VII SA/Wa 885/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawy ze skarg H. B., M. B., M. W. oraz G. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 lutego 2023 r., Nr 114/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2023 r., Nr 114/OPON/2023, Wojewoda Mazowiecki (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1855, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 1557., dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania G.K. oraz H.B. i M.B., od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 20 września 2021 r. Nr 454/2021 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego waz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]– utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 20 września 2021 r., Nr 454/2021 zatwierdził projekt budowlany i udzielił I.G. i R.G., pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Odwołanie od ww. decyzji wniósł G.K. oraz H.B. i M.B. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 15 grudnia 2021 r., Nr 1003/OPON/2021 uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli inwestorzy – I.G. i R.G. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 134/22, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego. Wojewoda Mazowiecki pismem z dnia 15 lipca 2022 r. zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu odwoławczym. Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę wytyczne Sądu, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Prezenta m.st. Warszawy z 20 września 2021 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w art. 35 ust. 1 p.b. określone zostały okoliczności weryfikowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organ podkreślił, że w przypadku stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Analizując ponownie całość dokumentacji sprawy, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., a złożony przez nich projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. Organ wyjaśnił, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z wytycznymi z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz, 1225) oraz jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Dołączone zostały oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 4 p.b. Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr313/B/2009 z dnia 4 listopada 2009 r., dalej "warunki zabudowy" ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z wyznaczoną www. decyzji o warunkach zabudowy, nieprzekraczalną linią zabudowy. Nie narusza ponadto warunków ww. decyzji w zakresie: maksymalnego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu. Liczba miejsc postojowych jest zgodna z warunkami zabudowy - miejsca parkingowe wyłącznie na terenie własnym inwestycji. W dalszej kolejności organ wskazał, iż projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, w szczególności nie pozbawia tych osób dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i ciepłej wody, środków łączności, dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi terenów sąsiednich, zanieczyszczenia powietrza, wody ani gleby. Organ II instancji wyjaśnił, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), dalej "warunki techniczne", w szczególności: § 12 (odległości budynków od granicy z działkami sąsiednimi), § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 29 (nie dokonano zmiany spływu wód kierującego je na sąsiednie nieruchomości), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi). Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do budynków istniejących na sąsiednich działkach oraz innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W uzasadnieniu, organ wyjaśnił także, że za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada jego autor. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 p.b. stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 p.b.). Zgodnie zaś z art. 83 ust. 1 p.b. organem właściwym do kontroli legalności i prawidłowości wykonanych robót budowlanych jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Dopiero wykazanie w odpowiednim postępowaniu, że projektanci i sprawdzający w przedmiotowych oświadczeniach dopuścili się poświadczenia nieprawdy lub, że ich oświadczenia zostały sfałszowane, może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie organu, zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy, należy zatem uznać za niepewne i niemożliwe do zbadania przez tutejszy organ. Zgodnie z orzecznictwem niedopuszczalne jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować, bez oparcia w dowodach. Na zakończenie swoich rozważań Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H.B., M.B i M.W. a także G.K. H.B, M.B. i M.W. w swojej skardze odnieśli się m.in. do założeń ilości mieszkańców, wód opadowych, podłączenia budynku do sieci kanalizacyjnej, garażu podziemnego, placu zabaw. G.K. wniósł o uchylenie w całości Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 lutego 2023 r. oraz przekazanie sprawy Wojewodzie Mazowieckiemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucił kwestionowanej decyzji: a) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 9, 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stanu faktycznego, co stanowi niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nr 454/2021 z dnia 20 września 2021 r., Prezydenta m.st. Warszawy, szczególnie wobec uprzedniego jej uchylenia w toku instancyjnej kontroli; b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 13 w zw. z § 57 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności nieuwzględnienie faktu występowania parametru