VII SA/Wa 90/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi U. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "GINB", utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu oraz udzielił J. G. i M. O. pozwolenia na budowę przedszkola na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], Gm. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu, wystąpiła U. R.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu ww. wniosku, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w pierwszej kolejności ustalenia wymaga, czy ww. wniosek pochodzi od podmiotu legitymującego się interesem prawnym w takim postępowaniu. W ocenie Wojewody kluczową okolicznością dla dokonania takiej oceny jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09, oddalający skargi kasacyjne GINB oraz U. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/08, uchylającego decyzję GINB z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], o stwierdzeniu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Organ I instancji wskazał, że ww. wyroku NSA jednoznacznie wskazano, że U. R. nie legitymuje się przymiotem strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Wojewoda [...], przywołując treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", stwierdził, że mając na względzie wiążące go stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należało, że U. R. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Niezależnie od powyższego organ I instancji wskazał, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. zasadą trwałości rozstrzygnięć administracyjnych, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Wobec tego za bezprzedmiotowe uznał postępowanie prowadzące do ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa byoby wydanie decyzji w wyniku ponownego badania sprawy rozstrzygniętej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym. W przypadku takim zachodziłaby konieczność eliminacji nowej decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie je nieważności na skutek wypełnienia przesłanki przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W ocenie Wojewody, w konsekwencji, w przedmiotowej sprawie zastosowanie winien znaleźć przepis art. 61a K.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła U. R.. Zaskarżonym postanowieniem GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ II instancji przywołując treść i istotę uregulowań zawartych w art. 157 § 2, art. 61a § 1 K.p.a. Ponadto przywołał treści i istotę zasady wynikającej z art. 16 § 1 K.p.a., wskazując, że naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, poprzez ponowne rozstrzygniecie sprawy zakończonej już decyzją ostateczną pociąga za sobą sankcję nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.). GINB wskazał, że o tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu (rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki) i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyrok NSA OZ w Katowicach z dnia 28 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1458/99; wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 2152/97; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r., sygn. akt V SA 1942/98). Po rozpatrzeniu wniosku U. R. z dnia 16 sierpnia 2012 r. (uzupełnionego pismami z dnia 1 października 2012 r., z dnia 18 września 2012 r., z dnia 3 października 2012 r. i z dnia 5 października 2012 r.) ustalono, że ww. decyzja Starosty [...] była już przedmiotem kontroli przeprowadzone przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania nieważnościowego wszczętego z urzędu. Organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Wobec powyższego, GINB stwierdził, ze objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty [...] (w tym również w części dotyczącej projektu zagospodarowania działki), była już badana w trybie art. 156 § 1 K.p.a. Tym samym kolejna decyzja rozstrzygająca w tej samej sprawie co do istoty, byłaby obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., czyli dotyczyłaby sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W ocenie organu II instancji, z uwagi na powyższe należało odmówić - z przyczyn przedmiotowych - wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] w części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu. Ponadto GINB zwrócił uwagę, ze w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09, Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny przesądził, że U. R. nie posiada legitymacji procesowej do udziału w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do treści przepisu art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W ocenie GINB, przesądzenie we wcześniejszym prawomocnym wyroku określonej kwestii wyklucza możliwość późniejszego jej badania, a podmioty stosujące prawo są faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego związane, co "implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2124/09). Mając zatem na uwadze wiążące stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, GINB wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] w części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu jest niedopuszczalne również z przyczyn przedmiotowych (wniosek nie pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony). Ponadto GINB wskazał, że merytoryczne zarzuty pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, bowiem weryfikacja decyzji pod względem jej zgodności z prawem może nastąpić wyłącznie w toku wszczętego postępowania administracyjnego. Na marginesie organ II instancji wyjaśnił, mając na uwadze argumentację zażalenia, ze wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję jest podstawą