VII SA/Wa 895/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. znak [...], na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazał T. M. dokonanie rozbiórki ogrodzenia działek nr [...]/4 i [...]/2 położonych w miejscowości L. gm. T., wybudowanego od strony drogi [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. M., utrzymał w mocy powyższą decyzję. Pismem z dnia 15 kwietnia 2006 r. T. M. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją ze względu na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05 oddalający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 621/04 oraz wskazała, że z uzasadnienia ww. wyroków wynika, że zagadnienie wstępne, jakim jest data odbudowy ogrodzenia działek nr [...]/2 i [...]/4, zostało rozstrzygnięte odmiennie od oceny przyjętej przez właściwy organ przy wydawaniu decyzji. Jak bowiem wynika z wyroków, bezspornym jest fakt odbudowy ogrodzenia tych działek w 1997 r. Ponadto skarżąca stwierdziła, że przed Sądem Rejonowym w B. toczy się postępowanie, w trakcie którego wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W szczególności dowodem takim jest film video z zarejestrowanym stanem faktycznym ogrodzenia przedmiotowych działek w październiku 1999 r., na którym widać, że działka nr [...]/4 była w tym czasie ogrodzona żelbetowym ogrodzeniem, identycznym jak działka nr [...]/2, co jest sprzeczne z ustaleniami organu powiatowego oraz świadczy o tym, że działka nr [...]/4 została ogrodzona w 1997 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., działając na wniosek T. M., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrolowana decyzja została zaskarżona przez T. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 621/04 oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dna 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Organ stwierdził, iż w dniu 27 kwietnia 2006 r. wpłynął wniosek T. M. z dnia 15 kwietnia 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. Wniosek ten został złożony w dniu 19 kwietnia 2006 r. (data stempla pocztowego), a o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania z mocy art. 145 § 1 pkt 5 strona dowiedziała się co najmniej w dniu 25 listopada 2005 r., co wynika z pisma Sądu Rejonowego w B. sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Organ uznał, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ określony w art. 148 § 1 k.p.a. miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 25 grudnia 2005 r. Organ podał, iż jako drugą okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. T. M. wskazała fakt odmiennego rozstrzygnięcia przez NSA i WSA zagadnienia wstępnego, jakim jest data odbudowy ogrodzenia działek nr [...]/2 i [...]/4, od oceny przyjętej przez organ przy wydawaniu decyzji. O powyższym fakcie wnioskodawczyni dowiedziała się z wyroku NSA z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05, który otrzymała w dniu 24 marca 2006 r. W tej sytuacji, skoro wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. został nadany w dniu 19 kwietnia 2006 r., został zachowany termin do jego wniesienia określony w art. 148 § 1 k.p.a., a zatem zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania z tej przyczyny. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 7, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie ogrodzenia działek nr [...]/4 i [...]/2 położonych w miejscowości L. gm. T. od strony drogi [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. zawiesił wznowione postępowanie na wniosek T. M., z uwagi na toczące się postępowanie w Sądzie Rejonowym w B., w którym ponownie badana była data budowy ogrodzenia. W dniu 10 grudnia 2009 r. wpłynął wniosek T. M. o podjęcie zawieszonego postępowania, ze względu na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...]. Zdaniem strony, z uzasadnienia wyroku wynika, że odbudowę ogrodzenia działek nr [...]/1 i [...]/2 rozpoczęto w roku 1996, a zakończono w 1997 r. oraz że inwestorami ogrodzenia działek byli K. i D. A. Według T. M., około 2001 r. miała miejsce ingerencja W. M. w istniejące ogrodzenie, polegająca na wymianie uszkodzonej bramy, poszerzeniu jej oraz zastąpieniu drugiej z nich przęsłami betonowymi. Ponadto, z ww. wyroku Sądu Rejonowego w B. wynika, że pierwotnie działka posiadała nr ew. [...]. W 1987 r. została podzielona na działki o nr ewid. [...]/1 i [...]/2, natomiast pod koniec 2000 r. działkę nr [...]/1 podzielono na działki o nr ewid. [...]/3 i [...]/4. Organ podał, że w wyroku z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt II K 75/08 Sąd Rejonowy w B. uznał, że zasadnicza odbudowa ogrodzenia wzdłuż działek nr [...]/2 i [...]/4 dokonana została w latach 1996 – 1997, przy czym wymiana bram i poszerzenie jednej z nich oraz zastąpienie drugiej przęsłami miało miejsce około 2001 r. Z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymanej w mocy decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. wynika, że T. M. dokonała budowy ogrodzenia działki nr [...]/2 w roku 1999, natomiast ogrodzenia działki nr [...]/4 w roku 2002. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 621/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę T. M. podniósł, iż bezsporny jest fakt odbudowy ogrodzenia działek skarżącej w 1997 r., a następnie odbudowanie tego ogrodzenia przez małżonka skarżącej w 2002 r. Podobne stanowisko w sprawie daty budowy ogrodzenia zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05 oddalającym skargę kasacyjną. Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że budowa ogrodzenia działki nr [...]/2 zrealizowana została w roku 1997, natomiast ogrodzenia działki nr [...]