VII SA/Wa 915/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2016 r. (nr [...]). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] grudnia 2016 r (nr [...]) którą nakazano skarżącej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290), usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego, wielorodzinnego położonego przy ul. O. w W. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że A. S. (właścicielka lokalu nr [...] w tym budynku mieszkalnym wielorodzinnym) oraz M. i M. W. (współwłaściciele lokalu nr [...] w tym budynku) w piśmie z 22 sierpnia 2016 r. zwrócili się do organu I instancji o podjęcie interwencji w związku z zawilgoceniem i zagrzybieniem ścian ich mieszkań z uwagi na nieprawidłową izolację budynku. Wnioskodawcy dołączyli do pisma: 1) ekspertyzę techniczną dotyczącą przyczyn zawilgocenia budynku i sposobu usunięcia nieprawidłowości sporządzoną przez mgr inż. W. K. w maju 2016 r. na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej, 2) opinię techniczną mykologiczno-budowlą dotyczącą lokalu nr [...], sporządzoną w czerwcu 2016 r. na zlecenie A. S. przez mgr inż. A. B., posiadającego uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Z pierwszej z wymienionych opinii, przeprowadzonej na podstawie wizji lokalnej w lokalach nr [...] i nr [...] wynika, że nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego (dotyczące wykonania niezgodnie ze sztuką budowlaną oraz projektem: izolacji poziomej pod ścianami wewnętrznymi i zewnętrznymi, izolacji pionowej ścian fundamentowych, niewykonania drenażu wokół budynku i niewłaściwego wykonania opaski żwirowej) zostały ujawnione w związku z awarią bojlera znajdującego się w lokalu nr [...], z którego przez dłuższy czas wyciekała znaczna ilość wody. Pomimo osuszania pomieszczeń, wilgoć w budynku występuje nadal, a zasięg występowania zawilgoceń ścian wewnętrznych stale się powiększa w kierunku od brojlera. Może to świadczyć o tym, że "prawdopodobną i wiodącą" przyczyną występowania zawilgocenia, odparzeń oraz zagrzybienia tynków ścian wewnętrznych i zewnętrznych w lokalach nr i [...] była awaria bojlera. Zdaniem biegłego, niewłaściwe wykonanie izolacji poziomej (m. in. jej brak pod ścianami wewnętrznymi) i pionowej powoduje przenikanie z gruntu wilgoci lub nawet wody, powodując stałe zawilgocenie. Z opinii wynika, że zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych w budynku mieszkalnym obejmuje: 1) zewnątrz budynku : wykonanie drenażu zgodnie z projektem, wykonanie izolacji pionowej ścian fundamentowych z uwagi na brak ciągłości i opaski żwirowej, 2) wewnątrz budynku: w lokalu nr [...] zdjęcie wybrzuszonych paneli podłogowych w jednym z pokoi i wykonanie izolacji w przypadku jej braku, osuszenie zawilgoconych ścian lokalu w sposób mechaniczny; w lokalu nr [...] : osuszenie zawilgoconych ścian w sposób mechaniczny. Zgodnie z opinią techniczną mykologiczno-budowlą dotyczącą lokalu nr [...], sporządzoną w czerwcu 2016 r. na zlecenie A. S. przez mgr inż. A. B. zawilgocenia w lokalu nr [...] są następstwem niewłaściwego zabezpieczenia przeciwwilgociowego budynku i ten stan zagraża zdrowiu ludzi. Po przeprowadzeniu w dniu 4 października 2016 r. kontroli stanu technicznego lokalu nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w dniu [...] listopada 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego lokalu nr [...] w budynku przy ul. O. w W. i decyzją z [...] grudnia 2016 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 prawa budowlanego, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej Osiedla "[...]", w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości stanie technicznym obiektu budowlanego przez wykonanie izolacji pionowej ścian fundamentowych, wykonanie izolacji poziomej pod ścianami zewnętrznymi i wewnętrznymi, osuszenie murów budynku, w sposób określony w ekspertyzie budowlanej W. K. W uzasadnieniu decyzji PINB wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego nie jest zobowiązany do badania przyczyn stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego oraz tego, kto ponosi odpowiedzialność za ten stan. W odwołaniu od tej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. podniosła, że nieprawidłowości w stanie technicznym dotyczą dwóch lokali w budynku, a nie jej części wspólnych. Nie ma więc podstaw do nałożenia na Wspólnotę obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości. Odwołująca się stwierdziła, że nawet jeżeli w danym lokalu została niewłaściwie lub wadliwie wykonana izolacja, to właściciele tych lokali mogą wystąpić z roszczeniem do dewelopera (sprzedawcy lokali) z tytułu rękojmi za wady fizyczne nabytego lokalu. Zgodnie z uchwałą SN z 23 września 2004 r., III CZP 48/04, wspólnota mieszkaniowa nie ma legitymacji