do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnosciowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła U. R., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od GINB na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 16 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący wywodził interes prawny do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzającej projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu oraz udzielającej pozwolenia na budowę, na podstawie odmiennych okoliczności prawnych oraz faktycznych dotyczących zmiany warunków hydrologicznych na działce skarżącego związanych z inwestycją, tj. na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. nr 239 poz. 2019), podczas gdy w wyroku NSA z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09, oraz w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], zakwestionowano interes skarżącej U. R. do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. był rozpatrywany w zakresie zgłoszonego zarzutu braku wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji, tj. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, a w konsekwencji naruszenie art. 61a K.p.a. polegającego na odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego; - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 3 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, przez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których zakwestionowano na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego interes prawny skarżącej oraz M. R. jako właściciela nieruchomości sąsiadującej do nieruchomości na której była realizowana inwestycja w związku ze zmianą warunków hydrologicznych na działce wnioskodawców związanych z inwestycją, a oparto się wyłącznie na ocenie prawnej interesu prawnego skarżącej zawartej w wyroku NSA z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09, oraz w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]; - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 3 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania nadzorczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. prostującego z urzędu decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], podczas gdy od wyniku tego postępowania uzależnione były okoliczności faktyczne miarodajne dla ustalenia interesu prawnego skarżącej oraz M. Ra.. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenia skargi. W trakcie postępowania przed Sądem U. R. złożyła pismo procesowe z dnia 3 lipca 2013 r. wraz z załącznikami, wskazując w nim na okoliczności, z których w jej ocenie wynika, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2013 r. Sąd odmówił J. M. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej zgłosił wniosek o dopuszczenie jako dowodu ze skargi kasacyjnej od wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1666/08 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 586/09, na okoliczność, że ww. sprawach interes prawny skarżącej był wywodzony tylko w zakresie niedostatecznej ilości miejsc parkingowych. Na podstawie art. 106 p.p.s.a. Sąd postanowił uwzględnić ww. wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało słusznie wydane na podstawie art. 61a kpa z przyczyn przedmiotowych. Przeszkodą przedmiotową do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w części dotyczącej zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie projektu zagospodarowania terenu, była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] nr [...]. Słusznie wskazał organ administracji, że kwestionowana przez skarżącą decyzja Starosty [...] była już kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie to objęło swoim zakresem decyzję Starosty [...] w całości, a więc także w części odnoszącej się do projektu zagospodarowania terenu będącego elementem projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją. Odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji orzeczona przez Wojewodę [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. jest rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie. Rozstrzygnięciem wydanym po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w zakresie, czy nie zachodzi jakakolwiek przesłanka przewidziana w art. 156 § 1 kpa. Podkreślić należy, że wymieniona decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana po uprzednim związaniu organu wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/08 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09. Wymienione wyroki zapadły w związku z treścią wcześniej wydanych decyzji w tym samym postępowaniu administracyjnym uznających nieważność kontrolowanej decyzji Starosty [...]. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylający obie wcześniejsze decyzje, jak i Naczelny Sąd Administracyjny oddalający skargę kasacyjną uznały, że decyzja Starosty [...] nie spełnia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności z art. 156 § 1 kpa. Wbrew zarzutom skarżącej ocena prawna dokonana przez oba sądy dotyczyła całej decyzji Starosty [...]