/4 w roku 2002. W wyniku rozpatrzenia sprawy we wznowionym postępowaniu organ stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie wskazanego przez wnioskodawcę art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, zgodnie z art. 100 § 2 k.p.a. W ocenie organu, data realizacji spornego ogrodzenia w warunkach samowoli budowlanej, a więc w latach 1996 -1997 lub 1999 r. oraz jego części około 2001 r., czy też jak uznał organ nadzoru budowlanego w 2002 r., nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie wskazanego przez wnioskodawcę art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., nawet gdyby uznać, że jest to zagadnienie wstępne. Organ podał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Przedmiotowa sprawa dotyczy budowy ogrodzenia wzdłuż działek nr [...]/2 i [...]/4, wykonanego od strony drogi [...], a więc jego budowa wymagała dokonania zgłoszenia przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót. Organ stwierdził, iż stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Przez odbudowę należy rozumieć odtworzenie istniejącego wcześniej obiektu budowlanego w tym samym miejscu. Wykonanie nowego ogrodzenia lub jego części w miejscu tego, które zostało rozebrane, należy traktować jako odbudowę. Ponieważ inwestor nie dokonał zgłoszenia bodowy ogrodzenia działek właściwemu organowi, należy uznać, iż zostało zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej. W ocenie organu, przyjęta data budowy ogrodzenia przez WSA w Lublinie i NSA (1997 i 2002) czy też przez Sąd Rejonowy w B. (1996 – 1997 i 2001), a nie jak przyjęły organy I i II instancji (1999 i 2002), nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. Organ podał, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w roku 1996 czy też 1997, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa ogrodzeń, z wyjątkiem przylegających do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Przez budowę należało rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz modernizację obiektu budowlanego. Odbudowanie zatem w roku 1996 czy też 1997 ogrodzenia z elementów żelbetowych w miejsce starego, w przypadku gdy znajdowało się od strony ulicy, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Dopiero z dniem 24 grudnia 1997 r., na mocy ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726), zniesiono wymóg uzyskania pozwolenia na budowę dla tego typu ogrodzeń i zastąpiono go obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). W odniesieniu do zawartego we wniosku o wznowienie postępowania stwierdzenia, iż w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie potwierdzono faktu, że inwestorem odbudowy spornego ogrodzenia w 1997 r. była T. M., organ wskazał, iż zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane obowiązek wykonania rozbiórki obciąża inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki w pierwszej kolejności powinien być skierowany do inwestora, przy czym kryterium wyboru spośród ww. podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Zasadność skierowania nakazu rozbiórki do T. M. uznał zaś WSA w Lublinie i NSA. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. M., utrzymał w mocy powyższą decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że podstawę wniosku z dnia 15 kwietnia 2006 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. stanowił art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż T. M. o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, wiedziała co najmniej w dniu 25 listopada 2005 r. (pismo Sądu Rejonowego w B. Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...]). Natomiast o okoliczności określonej w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji, T. M. dowiedziała się z wyroku NSA z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05, który otrzymała w dniu 24 marca 2006 r. Organ zauważył, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. tylko ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. argumentując, że strona nie dotrzymała terminu ustanowionego w art. 148 § 1 k.p.a. W postępowaniu odwoławczym organ poddał analizie jedynie przesłankę zawartą w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w toku prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie budowy przedmiotowego ogrodzenia nie pojawiło się zagadnienie wstępne, które ww. organy rozstrzygałyby we własnym zakresie. Żaden z organów prowadzących postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2004 r. nie skorzystał z dyspozycji art. 100 § 2 k.p.a., a zatem w toku postępowania zwykłego nie wystąpiło zagadnienie wstępne, które zostałoby rozstrzygnięte przez właściwy organ odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Organ zauważył, iż organy nadzoru budowlanego są władne we własnym zakresie ustalać datę wykonania robót budowlanych, będących przedmiotem prowadzonego przez nie postępowania i kwestia ta nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Organ odwoławczy zaznaczył również, że zarówno WSA w Lublinie w wyroku z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 621/04, jak i NSA z wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05 przyjęły, iż bezspornym jest fakt wybudowania przedmiotowego ogrodzenia w 1997 r., a następnie jego odbudowy w 2002 r., czyli w datach zbliżonych do ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy w B. w wyroku z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...]