przesłaniania zabudowy wokół planowanego zamierzenia inwestycyjnego Wnioskodawcy; c) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i p.b. w zw. z § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z wymogami poprzedzającej decyzji nr 313/B/2009 o warunkach zabudowy w zakresie w szczególności dostępu inwestycji do drogi publicznej; d) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w zw. z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem z wymogami poprzedzającej decyzji nr 313/B/2009 o warunkach zabudowy w zakresie w szczególności wymaganej ilość projektowanych miejsc postojowych; e) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w zw. z § 28 w zw. z § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z wymogami poprzedzającej decyzji nr 313/B/2009 o warunkach zabudowy w zakresie w szczególności odprowadzania wód opadowych; f) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. w zw. z § 39 w zw. z § 40 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego objętego niniejszym postępowaniem z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności nie uwzględnienie wymaganej powierzchni biologicznie czynnej działki, a także odległości okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi od planowanego placu zabaw. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2023 r., skargi G.K. oraz H.B, M.B, M.W. na podstawie art 111 § 1 p.p.s.a. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 885/23. W odpowiedzi na skargi Wojewoda Mazowiecki wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skarg wywiedzionych do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody Mazowieckiego Nr 114/OPON/2023 z dnia 14 lutego 2023r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy Nr 454/2021 z dnia 20 września 2021r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego waz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Przypomnieć zatem należy, że w rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ja wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2013r. w sprawie II OSK 44/121 – "tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego". Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Stanowisko sądów administracyjnych, a przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami techniczno- budowlanymi wskazuje na to, że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10 z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11). Tak ukształtowane orzecznictwo jednoznacznie określa granice kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, do badania projektu budowlanego, mając na uwadze cel, dla którego wprowadzono przepisy związane z umożliwieniem inwestorom uzyskiwania pozwoleń na budowę a także rolą, a tym samym odpowiedzialnością profesjonalnych projektantów. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie utrwalone zostało stanowisko, zgodnie z którym według art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przesłanką wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Przesłanka zgodności projektu z ustaleniami przyjętymi w rozstrzygnięciu decyzji o warunkach zabudowy wystąpi tylko gdy projekt budowlany odpowiada rozstrzygnięciu co do rodzaju zabudowy, co ma podstawowe znaczenie dla realizacji zasady dobrego sąsiedztwa. (...) Od ustalenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy organ architektoniczno-budowlany odstąpić nie może. Ustanowiona w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane przesłanka stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest przesłanką bezwzględnie obowiązującą ( vide wyrok NSA II OSK 2720/17 z 8 października 2019r.). Należy zgodzić się z organami, że projekt budowlany nie wskazuje, aby projektowany budynek wielorodzinny naruszał ustalenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 313/B/2009 z dnia 4 listopada 2009r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. I tak lokalizacja inwestycji jest zgodna z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. Maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w decyzji o warunkach-do 0,34, w projekcie - 0,3392, minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w decyzji o warunkach od 45%, w projekcie – 47,12%, szerokość elewacji frontowej w warunkach zabudowy 15,8 m z tolerancją do 20%, w projekcie 13,05 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej- w decyzji od 12,7 m do 19,0 m, w projekcie 13,05 m. Również zaprojektowana geometria dachu pozostaje w zgodzie z ustaleniami decyzji Nr 313/B/2009 z dnia 4 listopada 2009r. Podkreślić przy tym należy, wobec zarzutów skarg, że zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez teren biologicznie czynny rozumie się teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Jak wynika z projektu budowlanego, płyta nad garażem podziemnym ma być "wykonana z żelbetu. Płyta kryta warstwą izolacji przeciwwodnej, warstwą termiczną, geowłókniną, warstwą przepuszczalną (żwir) oraz substratem na zielone dachy (REI 120 na konstrukcji R 120)". Dokonane przez autora projektu wyliczenia wskazują, że zachowany zostanie wymóg zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono wymóg lokalizowania miejsc parkingowych wyłącznie na terenie własnym inwestycji w ilości minimum 1,5 miejsca parkingowego na 1 lokal mieszkalny. W projekcie przewidziano 14 stanowisk postojowych dla 9 lokali mieszkalnych, w tym 4 stanowiska zależne przewidziane jako rodzinne dla jednego mieszkania. Na poziomie garażu podziemnego zaprojektowano miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych( SP 4 na rzucie A-01). W praktyce