VII SA/Wa 896/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata B. P. kuratora spadku po Z. M. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi adwokata B. P. kuratora spadku po Z. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania prac zabezpieczających teren budowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. skarżący - adwokat B. P kurator spadku po Z. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania prac zabezpieczających teren budowy. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazując, iż wykonanie przedmiotowej decyzji wiązać się będzie z nieodwracalną szkodą na majątku skarżącego. Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy [...] w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. wydanym w sprawie [...] ustanowił kuratora spadku po zmarłym właścicielu nieruchomości przy ul. T. w W. w osobie adw. B. P. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] nakazał skarżącemu jako kuratorowi spadku po zmarłym właścicielu nieruchomości, obowiązek zastosowania środków zabezpieczających teren zaniechanej budowy, tj.: wygrodzenie strefy zagrożenia w postaci ogrodzenia o wymiarach ok 80 m x 35 m (2,50 m od ściany zewnętrznej obiektu); uporządkowanie terenu ww. nieruchomości poprzez usunięcie występujących w obiekcie odpadów komunalnych oraz umieszczenie tablicy informacyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznane za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (orzeczenie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący – będący adwokatem, co prawda wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązało z nieodwracalną szkodą na majątku, jednakże ograniczył on uzasadnienie swojego wniosku jedynie do przedstawienia powyższego twierdzenia, nie popierając go jakimikolwiek dowodami. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu skargi skarżący wskazał co prawda, że nie dysponuje środkami finansowymi dającymi możliwość wykonania zobowiązania nałożonego przez organ, jednakże tego twierdzenie również w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Mając powyższe na uwadze, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnił w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji poprzez nienależyte udowodnienie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać nadto należy, że jednym z obowiązków kuratora spadku jest doprowadzenie do ustalenia spadkobierców zmarłego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykazał jakoby od dnia ustanowienia go kuratorem spadku po zmarłym właścicielu nieruchomości tj. od dnia [...] lutego 2014 r. podjął jakiekolwiek działania zmierzające do wykonania tego obowiązku. Natomiast ustalenie spadkobierców zmarłego pozwoliłoby na uwolnienie się skarżącego od nałożonego na niego przez organ powiatowy obowiązku. Jednocześnie Sąd zauważa, że kwestia prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji będzie badana na etapie rozpoznawania skargi. W tym stanie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).