VII SA/Wa 964/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), asesor WSA Wojciech Białogłowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi Starosty K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2025 r. znak: DOR.521.9.2025.AMO w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji",) postanowieniem z 6 marca 2025 r. znak: DOR.521.9.2025.AMO utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ wojewódzki") z [...] stycznia 2025 r. znak: [...] stwierdzające przekroczenie terminu załatwienia sprawy w przedmiocie pozwolenia na budowę i wymierzające z tego tytułu karę pieniężną. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: Postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.; dalej: "Pr.bud.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), Wojewoda [...] stwierdził, że Starosta K. (dalej także: "Starosta", "Skarżący") dopuścił się przekroczenia terminu załatwienia sprawy w związku z rozpatrzeniem wniosku o zmianę pozwolenia na budowę złożonego w dniu 29 października 2021 r. o 46 dni, wobec czego wymierzył Staroście karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki, tj. łącznie w kwocie 23 000 zł. W zażaleniu na to postanowienie, Starosta K. zarzucił organowi wojewódzkiemu niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. z uwagi na pominięcie przywołanych w art. 35 ust. 8 Pr.bud. przyczyn niezależnych od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Rozpoznając zażalenie, GINB ustalił, że 29 października 2021 r. do Starosty K. wpłynął wniosek o zmianę pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i elektryczną, budynku gospodarczego, zbiornika na ścieki wraz z przykanalikiem oraz budowę zewnętrznej instalacji energetycznej na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb geodezyjny B., gmina M. Następnie pismem z 9 lutego 2022 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. Starosta K. decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...], zmienił własną decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej sposobu ogrzewania będącego w budowie budynku mieszkalnego oraz wykonania wewnętrznej i zewnętrznej instalacji gazowej na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb geodezyjny B., gmina M. W ocenie GINB, Wojewoda prawidłowo przyjął, że okres rozpatrywania ww. wniosku przez Starostę K. faktycznie wyniósł 112 dni (od wpływu wniosku o pozwolenie na budowę – 29 października 2021 r., do wydania decyzji z [...] lutego 2022 r.) Następnie, od okresu trwania postępowania administracyjnego, Wojewoda prawidłowo odliczył 65 dni z uwagi na treść art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. oraz 1 dzień w związku z upływem tego terminu w dniu wolnym od pracy (2 stycznia 2022 r. wypadał w niedzielę tj. dzień ustawowo wolny od pracy). W związku z tym, zdaniem organu II instancji Wojewoda zasadnie przyjął, że Starosta dopuścił się 46-dniowej zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne (112-65-1=46), skutkującej karą pieniężną w wysokości 23 000 zł. GINB podzielił również stanowisko organu wojewódzkiego co do braku innych okoliczności, które skutkowałyby zmniejszeniem okresu trwania całego postępowania na podstawie art. 35 ust. 8 Pr.bud. Organ II instancji odniósł się do zarzutu Skarżącego dotyczącego kwestii przyczyn niezależnych od organu okresów opóźnienia w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wskazał, wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów prawa administracyjnego z uwagi na pandemię COVID-19 miało miejsce w okresie od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., a w realiach niniejszej sprawy wniosek o zmianę pozwolenia na budowę wpłynął do Starosty K. 29 października 2021 r. Odnosząc się natomiast do "analizy funkcjonowania systemu realizacji przez Starostę zadań w zakresie wynikającym z ustawy Prawo budowlane..." i przedstawionych przez Starostę K. "Ustaleń w zakresie realizacji zadań ustawowych - analiza zasobów", GINB wyjaśnił, że jest zobowiązany do nałożenia kary w przypadku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 35 ust. 6 Pr.bud., a więc wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z przekroczeniem terminu 65 dni. Przy wymierzaniu kar za przekroczenie 65-dniowego terminu do wydania pozwolenia na budowę, organ administracji publicznej nie może kierować się innymi przesłankami, niż określone w art. 35 ust. 6 i 8 Pr.bud. Dlatego