oznacza to lokalizowanie platform parkingowych, tak by jeden z zaparkowanych pojazdów znajdował się na platformie, a drugi pod nią albo zapewnienie dostępu do jednego miejsca nie bezpośrednio z drogi manewrowej, a za pośrednictwem innego miejsca (miejsce jedno za drugim). W ocenie Sądu, taka praktyka jest dopuszczalna ,a przy ocenie spełnienia normatywu parkingowego należy uwzględniać wszystkie miejsca, zatem również te, z których można korzystać jedynie za pośrednictwem innego miejsca postojowego. Brak bezpośredniego dostępu nie zmienia bowiem charakteru miejsca, jako miejsca na stałe przewidzianego do parkowania pojazdów. Podkreślić trzeba, że w przepisach prawa nie ma zakazu realizacji miejsc postojowych rodzinnych – podwójnych, czyli miejsc na dwa pojazdy. Jedynymi kryteriami, które musi spełniać miejsce postojowe są określone wymiary wynikające z § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U 2002 nr 75, poz. 690 ze zm.). Z powyższych więc względów za słuszną należało uznać konstatację organu odwoławczego o możliwości zaprojektowania części miejsc postojowych w systemie zależnym, o ile ich sumaryczna liczba odpowiada ilości narzuconej w decyzji o warunkach zabudowy, co ma niewątpliwie miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, projekt budowlany jest także zgodny z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego( Dz.U z 2022r., poz. 1225) zarówno w części opisowej jak i graficznej projektu zagospodarowania terenu. Zarówno w części rysunkowej jak i opisowej znajdują się bowiem informacje dotyczące ukształtowania terenu i układu zieleni. Wskazano w nich, że przewiduje się zachowanie istniejącego poziomu terenu, jak również, że przewiduje się zagospodarowanie powierzchni biologicznie czynnej na trawniki i rośliny ozdobne, zaś wody opadowe z dachów budynku oraz tarasów i nawierzchni utwardzanych będą odprowadzane przez spadki nawierzchni na teren biologicznie czynny, zaś ukształtowanie terenu zabezpiecza tereny sąsiednie przed zalewaniem. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) w szczególności z § 12 (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 57 (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). W kwestii podnoszonego zarzutu naruszenia § 40 warunków technicznych, poprzez zaprojektowanie placu zabaw( część rekreacyjna) na jednej z kondygnacji w części ogólnodostępnej projektowanego budynku bez zachowania wymogu odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w projektowanym budynku, wyjaśnić trzeba, że § 40 ust. 1 tego rozporządzenia odnosi się do zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika, aby przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę rozstrzygniętego decyzją organu I instancji był zespół budynków wielorodzinnych. Tym niemniej wyjaśnienia wymaga, że brzmienie § 40 ust. 3 rozporządzenia uległo zmianie. Z dniem 1 stycznia 2018 r. wyeliminowano z brzmienia § 40 ust. 3 rozporządzenia odwołanie się do ust. 1 tego przepisu . Nastąpiło to w § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285 ze zm.). Niewątpliwie celem wprowadzenia przepisów nakazujących oddalenie placów zabaw od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi była ochrona przed hałasem. Doprecyzowując, odległość 10 metrów powinna być zachowana od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, czyli takich, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa co najmniej 2 godziny. Dotyczy to więc wszystkich pokoi w mieszkaniach, ale nie dotyczy łazienek, klatek schodowych ani pomieszczeń gospodarczych. Analiza projektu budowlanego wykazała, że odległość mniejsza niż 10 m od placu zabaw dotyczy okien pomieszczenia , które nie jest przeznaczone na pobyt ludzi. Po wtóre, co równie istotne, taka lokalizacja placu zabaw- terenu rekreacji w żaden sposób nie narusza interesu prawnego skarżących- G.K. właściciela niezabudowanej działki nr ew. [...]oraz H.B, M.B. i M.W. współwłaścicieli działki nr ew. [...]. Formułowane w tej kwestii zarzuty skarg mogą być ocenianie wyłączenie poprzez pryzmat naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Stwierdzenie, czy decyzja o pozwoleniu na budowę narusza uzasadnione interesy osób trzecich, o czym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., następuje poprzez ocenę, czy decyzja ta narusza konkretną normę budowlaną leżącą w interesie prawnym określonej osoby trzeciej. Skarżąca powinna wskazać jaka norma techniczno-budowlana została naruszona, w wyniku czego doszło do naruszenia jej uzasadnionego interesu. W innym wypadku zarzut taki należy ocenić jedynie jako subiektywną ocenę strony (por. M. Goss [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. D. Sypniewski, Warszawa 2022, art. 5). Przepis art. 5 ust. 1 p.b. zawiera bowiem jedynie ogólne zasady, które podlegają skonkretyzowaniu w innych przepisach p.b. i aktach wykonawczych. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Przepis ten nie daje bowiem samodzielnej podstawy prawnej dającej legitymację procesową w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ochrona, wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nie ma charakteru absolutnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób (vide: wyrok NSA z 21 grudnia 2022 r., II OSK 2290/21, Lex nr 3478968). Dodać należy, że ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, będą decydowali o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, czy rodzaju obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z 16 listopada 2005 r. II OSK 672/05, Lex nr 203713). Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 pkt 9 p.b. nie może sięgać tak daleko, aby uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Zgodnie bowiem z art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten formułuje zasadę wolności zabudowy, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nakazujących poszanowanie wolności i własności. Mając zatem powyższe na uwadze należy podkreślić, że w niniejszej sprawie organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji przedstawił zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony także na etapie postępowania odwoławczego, przeprowadzony na okoliczność ustalenia czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia naruszenia § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie nasłonecznienia i zacienienia domu oraz działki skarżących. Treść dołączonej analizy nasłonecznienia w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że projektowany budynek w odniesieniu do budynków istniejących na działkach sąsiednich spełnia wymagania w zakresie przesłaniania wynikające z § 13 wyżej powołanego rozporządzenia, zaś w budynku skarżących położonym na działce nr ew. [...]zgodnie z § 60 ust. 1 przywołanego rozporządzenia nie ograniczono wymaganego czasu nasłonecznienia ( rys. PZT- O3b, str. 73). Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że Prawo budowlane i rozporządzenie wykonawcze przewiduje, że odległość budynku od innych obiektów powinna być taka, aby umożliwiała naturalne oświetlenie pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych znajdujących się w tych obiektach. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z analizą zacienienia budynku tzw. hipotetycznego, co do którego nie wydano pozwolenia na budowę bądź decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym zakresie Sąd stoi na stanowisku, że przepis § 13 rozporządzenia może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy, nie zaś hipotetycznej. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku", który w niniejszej sprawie nie istnieje. Nie wyłącza to jednak konieczności dokonania przez organ architektoniczno-budowlany oceny wpływu planowanej inwestycji pod kątem możliwego jej zagospodarowania z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3105/12, LEX nr 1579506). Bez wątpienia w procesie inwestycyjnym konieczne jest zapewnienie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Omawiany przepis wymaga uwzględnienia jedynie takich interesów osób trzecich, które stanowią naruszenie ich interesów prawnych i jednocześnie polegają na naruszeniu przepisów prawa, bowiem ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy nie ma charakteru absolutnego. Choć zgodzić się trzeba, że inwestor, który pierwszy zabuduje swoją działkę nie ma z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień, to nie do pogodzenia z prawem za budowy jest sytuacja, w której jego prawo jest ograniczane z uwagi na konieczność uwzględnienia interesu właściciela działki sąsiedniej, niezabudowanej, której plany inwestycyjne nie są jeszcze skonkretyzowane. Związanie inwestora wymogiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane nie może powodować, że w efekcie ma on ograniczone prawo zabudowy swojej działki. Dlatego też samo stwierdzenie, że sąsiednia działka budowlana będzie zacieniana, nie może być w okolicznościach konkretnej sprawy automatycznie rozpatrywane jako naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich tym bardziej, gdy – jak ma to miejsce w rozpoznanej sprawie - z ustalonego stanu faktycznego wynika, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, a kwestią sporną pozostaje to, czy zostały naruszone interesy właściciela sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości- działki nr ew. [...]. Szeroka ochrona interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r, sygn. akt II OSK 2152/15). Tym bardziej, że jak wynika z dodatkowej analizy sporządzonej przez projektanta, zabudowa działki nr ew. [...] będzie możliwa nawet w przypadku realizacji inwestycji zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] września 2021r. Stwierdzenie takie znajduje potwierdzenie w uzupełniającej dokumentacji projektowej oraz analizie cieni wykonanej na rys. PZT- O3f i PZT- O3g. Projektowany budynek na działce nr ew. [...] nie wprowadza ograniczeń w możliwości zabudowy działki nr ew. [...] ze względu na zacienienie tej działki. W kontekście hipotetycznego przesłaniania hipotetycznego budynku na działce nr ew. [...], wskazać trzeba, że większa część terenu działki skarżącego G.K. utrzymuje się w okolicach rzędnych 80,00 n.p.m., a po wykonaniu utwardzenia i wykonaniu nawierzchni docelowej , rzędna ta prawdopodobnie ulegnie podwyższeniu do poziomu 80,2 do 80,3 n.p.m. W tej sytuacji przyjęcie poziomu parteru hipotetycznego budynku na działce nr ew. [...] na wysokości 80,6 n.p.m. jest realne i stanowiło podstawę dokonanej przez projektanta analizy przesłaniania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 14 rozp. w sprawie warunków technicznych, wyjaśnić należy, że inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], zaś realizacja zjazdu została przewidziana do odrębnego opracowania i procedowania, tak jak i wszystkie przyłącza ( wody, energetyczne, kanalizacji i sieci gazowej). Całkowicie niezrozumiałym jest więc zarzut braku ustanowienia służebności drogi koniecznej na działkach nr ew. [...] i [...]