VII SA/Wa 943/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej jako "skarżąca") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu o wym. 7,60 x 3,60m, na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 17 września 2015 r. do PINB [...] wpłynęło pismo [...]Sp. z o.o. dot. kolizji w usytuowaniu garażu z gazociągiem DN 50 stal ś/c przy ul. [...] w [...]. W dniu 20 października 2015 r., podczas oględzin dokonanych na przedmiotowej działce ustalono, że istniejący budynek garażowy usytuowany jest przy południowo - zachodnim narożniku nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Budynek garażowy posiada wymiary 7,60 m na 3,6 oraz wysokość 2,75 m, dach dwuspadowy kryty papą. Podłoga wykonana jest z wylewki betonowej, natomiast ściany budynku garażowego zbudowane są z suchej zabudowy, izolacji i papy od zewnętrznej strony. Budynek posiada dwa wejścia od strony wewnętrznej działki i wrota garażowe od strony ulicy. Budynek oddalony około 2,35 m od granicy z nieruchomością przy ul. [...] oraz w ostrej granicy z działką drogową. Budynek posiada instalację elektryczną, a wody opadowe odprowadzane są za pomocą rynien i rynny spustowej na teren własny inwestora. Ogólny stan techniczny budynku dostateczny. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu o wym. 7,60 x 3,60 m, na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Organ I instancji wskazał, że [...]nie przedstawiła dokumentu organu administracji architektoniczno-budowlanej potwierdzającej legalność wybudowania przedmiotowego garażu, a z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] wynika, że nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących przedmiotowego garażu. W ocenie organu powiatowego wybudowany garaż w odległości ok. 2,35m od granicy z nieruchomością sąsiednią narusza § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto przedmiotowy garaż został wybudowany na czynnym gazociągu, zatem narusza przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Wobec powyższego organ powiatowy odstąpił od przeprowadzania postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b ust. 2. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] podnosząc, że sporny garaż stanowi garaż typu "blaszak", nie posiadający fundamentów, a zatem w myśl prawa budowlanego nie stanowi on budynku. Odnosząc się do usytuowania spornego garażu z gazociągiem skarżąca wskazała, że organ I instancji przywołał rozporządzenia określające przepis dla osób zajmujących się budową i projektowaniem sieci gazowych, a nie dla właścicieli nieruchomości. Ponadto organ nie zbadał, czy gazociąg został legalnie posadowiony na działce skarżącej. W ocenie skarżącej skoro wątpliwa jest legalność ulokowania urządzenia przesyłowego na gruncie skarżącej, to nie można przyjąć, że sporny garaż koliduje z takim urządzeniem przesyłowym. Skarżąca podniosła ponadto, że jest osobą niepełnosprawną II grupy inwalidzkiej, mieszkającą samotnie i sporny garaż służy jej do przechowywania samochodu przystosowanego dla inwalidów i wózków inwalidzkich. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy garaż o wym. 7,60 m x 3,60 m usytuowany w kolizji z gazociągiem DN 50 ś/c, został wybudowany bez wymaganego przepisami zgłoszenia. Wymóg ten nie został spełniony i roboty budowlane przy wybudowaniu omawianego garażu zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego też w stosunku do tego obiektu budowlanego zastosowanie ma tryb określony w art. 49b Prawa budowlanego z 1994r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego ustanawia możliwość legalizacji obiektu jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy garaż jest niezgodny z art. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem zgodnie z tym przepisem budynek może być sytuowany w odległości nie mniejszej niż 3 m (ścianą bez okien) lub 4 m (ścianą z oknami) od granicy działki, zaś w niniejszej sprawie obiekt jest zlokalizowany w odległości ok. 2,35 m od granicy nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, sporny obiekt nie spełnia również wyjątku, o którym mowa w ust. 3 pkt 4 tego przepisu, który mówi o możliwości lokalizacji garażu w odległości 1,5 m od granicy działki bądź bezpośrednio w jej granicy, bowiem długość omawianego obiektu to ok. 7,6 m, zaś w/w wyjątek można zastosować do budynku o długości nie większej niż 5,5 m. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż przedmiotowy garaż stoi w kolizji z gazociągiem DN 50 ś/c - jest usytuowany na trasie tego gazociągu. Organ odwoławczy powołał się na treść § 9 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1055 z późn. zm.), zgodnie z którym dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone strefy kontrolowane, w obrębie których nie należy wznosić budynków, urządzać stałych składów i magazynów, sadzić drzew oraz nie powinna być podejmowana żadna działalność mogąca zagrozić trwałości gazociągu podczas jego eksploatacji. Organ II instancji podkreślił, że również późniejsze przepisy nie zmieniły tych uwarunkowań, a aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640) w § 10 pkt 3 wskazują, iż "w strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenie gazociągu podczas jego użytkowania". W ocenie organu odwoławczego z powyższego wynika, że usytuowanie budynku garażu jest niezgodne z powyższymi przepisami, a ponadto takie usytuowanie garażu utrudnia eksploatację i konserwację sieci gazowej, stanowiąc tym samym zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, środowiska i bezpieczeństwa mienia. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą przesłanki umożliwiające doprowadzenie przedmiotowego garażu do stanu zgodnego z prawem, co wyklucza możliwość jego dalszego użytkowania, dlatego decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]organ odwoławczy uznał za zasadną. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że sama skarżąca wskazała w piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r., iż obowiązujące przepisy planistyczne nie przewidują zabudowy omawianej działki, a jedną z przesłanek umożliwiających legalizację obiektu jest jego zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako budynku, organ odwoławczy za prawidłowe uznał przyjęcie, iż obiekt ten spełnia wszystkie wymogi do uznania go za budynek. W szczególności jest on całkowicie wydzielony z przestrzeni za pomocą trwałych przegród, posiada dach, a przede wszystkim bezspornie pełni funkcję budynku (garażu). Skargę na powyższą decyzję złożyła [...], wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 kpa i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcia niezbędnych kroków do kompleksowego ustalenia cech spornego obiektu, co w konsekwencji doprowadziło do jego błędnej kwalifikacji jako budynku, podczas gdy brak fundamentu stanowi jedną z podstawowych cech uniemożliwiających zakwalifikowanie obiektu do kategorii budynku; b) art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez nie zbadanie czy gazociąg zlokalizowany na działce skarżącej został tam ulokowany za zgodą właściciela bądź na podstawie wiążącego go aktu administracyjnego lub wyroku sądu oraz nieuwzględnienia słusznego interesu [...], będącej inwalidą II grupy, mieszkającej samotnie, która w momencie rozbiórki garażu zostanie pozbawiona miejsca do przechowywania samochodu przystosowanego dla inwalidów i wózków inwalidzkich; art. 9 i 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; art. 28 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalanie kręgu stron postępowania z pominięciem [...] i doręczenie decyzji jedynie [...]; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz błędów logicznych; art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a., poprzez jego zastosowanie, oraz art. 138 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie jego zastosowania, w sytuacji gdy decyzja organu I Instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przy istnieniu koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, który mógł mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalnego (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) poprzez jego zastosowanie, podczas gdy organ pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy obiekt stanowi budynek w rozumieniu prawa budowalnego; § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), poprzez jego błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie do obiektu budowlanego nie będącego budynkiem; przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055) poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie, bowiem przepisy tego rozporządzenia stosuje się do projektowania, budowy, przebudowy sieci gazowej służącej do transportu gazu ziemnego, a nie do oceny legalności obiektu budowlanego wzniesionego (w dacie poprzedzającej wejście w życie tego rozporządzenia) na gruncie, na którym przeprowadzona jest już instalacja gazowa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że sporny obiekt to garaż typu "blaszak", nie posiadający fundamentów, a zatem w myśl prawa budowlanego nie może stanowić budynku. Podniosła ponadto, że nigdy nie wyraziła zgody na instalację na je działce gazociągu DN 50 ś/c, a także - według jej wiedzy- takiej zgody nie wyrazili również poprzedni właściciele nieruchomości. Ponadto skarżąca nie jest stroną żadnych umów uprawniających do korzystania z jej własności, jak również prawo jej własności do tej