. Organ podkreślił, iż ustalenia sądów administracyjnych co do daty budowy oraz odbudowy przedmiotowego ogrodzenia nie wpłynęły na prawidłowość wydanych przez organy decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2004 r., skoro prawomocnie oddalono nimi skargę T. M., przesądzając o zgodności z prawem decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. W ocenie organu, brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. w trybie wznowieniowym. W odniesieniu do zarzutu skarżącej, iż organ wojewódzki nie dostosował się do ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy w B. w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...] organ zauważył, iż ww. wyrok i ustalenia z niego płynące nie stanowią przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Odnosząc się do argumentów skarżącej, iż wykonane roboty budowlane są przebudową oraz że ze względu na wcześniejszą niż to ustaliły organy nadzoru budowlanego datę ich realizacji powinny podlegać regulacji ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania robót budowlanych, a także do zarzutu, iż skarżąca nie była inwestorką przedmiotowych robót, organ zauważył, że kwestie te były przedmiotem badania zarówno przez WSA w Lublinie, jak i NSA i w ocenie Sądów nie wpłynęły na prawidłowość wydanych decyzji rozbiórkowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. M., zarzucając naruszenie art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., art. 147 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. Ponadto skarżąca zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 7-10 k.p.a., art. 35 § 1 i 2 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a., art. 151 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 145 § 1 ust. 1, 4, 5 i 7 k.p.a., art. 145 § 2 k.p.a. oraz art. 147 k.p.a. Skarżąca zarzuciła brak rozpatrzenia istotnego materiału dowodowego, tj. prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...], zgodnie z którym nie była inwestorem ani wykonawcą odbudowy ogrodzenia. Zdaniem skarżącej, rozpatrując sprawę w zawężonym zakresie, a więc wyłącznie co do daty odbudowy ogrodzenia, organy nadzoru budowlanego całkowicie pominęły wpływ tych ustaleń na prawa strony do możliwości jego legalizacji. W ocenie skarżącej, organy nadzoru budowlanego powinny uwzględnić stan faktyczny ustalony przez Sąd Rejonowy w B. w ww. wyroku, gdyż organy administracji są nim związane i nie są władne zmieniać lub pomijać ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu karnym. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. organ pierwszej instancji uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia działek nr [...]/4 i [...]/2 położonych w miejscowości L. gm. T., wybudowanego od strony drogi [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, polegające na weryfikacji prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami oraz czy i w jakim zakresie wadliwość ta wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, a w przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej następuje, gdy organ stwierdzi, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zostały wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 k.p.a. i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Tylko w przypadku wystąpienia ww. podstaw organ jest uprawniony do uchylenia decyzji ostatecznej. Jedna z przesłanek wznowieniowych, określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. W przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić postępowanie i stosownie do obowiązujących przepisów prawa albo wystąpić do właściwego organu lub sądu o jego rozstrzygnięcie albo wezwać stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie. Wyjątkowo dopuszczalny jest tryb nadzwyczajny rozstrzygania zagadnień wstępnych, o którym mowa w art. 100 § 2 k.p.a. Jeżeli pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez kompetentny organ a rozstrzygnięciem przyjętym przez organ wydający decyzję zachodzi różnica w istotnych punktach, stanowi to podstawę wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie organ wznowił postępowanie administracyjne z uwagi na wskazanie przez skarżącą powyższej przesłanki, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 488/05 ustalającym inną datę budowy ogrodzenia działek nr [...]/2 i [...]/4, który skarżąca otrzymała w dniu 24 marca 2006 r. Stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo zauważył, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż w toku prowadzonego postępowania przez organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego oraz wojewódzkiego w przedmiocie budowy spornego ogrodzenia, zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r., nie pojawiło się zagadnienie wstępne, które organy te rozstrzygałyby we własnym zakresie. Żaden z organów prowadzących postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną nie skorzystał z dyspozycji art. 100 § 2 k.p.a., a zatem w toku postępowania zwykłego nie wystąpiło zagadnienie wstępne, które zostałoby rozstrzygnięte przez właściwy organ odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Ustalenie daty wykonania przedmiotowych robót budowlanych nastąpiło w ramach obowiązków, jakie nakładają na organy administracji publicznej przepisy art. 7, 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi organy te podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Kwestia ta nie miała więc charakteru zagadnienia wstępnego, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Skoro zatem nie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. w trybie wznowieniowym. Jednocześnie zauważyć należy, iż organ prawidłowo wznowił postępowanie wyłącznie ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż skarżąca nie dotrzymała wobec przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a., tj. terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak bowiem wynika z akt sprawy, o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, tj. o filmie DVD z zarejestrowanym stanem faktycznym ogrodzenia przedmiotowych działek, skarżąca wiedziała co najmniej w dniu 25 listopada 2005 r. - jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w B. Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...]. Wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został zaś nadany w dniu 19 kwietnia 2006 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej ustawy.