VII SA/Wa 924/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kwoty tytułem zwrotu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i likwidacją pojazdu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący – M. B., w dniu 27 marca 2015 r. (data złożenia skargi w administracji zakładu karnego) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kwoty tytułem zwrotu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i likwidacją pojazdu. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że w dniu dzisiejszym został poinformowany przez pełnomocnika z urzędu wyznaczonego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2539/14, że wcześniejsze skargi zostały odrzucone przez Sąd. Skarżący wyjaśnił, że nie mógł wcześniej prawidłowo zaskarżyć decyzji wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., bowiem przebywa w zakładzie karnym i nie ma dostępu do informacji prawnych. Dodał, że jest nieporadny, ponieważ ukończył tylko dwie klasy szkoły zawodowej. Skarżący wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu składa w terminie 7 dni od dnia kiedy dowiedział się o odrzuceniu skargi przez Sąd w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2539/14. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została odebrana przez skarżącego osobiście w zakładzie karnym w dniu 15 lipca 2014 r. Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, że postanowieniem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2539/14 tut. Sąd odrzucił skargę skarżącego na decyzję Starosty P. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kwoty tytułem zwrotu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i likwidacją pojazdu. Powyższe postanowienie Sądu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi A. M. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o odrzuceniu skargi w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2539/14 i konieczności wniesienia skargi na decyzję organu II instancji dowiedział się od pełnomocnika "w dniu dzisiejszym", tj. w dniu sporządzenia niniejszej skargi, a zatem w dniu 26 marca 2015 r. Nie ulega również wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została odebrana przez skarżącego osobiście w zakładzie karnym w dniu 15 lipca 2014 r., natomiast skarga została złożona w administracji zakładu karnego w dniu 27 marca 2015 r., a zatem z uchybieniem 30 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było niezawinione. W odniesieniu do powołanych we wniosku okoliczności, kierując się ugruntowaną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego - nie sposób bowiem uznać, by wystąpiła po stronie skarżącego przesłanka braku winy z art. 86 § 1 p.p.s.a. Okoliczność, że skarżący przybywa w zakładzie karnym i nie ma dostępu do informacji prawnych, a także nieporadność skarżącego, bowiem ukończył tylko dwie klasy szkoły zawodowej, nie stanowią o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Także Sąd nie dopatrzył się by wystąpiły po stronie skarżącego jakiekolwiek problemy z odbiorem korespondencji, które miałyby wpływ na rozpoznawany wniosek. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżoną decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, skarżący odebrał osobiście w zakładzie karnym. Zatem, skoro decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, to skarżący mógł z łatwością zastosować się do wytycznych w niej zawartych i skutecznie wnieść skargę do Sądu. Wskazać również należy, że okoliczność, iż skarżący nie ma dostępu do informacji prawnych nie stanowi wystarczającej przesłanki do przywrócenia terminu. Skoro więc skarżący został pouczony w sposób prawidłowy, to w żaden sposób nie może się powoływać się na brak wiedzy prawniczej, jako na okoliczność uprawdopodobniającą brak jego winy w uchybieniu terminu. Ponadto sporządzenie skargi nie jest czynnością procesową skomplikowaną, nie wiąże się z posiadaniem fachowej wiedzy, czy dużym nakładem pracy. Brak wiedzy prawniczej, czy dostępu do informacji prawnych nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Podobnie jak nieuwaga, zaniedbania, niezachowanie należytej staranności czy niedbałość w prowadzeniu własnej sprawy. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 września 2014 r, sygn. akt I FZ 266/14, z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II FZ 736/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1804/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Go 108/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Adminsitracyjnych). W okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia skargi, albowiem skarżący nie wykazał, że dołożył wszelkich możliwych działań, by dokonać czynności w przewidzianym do tego terminie. Przypomnieć należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, Sąd przyjął obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy tym bardziej, że w niniejszej sprawie nie można mówić by wskazywane przez skarżącego okoliczności miały charakter zewnętrzny i obiektywny oraz by nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe wniesienie skargi. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by nawet w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności sądowych. Mając powyższe na względzie należało uznać, że przedstawione we wniosku okoliczności niedostatecznie uprawdopodobniają, że do uchybienia terminu do złożenia skargi doszło bez winy skarżącego. Z tej przyczyny, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skarżącemu odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.