czynnej do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, związanych z wadami fizycznymi nieruchomości wspólnej, w stosunku do sprzedawcy odrębnej własności lokalu mieszkalnego, chyba że właściciel lokalu przeniesienie na wspólnotę uprawnienia właścicielskie z tytułu rękojmi za wady fizyczne. W ocenie skarżącej nieprawidłowości w stanie technicznym lokali nie zostały spowodowane zaniechaniem Wspólnoty, lecz wynikają one z niewłaściwego wykonania przez dewelopera izolacji, która przy długotrwałym przeciekaniu wody z niesprawnego bojlera znajdującym się w niezamieszkałym lokalu nr [...], nie zabezpieczyła skutecznie lokali przez wilgocią. Odwołująca się dołączyła do odwołania kopię pisma wykonawcy robót budowlanych (S. S.A.) udzielonego w związku z wynikami ekspertyzy technicznej sporządzonej na zlecenie Wspólnoty, w którym zaproponował on przeprowadzenie kolejnej opinii w celu weryfikacji tej opinii. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] lutego 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że Wspólnota nie kwestionuje że lokale nr [...] i [...] znajdujące się w zarządzanym przez nią budynku są w nieodpowiednim stanie technicznym. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów strony dotyczących przyczyn zawilgocenia pomieszczeń (awaria bojlera w lokalu nr [...]), zwrócił uwagę, że z opinii technicznej mylologiczno-budowlanej sporządzonej przez mgr inż. A. B. wynika, że przyczyną nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego nie jest awaria bojlera w lokalu nr [...], lecz nieodpowiedni stan substancji budowlanej budynku (wadliwa jego konstrukcja). W opinii tej stwierdzono, że "miejsce i charakter zawilgoceń (...) wskazują, że zawilgocenia i zagrzybienia na ścianach w obiekcie są następstwem braku właściwego zabezpieczenia przeciwwilgociowego budynku (...). Z opinii sporządzonej przez mgr inż. W. K. wynika, ze opisane w niej nieprawidłowości w postaci: niewłaściwego wykonania izolacji poziomej pod ścianami wewnętrznymi i zewnętrznymi, braku wykonania drenażu wokół budynku, niewłaściwego wykonania opaski żwirowej i braku wykonania ciągłości izolacji pionowej ścian fundamentowych powodują, iż zawilgocenie powiększa się. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że wyodrębniony lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym nie jest samodzielnym obiektem budowlanym tylko częścią ułamkową budynku mieszkalnego wielorodzinnego i dlatego na podstawie art. 66 Prawa budowlanego organ nie może nałożyć obowiązków w nim wymienionych na właściciela tego lokalu. Nawet więc w sytuacji, gdy całość lub część obowiązków dotyczy usunięcia nieprawidłowości występujących w lokalu mieszkalnym, winny być one nałożone na zarządcę obiektu budowlanego lub wszystkich współwłaścicieli obiektu budowlanego. Natomiast ocena, który podmiot ponosi winę czy odpowiedzialność za stan wyczerpujący dyspozycję art. 66 ustawy Prawo budowlane, nie należy do materii regulowanej przepisami prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organów administracji. Wszelkie zaś spory wynikłe na tym tle - łącznie z kwestią rękojmi czy rozliczenia kosztów związanych z usunięciem nieprawidłowości podlegają rozstrzygnięciu w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu odwołania, że nieprawidłowości wymienione w ekspertyzie technicznej, sporządzonej przez mgr inż. W. K. dotyczyły jedynie lokali [...] i [...] znajdujących w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. O. w W. i stwierdził, że niewłaściwe wykonanie izolacji poziomej pod ścianami wewnętrznymi i zewnętrznymi, brak wykonania drenażu wokół budynku, niewłaściwie wykonana opaska żwirowa i brak ciągłości izolacji pionowej ścian fundamentowych dotyczą elementów konstrukcyjnych obiektu, a zalecone w powołanej opinii roboty budowlane odnoszą się całego budynku wielorodzinnego. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. w skardze na tę decyzję wniesionej do Sądu wniosła o jej uchylenie i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.) przez niedostateczne ustalenie i wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącej, organy nie miały podstaw prawnych do wydania decyzji jedynie w oparciu o prywatne opinie (mgr inż. W. K. oraz mgr inż. A. B.) a były zobowiązane do przeprowadzenia z urzędu, we własnym zakresie postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Skarżąca zarzuciła, że organ pominął całkowicie, że z opinii W. K. wynika (str. 7) wynika, iż "prawdopodobną i wiodącą przyczyną wystąpienia zawilgocenia, odparzeń oraz zagrzybiania tynków ścian wewnętrznych i zewnętrznych w lokalach nr [...] i [...] była awaria bojlera w lokalu nr [...]" i bezrefleksyjnie oparł się jedynie na wnioskach ekspertyzy technicznej (pkt 10 - str. 11). Nie wziął także