. Definicja dostępu do drogi publicznej została zamieszczona w art. 2 pkt 14 u.p.z.p., zgodnie z którym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W sprawie niniejszej jest to dostęp bezpośredni. Przypomnieć trzeba, że pozwolenie na budowę budynku nie musi obejmować przyłącza, ani zjazdu które nie jest jego częścią składową. Za takim rozumowaniem przemawiają również inne względy. Warunek z art. 33 ust. 1 p. b., określający, iż obiekt może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem, jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz w zdaniu drugim komentowanego przepisu. Przedmiotowy warunek będzie zatem konieczny do spełnienia wyłącznie w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę będzie obejmowało tylko wybrane obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, które stanowią część zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt. Oznacza on więc tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia budowlanego na różne obiekty muszą one stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to zaś, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Poza tym, zgodnie z art. 57 p.b., dopiero na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dochodzi do sprawdzenia, czy obiekt nadaje się do użytkowania, w tym – czy doszło do odbioru wykonanych przyłączy (art. 57 ust. 1 pkt 6 P .b.). Nie wynika z tego obowiązek, by przyłącza były realizowane łącznie z obiektem budowlanym lub stanowiły inwestycję wyprzedzającą tę budowę. Należy również zauważyć, że gdyby z art. 33 p.b. wyprowadzić wniosek co do konieczności objęcia decyzją o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego ze wszystkimi przyłączami, to przepis art. 29a p.b. stałby się w znacznej części przepisem bezużytecznym. Zgodnie bowiem z art. 29a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 budowa przyłączy może być realizowana albo w trybie zgłoszeniowym, albo w trybie odrębnych przepisów regulujących dostarczanie energii, wody, ciepła itd. Możliwość realizacji przyłączy w tych odrębnych trybach oznacza także, że nie muszą one być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę. Aktualnie do wniosku o pozwolenie na budowę dołącza się – stosownie do potrzeb – oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki wyłącznie z drogą krajową lub wojewódzką, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Oświadczenie nie jest już zatem wymagane odnośnie możliwości połączenia działki z drogą powiatową i z drogą gminną (art. 34 ust. 3 pkt 3 p. b.). Zwrot "stosownie do potrzeb" oznacza, że przedmiotowe oświadczenie należy dołączyć tylko wtedy, gdy zaistnieje taka potrzeba, a więc w zasadzie, gdy działka nie jest jeszcze połączona z drogą, a przepisy szczególne wymagają takiego połączenia. Natomiast nie ma obowiązku dołączenia przedmiotowego oświadczenia, w przypadku gdy działka ma już połączenie z drogą publiczną. Ustawodawca wyszedł bowiem z założenia, że wymagania dotyczące podłączenia działki budowlanej do istniejącej sieci drogowej, zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto wymagania te są również ustalane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikował możliwość przyłączenia do istniejącej sieci drogowej projektowanych obiektów, leży to bowiem w interesie inwestora. Jednocześnie spełnienie przez zrealizowany budynek wymagań określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu obecnie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania (por. Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WK 2016 r.). Nie zasługuje również na aprobatę zarzut naruszenia § 29 warunków technicznych, zgodnie z którym, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Zaprojektowano odprowadzanie wód opadowych przez nawierzchnie chłonne i powierzchnię biologicznie czynną oraz spadki terenu na teren własny inwestora ( pkt 4.18 str.10a projektu). Przypomnieć także wypada, że za powyższe rozwiązanie odpowiada wyłącznie projektant (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu przeprowadzone zgodnie z prawem postępowanie administracyjne pozwoliło organom na ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie prawa przez wydanie kontrolowanej obecnie decyzji administracyjnej. Zdaniem sądu, niezasadne są zarzuty skarżących dotyczące braku podstaw do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, badając zgodność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z prawem, organ odwoławczy stwierdził, że czyni zadość wymogom przepisów prawa, a przedłożone do zatwierdzenia materiały są wystarczające do udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę, w związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżących, brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługują też pozostałe zarzuty skarg. Przeprowadzone postępowanie nie naruszało wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały, a w szczególności Wojewoda należycie uzasadnił wydaną decyzję usuwając nieprawidłowości i braki, które powstały na etapie pierwszoinstancyjnym. Podniesione zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei niezadowolenie strony z wydanego rozstrzygnięcia, jak też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, skoro przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa. Nie naruszono również zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Reasumując, w wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej skarżonej decyzji, nie znalazły potwierdzenia zarzuty wniesionych skarg. Nie stwierdzono także innych naruszeń prawa materialnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też, aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki obligujące do stwierdzenia nieważności postępowania z urzędu. Wobec powyższego skargi należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.