VII SA/Wa 946/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C.C, G.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a w oparciu o § 3 omawianego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do § 2 ust 5 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis w niniejszej sprawie wynosi 200 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 5 maja 2015 r. wezwano skarżących do nadesłania solidarnie 19 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia oboje skarżący otrzymali w trybie art. 73 p.p.s.a., tj. w trybie doręczenia zastępczego, w dniu 4 czerwca 2015 r. (dowód: zpo - k.18 i 19 akt sądowych), a zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upływał dla obojga skarżących w dniu 11 czerwca 2015 r. (czwartek). Do dnia 10 lipca 2015 r. do niniejszej sprawy nie wpłynęła żadna kwota tytułem uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie nadesłano również wymaganych odpisów skargi. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Odpis postanowienia skarżąca A.C.C. otrzymała w dniu 5 sierpnia 2015 r., zaś odpis postanowienia skierowany do G.M. uznano za doręczony w trybie doręczenia zastępczego, w dniu 14 sierpnia 2015 r. Przy piśmie z dnia 11 sierpnia 2015 r. oboje skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jednocześnie nadsyłając brakujące odpisy skargi i potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazali, że nigdy nie otrzymali informacji z Sądu, że takie braki należałoby uzupełnić. Nie mieli żadnej informacji, że jakakolwiek przesyłka do nich nadeszła, dlatego też nie mogli jej odebrać, jeśli czekała na odbiór w placówce pocztowej. Po otrzymaniu przesyłki z postanowieniem Sądu w dniu 5 sierpnia 2015 r. niezwłocznie przygotowali 19 odpisów skargi i dokonali opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie przez skarżących czynności w terminie powoduje dla nich ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi. Wniosek został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Równocześnie z wnioskiem skarżący dokonali uchybionej czynności – uiścili wpis sądowy i nadesłali wymaganą ilość odpisów skargi. Kolejno, należy zatem ocenić uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca twierdzi, że powodem niedopełnienia czynności nakazanych przez Sąd była nieobecność osób upoważnionych do ich dokonania z uwagi na przebywanie na urlopie wypoczynkowym. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której skarżący nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez skarżącego, że mimo całej staranności nie mógł on dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niego niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu należy np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. akt I SA/Wr 676/99, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia po ich stronie braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu tylko nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie może stanowić uprawdopodobnienie, o którym wyżej mowa, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W tym miejscu należy podkreślić, że uznanie za prawidłowe doręczenie awizowanej przesyłki w trybie art. 44 § 4 k.p.a. wymaga stwierdzenia, że zachodzi niemożność doręczenia pisma do rąk adresata (doręczenie właściwe na podstawie art. 42 k.p.a.) lub w przypadku nieobecności adresata dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 k.p.a.). Wówczas pismo pozostawia się przez okres 14 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego). Jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, umieszcza się zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia ww. zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że argumenty skarżących podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie obalają domniemania doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczonego w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Skarżący wskazali, że nie mieli żadnej informacji, iż jakakolwiek przesyłka do nich nadeszła. Tymczasem doręczyciel na kopercie zaznaczył punkt o pozostawieniu przesyłki do odebrania w placówce przy ul. Kuropatwy 11 o czym pozostawił zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Twierdzenia te znajdują odzwierciedlenie w aktach sądowych sprawy (dowód: k.18 i k.19 akt sądowych). W ocenie Sądu umieszczenie na kopercie zawierającej wezwanie pieczęci urzędu pocztowego i daty awizo: zarówno pierwszego, jak i powtórnego, a także wzmianki o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej oraz o pozostawieniu zawiadomienia dawały podstawy do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia zastępczego. Na kopertach była adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. Strona skarżąca zaś nie wykazała się żadną inicjatywą w celu uprawdopodobnienia, że było inaczej, jak choćby nie podjęła próby reklamowania doręczenia. Skoro z akt sprawy nie wynika brak informacji o umieszczeniu zawiadomienia o przesyłce, to czynności doręczającego, jako realizujące wszystkie wymogi określone w art. 44 k.p.a. wywołały skutek prawny doręczenia. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że doręczenia wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi nie były wadliwe i mogą korzystać z domniemania doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Trudno dopatrywać się zaniedbania podmiotu dokonującego doręczenia skoro brak w aktach sprawy jakichkolwiek wątpliwości. Konkludując, Sąd uznał, że nie została spełniona podstawowa przesłanka do przywrócenia terminu, czyli kryterium braku winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.