zawaleniem całego obiektu są arbitralne i nieuzasadnione. Mając na względzie treść art. 68 oraz materiał dowodowy organy orzekające w obu instancjach zgodnie stwierdziły, że okoliczności faktyczne sprawy nie wypełniały dyspozycji wskazanego artykułu. Nałożenie obowiązków na podstawie art. 68 może mieć miejsce (a nawet powinno) w sytuacji, gdy budynek z przeznaczeniem na pobyt ludzi grozi bezpośrednim zawaleniem, a z akt administracyjnych sprawy (a dokładnie: protokołu oględzin) nie wynikało, aby taka sytuacja miała w tym przypadku miejsce. Sąd z taką oceny sprawy w pełni się zgadza. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać w pierwszej kolejności, że z powodów opisanych powyżej nie doszło do naruszenia art. 68 Prawa budowlanego. Jeśli zaś chodzi o naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy zauważyć, że powoływane w skardze przepisy dotyczą stanu technicznego budynku bez odnoszenia się do groźby zawalenia się budynku. Wobec powyższego ich naruszenie nie wpływa na ocenę trafności rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego. Odnośnie zarzutów natury procesowej wskazać trzeba, że nie jest trafny zarzut braku uwzględnienia przedłożonej do akt ekspertyzy oraz wysnucie z niej błędnych wniosków. Przede wszystkim organy dokonywały oględzin budynku również pod kątem wskazanych w ekspertyzie wad przedmiotowego budynku. Mając świadomość wad budynku opisanych w ekspertyzie oraz stwierdzonych podczas oględzin organy uznały, że nie istnieje stan zagrożenia zawaleniem się budynku. Przy czym odniosły się także do wniosków zawartych w przedmiotowej ekspertyzie. Konkludując, Sąd nie podzielił zarzutów procesowych skargi uznając, iż zaskarżona decyzja spełnia wymogi, o których mowa w k.p.a. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.