nieruchomości nie zostało ograniczone w żaden sposób, w szczególności nie została ustanowiona służebności przesyłu. W ocenie skarżącej nie jest również dopuszczalne przyjęcie i założenie, iż interes społeczny przewyższa swą ranga interes prywatny. W zakresie zarzutu niewłaściwego ustalanie kręgu stron postępowania z pominięciem [...] i doręczenie decyzji jedynie [...], skarżąca wskazała, iż [...] jest współwłaścicielem nieruchomości na której posadowiony jest sporny obiekt. Udział nabyła w drodze darowizny przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji, a zatem powinna być stroną postępowania, co za tym idzie również jej powinna zostać doręczona decyzja (z księgi wieczystej [...] wynika, że [...] nabyła udział w drodze umowy darowizny z dnia [...] marca 2016 r., zaś wpisu do księgi wieczystej dokonano w dniu [...] marca 2016 r.). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego garażu o wym. 7,60 x 3,60m, na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w tym oględzin w dniu 20 października 2015r.z udziałem skarżącej podczas których ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek garażowy usytuowany przy południowo - zachodnim narożniku działki. Budynek garażowy posiada wymiary 7,60 m na 3,6 oraz wysokość 2,75 m, dach dwuspadowy kryty papą. Podłoga wykonana jest z wylewki betonowej, natomiast ściany budynku garażowego zbudowane są z suchej zabudowy, izolacji i papy od zewnętrznej strony. Budynek posiada dwa wejścia od strony wewnętrznej działki i wrota garażowe od strony ulicy. Budynek oddalony około 2,35 m od granicy z nieruchomością przy ul. [...] oraz w ostrej granicy z działką drogową. Budynek posiada instalację elektryczną, a wody opadowe odprowadzane są za pomocą rynien i rynny spustowej na teren własny inwestora. Przedmiotowy garaż o wym. 7,60 m x 3,60 m usytuowany w kolizji z gazociągiem DN 50 ś/c, został wybudowany bez wymaganego przepisami zgłoszenia, co skutkuje przyjęciem ,iż roboty budowlane przy wybudowaniu omawianego garażu zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, bowiem [...] nie przedstawiła dokumentu organu administracji architektoniczno-budowlanej potwierdzającej legalność wybudowania przedmiotowego garażu, a z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa [...] wynika, że nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących przedmiotowego garażu. Odnosząc się do podstawowych zarzutów skargi należy wskazać, iż kwestia zakwalifikowania przedmiotowego garażu jako "obiektu budowlanego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, ma znaczenie w sprawach, w których w zastosowanie znajdują przepisy art. 48 – 49 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca wprost używa pojęcia obiektu budowlanego. Definicję budynku zawiera art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013r. ,poz. 1409) i obiekt budowlany będący budynkiem musi spełniać łącznie następujące przesłanki: - musi być trwale związany z gruntem; - mieć wydzieloną przestrzeń za pomocą przegród budowlanych oraz - posiadać fundament i dach. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi - zarówno z protokołu oględzin jak i zdjęć , na przedmiotowej nieruchomości został wzniesiony samowolnie budynek garażowy o wymiarach 7,60 m na 3,6 oraz wysokość 2,75 m, posiadający dach dwuspadowy kryty papą oraz podłogę wykonaną z wylewki betonowej. Fakt wykonania ścian budynku garażowego z suchej zabudowy, izolacji i papy od zewnętrznej strony nie odbiera mu cech budynku. Co zaś do związania go z gruntem to zdaniem Sądu bez znaczenia jest rodzaj zastosowanego fundamentu - bloczki betonowe czy też murowany bądź wylewany betonowy fundament. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych trwałość połączenia budynku z gruntem musi być oceniana jako kwestia faktu. Decyduje o tym konstrukcja techniczna budynku, a połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, że pozwala na użytkowanie i opiera się czynnikom (np. atmosferycznym) mogącym zniszczyć tą konstrukcję ( vide wyrok NSA z 12.10.2011r., II OSK 1433/10). Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa jego konstrukcji. Bezpieczeństwo konstrukcji obiektu będącego przedmiotem niniejszej sprawy zapewnia wylewka betonowa na podłodze powodująca trwałe związanie z gruntem. O tym, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem w istocie decydują parametry techniczne takiego obiektu. Pojęcie "trwałego związania z gruntem" poza aspektem technicznym zawiera w sobie jeszcze powiązanie z aspektem czasowym. Tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego z tej racji, że są przeznaczane do czasowego użytkowania, nie wymagają trwałego połączenia z gruntem w przeciwieństwie do tych obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, których użytkowanie nie zostało ograniczone czasowo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1005/10). Stwierdzić też trzeba, iż fakt, że fundament jest płytko, albo i wcale nie jest zgłębiony w ziemi nie przesądza tego, iż dany obiekt nie jest trwale związane z gruntem. Podzielić, bowiem należy pogląd w myśl, którego wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu, przesądzają o tym, iż obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem. Należy także podkreślić, iż żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany (wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1958/08 - LEX 582870). Konsekwencją przyjęcia ,że mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego jest konieczność analizy prawidłowości jego posadowienia w kontekście przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w tym § 12, który stanowi, iż budynek może być sytuowany w odległości nie mniejszej niż 3 m (ścianą bez okien) lub 4 m (ścianą z oknami) od granicy działki. Tymczasem przedmiotowy garaż warunku tego nie spełnia bowiem zlokalizowany w odległości ok. 2,35 m od granicy nieruchomości przy ul. [...]. Należy także podkreślić, iż przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w ostrej granicy z działką drogową ul. [...]. Przepisy nie definiują wprost pojęcia działki drogowej, definiują natomiast pojęcie drogi publicznej, pasa drogowego, czy jezdni – pojęcia te zostały opisane w treści ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ustawa ta również – w treści art. 43 ust. 1 – określa również odległości, które powinny dzielić obiekty budowlane przy drogach względem zewnętrznej krawędzi jezdni. Odległości te powinny wynosić co najmniej: a) w przypadku autostrady – 30 m (w terenie zabudowy) i 50 m (poza terenem zabudowy); b) w przypadku drogi ekspresowej – 20 m (w terenie zabudowy) i 40 m (poza terenem zabudowy); c) w przypadku drogi ogólnodostępnej – 10, 8 lub 6 m (w terenie zabudowy) i 25, 20 lub 15 m (poza terenem zabudowy), odpowiednio dla dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub gminnych. Tym samym, lokalizując obiekt budowlany w bezpośrednim sąsiedztwie drogi publicznej, należy brać pod uwagę odległości, które zostały określone w powyżej powołanym przepisie. Pamiętać należy, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w lit. c) powyżej, w odległości mniejszej, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydanej przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1, budowa takich obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem, obiekt objęty przedmiotowym postępowaniem, garaż nie przekraczający 35 m2, wymagał zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, którego inwestorka skutecznie nie dokonała. Z kolei zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem – wszczyna procedurę legalizacyjną. W konsekwencji należy podzielić stanowisko organów, iż przedmiotowy obiekt nie może zostać zalegalizowany wobec naruszenia § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także , co umknęło uwadze organów, przepisów art. 43 ust 1 pkt c ustawy o drogach publicznych. Sąd podziela natomiast zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055) poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie, bowiem przepisy tego rozporządzenia zastosowanie mają do projektowania, budowy, przebudowy sieci gazowej służącej do transportu gazu ziemnego, a nie do oceny legalności obiektu budowlanego wzniesionego na działce, na którym przeprowadzona jest już instalacja gazowa, co do której brak ustaleń organów w zakresie jej legalności. Jednak naruszenie to wobec rozważań powyższych, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w toku postępowania [...] jako strony postępowania ( akt darowizny z [...] marca 2016r.) i doręczenie decyzji jedynie [...]wskazać należy, że Sąd w warunkach niniejszej sprawy nie mógł uwzględnić faktu braku udziału w postępowaniu administracyjnym innych stron postępowania, w tym wypadku innych oprócz skarżącej -[...] przede wszystkim z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Wyjaśnić należy, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższy pogląd jest obecnie dominujący w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10 publikowany w zbiorze LEX nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjny nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wobec powyższego zarzut Skarżącej dotyczący pominięcia jej córki w toku postępowania administracyjnego przed organem II instancji nie może ostać uwzględniony. Z tych wzgledów na podstawie art. 151 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.