. Jest to ocena odnosząca się do przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Zarzut, że Naczelny Sąd Administracyjny orzeka tylko w zakresie zarzutów kasacyjnych nie uwzględnia faktu, że orzeczenie oddalające skargę kasacyjną powoduje powstanie prawomocności obu orzeczeń sądowych i Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu I instancji. Natomiast wyrok Sądu I instancji jest wyrokiem odnoszącym się do całości sprawy administracyjnej i oceniającym kontrolowaną decyzję w aspekcie prawidłowego zastosowania wszystkich przepisów prawnych koniecznych do wydania decyzji odpowiadającej prawu. Związanie Wojewody [...] powyższą treścią wyroków z art. 153 i 170 p.p.s.a. spowodowało, że organ ten wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję merytoryczną w sprawie. Raz jeszcze podkreślić należy, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji jest rozstrzygnięciem merytorycznym w sprawie. Jest decyzją wiążącą w myśl art. 16 kpa wobec ustalenia przez organ I instancji, że jest ona ostateczna. Podkreślić należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy sprawdzenia wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 kpa w odróżnieniu od postępowania wznowieniowego, gdzie badana jest tylko ta wskazana przez wnioskodawcę przesłanka wznowieniowa. Zatem dopóki istnieje decyzja merytoryczna wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji nie może być prowadzone kolejne postępowanie administracyjne w tym samym przedmiocie w stosunku do tej samej kontrolowanej decyzji. Słusznie organ uznał, że prowadzenie ponownego, drugiego postępowania o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji powodowałoby wydanie decyzji, która dotyczyłaby sprawy już rozstrzygniętej wiążącą, obowiązującą decyzją, a zatem byłaby ona obarczona wadą nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Naruszało by to prawo w sposób rażący. Sytuacja ta zachodzi, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z której pierwsza jest ostateczna (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 747). Podstawą rozstrzygnięcia organu był przepis art. 61a § 1 kpa, obowiązujący od dnia 11 kwietnia 2011 r. Został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 6, poz. 18). Nowelizacja ta pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Są nimi wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną oraz zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przeszkodą przedmiotową w niniejszej sprawie w postępowaniu jest ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], wydana po uprzedniej sądowej kontroli. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż uprzednie postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nie obejmowało zarzutu z art. 29 prawa wodnego dotyczącego naruszenia stosunków wodnych na jej działce przez inwestycję objętą decyzją Starosty [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie organ uznał, że jeżeli wyszły w sprawie nowe okoliczności to jest to przesłanka do wznowienia postępowania. Sama skarżąca składając wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji podnosi, że zatwierdzony nią projekt budowlany - projekt zagospodarowania terenu nie zaznaczał na mapie istnienia na działce rowu melioracyjnego. Wskazała w ten sposób okoliczność nieznaną organowi w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest konkurencyjne w stosunku do postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego. Nie można zamiennie wskazywać przesłanek wznowieniowych w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Ustalenia organu są prawidłowe. Zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 3, art. 80 kpa. w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Wskazana przeszkoda przedmiotowa do prowadzenia postępowania w sprawie jest samodzielna przesłanką do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z art. 61a § 1 kpa. Wskazać należy, że organ podniósł również istnienie przeszkody podmiotowej poprzez brak interesu prawnego po stronie skarżącej przesądzony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09. Przypomnieć należy, że skarżąca postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1666/08 została dopuszczona do udziału w sprawie prowadzonej przez ten Sąd w stosunku do wcześniejszej decyzji organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Skarżąca złożyła wówczas skargę kasacyjną z zarzutami dotyczącymi braku zawieszenia postępowania sądowego. Z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2008 r. wynika, że Sąd ten z urzędu badał, czy skarga kasacyjna została wniesiona przez stronę, że zobowiązał pełnomocnika skarżącej kasacyjnie do wykazania legitymacji skargowej. Pomimo wskazań skarżącej kasacyjnie, że z działki inwestorów spływają wody opadowe na jej działkę, co jest wskazaniem naruszenia stosunków wodnych, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że skarżąca nie posiada interesu prawnego i nie legitymuje się przymiotem strony. Wyrok ma moc wiążącą w myśl art. 170 ppsa. Odnosi się do orzeczenia Sądu I instancji kontrolującego rozstrzygnięcie organu administracyjnego i kontrolującego poprzedzające go postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] zakończone ostatecznie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., będącą obecnie przeszkodą do wszczęcia postępowania w tym samym przedmiocie, co do tej samej decyzji. W tym znaczeniu jest wiążący. Organ nie dopuścił się w sprawie naruszenia art. 153 i art. 170 ppsa w zw. z art. 16 kpa wbrew zarzutom skarżącej. W sprawie nie można też mówić o naruszeniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Istniejąca przeszkoda nie daje podstawy do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Nieuprawniony jest też zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 7 i art. 77 § 3 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania nadzorczego do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. prostującego z urzędu decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. z uwagi na fakt, iż zaskarżone orzeczenie dotyczy odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Podniesiony zarzut wiąże się z merytorycznym badaniem wskazanej decyzji do czego nie doszło w przedmiotowej sprawie. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, ze Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.