pod uwagę, że mgr inż. A. B. w opinii technicznej (pkt 4 s. 21-24) zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia ekspertyzy technicznej mgr inż. W. K. przed wykonaniem prac, a co najistotniejsze sporządzenia projektu wykonawczego usunięcia wad wraz z kosztorysem obejmującym przedmiar robót i kosztorys inwestorski. Zdaniem strony skarżącej organ niedostatecznie wyjaśnił "podstawy i przesłanki" nałożenia na nią obowiązku wykonania izolacji pionowej ścian fundamentowych oraz izolacji poziomej pod ścianami wewnętrznymi i zewnętrznymi, w sytuacji, gdy budynek przy ul. [...] jest wyposażony w stosowne izolacje, zaś zawilgocenia lokali nr [...] i [...] nie były wynikiem działania sił przyrody i podciągania kapilarnego, którym izolacja pionowa miałaby zapobiegać, ale konsekwencją wylania się prawie 100 litrów wody na 1 m3 posadzki z uszkodzonego bojlera, których nawet najszczelniejsza izolacja nie byłaby w stanie zatrzymać. Wspólnota Mieszkaniowa postawiła ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, organ nakładając na nią obowiązki określone w zaskarżonej decyzji nie tylko nie odwołał się do konkretnych przepisów prawa, ale nie wyjaśnił, jakich dokładnie których elementów obiektu (np. których ścian ) obowiązek dotyczy, co powoduje, że decyzja jest niewykonalna. Wspólnota zarzuciła również naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji w stosunku do nieistniejącego podmiotu - Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "[...]", w sytuacji gdy właściwe oznaczenie strony postępowania to Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". W uzasadnieniu skargi Wspólnota rozwinęła powyższe zarzuty. Przede wszystkim podkreśliła, że organy oparły się na ustaleniach i wnioskach przedstawionych w prywatnych opracowaniach sporządzonych przez mgr inż. W. K. i mgr inż. A. B., dodatkowo wybiórczo je przenosząc do stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie w dniu 4 października 2016 r. upoważniony pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadził kontrolę w zakresie stanu budynku przy ul. O. w W., nie dokonywał jednakże wówczas żadnych własnych badań czy odkrywek. Skarżąca dodała, że ekspertyza mgr inż. W. K., sporządzona chronologicznie jako pierwsza, zawiera wewnętrzne sprzeczności, których nie wyjaśnił organ I instancji w drodze dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Sprzeczności objawiają się z jednej strony na ustaleniu, że "prawdopodobną przyczyną i wiodącą przyczyną zawilgocenia, odparzeń oraz zagrzybienia tynków ścian (...) była awaria bojlera" czyli wylanie się wody od wewnątrz lokalu nr [...], natomiast w podsumowaniu i wnioskach wskazanie, że "brak izolacji poziomej i jej niewłaściwe wykonaniu powoduje przenikanie z gruntu wilgoci lub nawet wody, powodując stałe zawilgocenie". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1 ) albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W przepisie tym jest mowa o nieprawidłowościach powstałych w trakcie użytkowania obiektu budowlanego, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że przepis art. 66 powinien mieć zastosowanie, wtedy, gdy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, a jego stan jest wynikiem zaniechania, niedbalstwa, bierności właściciela lub zarządcy, zużycia obiektu budowlanego, do którego dochodzi w miarę upływu czasu, a niekiedy nieodpowiedniego użytkowania. Stan ten może być także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych (np. wyroki NSA z dnia: 20 listopada 2012 r., II OSK 1279/11, Lex nr 1291888; 5 stycznia 2011 r., II OSK 1980/09, Lex nr 952992; 17 czerwca 2011 r., II OSK 1100/10, Lex nr 992473). Należy dodać, że decyzja wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną tzn. zaistnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie, w niniejszej sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku wielorodzinnego, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o nakazaniu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie kwestionuje, że instalacja przeciwwilgociowa w spornym obiekcie budowlanym nie została prawidłowo wykonana, co wynika chociażby z jej pisma z 8 września 2016 r. skierowanego do wykonawcy obiektu budowlanego (S. S.A. w W.). Kwestią sporną jest natomiast to, czy w związku z awarią bojlera ponosi ona odpowiedzialność za ten stan techniczny obiektu budowlanego. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ nie ustala przyczyn powstania "nieodpowiedniego stanu technicznego" budynku. Nie bada również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan obiektu budowlanego. Innymi słowy, nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu (por. np. wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r., II OSK 828/14). W konsekwencji nałożenie na skarżącą Wspólnotę obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wcale nie oznacza, że uchybiła ona obowiązkowi utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. Z tego powodu zarzuty skargi odnoszące do niedostatecznego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy dotyczących przyczyn stanu technicznego obiektu budowlanego (m. in. nie przeprowadzenie dodatkowego postępowania na okoliczność przyczyn zawilgocenia ścian, nieuzupełnienia ekspertyzy technicznej A. B. o m. in. projekt wykonawczy i kosztorys spornych robot budowlanych) nie są uzasadnione. Należy podkreślić, że strona skarżąca w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego nie kwestionowała potrzeby przeprowadzenia prac naprawczych przy obiekcie budowlanym. Nie było więc podstaw do nałożenia na nią obowiązku przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu lub jego części (art. 62 ust. 3 prawa budowlanego). Sąd nie uznaje za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 prawa budowlanego. W ocenie skarżącej, organ nakładając na nią obowiązki określone w zaskarżonej decyzji nie tylko nie odwołał się do konkretnych przepisów prawa, ale nie wyjaśnił, jakich dokładnie których elementów obiektu (np. których ścian ) obowiązek dotyczy, co powoduje, że decyzja jest niewykonalna. Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o nałożeniu na skarżącą obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na : 1) wykonaniu izolacji pionowej ścian fundamentowych, 2) wykonaniu izolacji poziomej pod ścianami wewnętrznymi i zewnętrznymi, 3) osuszeniu murów budynku, w sposób zgodny z ekspertyzą techniczną sporządzoną przez mgr. inż. W. K., który posiada stosowne uprawnienia budowlane. Zakres tych robót został ustalony w sposób jednoznaczny i te roboty niewątpliwie dotyczą części wspólnych obiektu budowlanego. Z przepisu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali wynika, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Drenaż wokół budynku, opaska żwirowa czy izolacja pionowa ścian fundamentowych to części wspólne nieruchomości. Należy dodać, że organ nadzoru budowlanego nie ma obowiązku powoływania w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 66 prawa budowlanego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które zostały naruszone (por. np. wyroki NSA z 29 stycznia 2016 r., II OSK 1123/14 i WSA w Warszawie z Warszawie z 17 sierpnia2017 r., VII SA/Wa 2348/16). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy zauważyć, że w myśl tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ten przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia decyzji, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia. Strona skarżąca w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub że sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zmierza bowiem w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciami organów. W istocie treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje z treścią powołanego przepisu. Niemniej jednak analiza pisemnych motywów zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, ze uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli orzeczenia jest w pełni możliwe. Reasumując, Sąd stwierdza, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że sporny obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Okoliczności będące podstawą tego stwierdzenia, w sposób jednoznaczny zostały ustalone podczas kontroli obiektu, są też poparte dokumentacją fotograficzną i jak już powiedziano, nie zostały zakwestionowane przez Wspólnotę. Należy dodać, że decyzja organu wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie musi być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu. Obowiązek taki nie wynika z treści przepisów prawa. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego kierując się treścią art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 prawa budowlanego nakazał Wspólnocie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego, wielorodzinnego położonego przy ul. O. w W. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli skierowania decyzji do nieistniejącego podmiotu - Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "[...]" (z dodaniem słowa Osiedla) a więc niezgodnie z REGON, należy stwierdzić, że ten błąd w oznaczeniu Wspólnoty Mieszkaniowej nie jest na tyle istotny, aby wzbudzić wątpliwości co do tożsamości tego podmiotu. Można dodać, że do skargi Wspólnota dołączyła m. in. odpis uchwały właścicieli lokali - członków Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla "[...]" z [...] grudnia 2015 r. w sprawie zmian w składzie Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Z przedstawionych powodów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.