podniesione przez Starostę K. kwestie związane z terminowością załatwiania spraw z uwzględnieniem zasobów kadrowych (liczba pracowników, etaty, nadgodziny, nabory pracowników) powinny podlegać odpowiedniej kontroli ze strony osoby nadzorującej pracę Starostwa. Okoliczności podnoszone w tym zakresie przez Starostę nie stanowią przyczyn niezależnych od organu. GINB wskazał, że za dzień wszczęcia postępowania należy przyjąć 29 października 2021 r., tj. dzień wpływu kompletnego pod względem formalnym wniosku o zmianę pozwolenia na budowę do organu. Organ II instancji podkreślił jednocześnie, że pierwszą czynność w spornym postępowaniu administracyjnym, jaką było zawiadomienie stron o jego wszczęciu z 9 lutego 2022 r., Starosta K. podjął dopiero w 103 dniu po wpływie wniosku do organu. Powyższe nie stanowi o respektowaniu przez Starostę ogólnej zasady szybkości postępowania administracyjnego w analizowanym przypadku. Wcześniejsze podjęcie przez Starostę przewidzianych prawem działań, związanych z rozpatrzeniem złożonego wniosku, mogłoby uchronić ten organ przed zwłoką i karą pieniężną wymierzoną w trybie art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. W skardze na ww. postanowienie GINB, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Starosta K. zarzucił GINB naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, 2) art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Starosta K. dopuścił się zwłoki w wydaniu decyzji z [...] lutego 2022 r. nr [...], podczas gdy wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie nastąpiło z opóźnieniem, a zatem z przyczyn niezależnych od Starosty, 3) art. 35 ust. 8 Pr.bud. przez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy związane z funkcjonowaniem urzędu w sytuacji wzmożonej ilości składanych wniosków o pozwolenie na budowę oraz problemami kadrowymi nie stanowiły okoliczności niezależnych od organu i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na uznaniu za prawidłowe wliczenie do terminu, w jakim wydana została przez Starostę K. decyzja z [...] lutego 2022 r. nr [...], okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od Starosty K. – co w konsekwencji skutkowało oddaleniem zażalenia Starosty na postanowienie Wojewody w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 23 000 zł, a które winno zostać uwzględnione. Z uwagi na powyższe zarzuty, Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu wojewódzkiego, jak również zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz wstrzymania wykonania tych aktów. W uzasadnieniu skargi przedstawiono m.in. informacje dotyczące zasobów kadrowych jednostki odpowiadającej za rozpatrywanie spraw pozwolenia na budowę, wykaz pozostałych zadań realizowanych przez pracowników merytorycznych tej jednostki i dane statystyczne spraw w niej rozpatrywanych. Skarżący wskazał ponadto na wzrost nieobecności pracowników w istotnym dla sprawy okresie. Przedstawił także informacje o stanie finansów Powiatu K., które w jego ocenie wskazują, że poniesienie nałożonej kary pieniężnej, wobec liczby i wielkość kar nałożonych w innych sprawach z tytułu nieterminowego rozpoznawania wniosków o udzielenie pozwolenia na budowę, będzie wiązać się z zakłóceniem płynności finansowej Powiatu. W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 29 maja 2025 r. tutejszy Sąd, przychylając się do wniosku Skarżącego, wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia GINB oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu wojewódzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu wojewódzkiego nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 marca 2025 r. znak: DOR.521.9.2025.AMO utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2025 r. znak: [...] stwierdzające przekroczenie terminu załatwienia sprawy i wymierzające Staroście K. karę pieniężną w wysokości 23 000 zł za niewydanie w terminie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowił w rozpoznawanej sprawie art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji – organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że nałożony w powyższym przepisie na organ obowiązek wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni stanowi instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustawodawca przewidział jako zasadę obowiązek zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę najpóźniej w 65-tym dniu od dnia wpłynięcia wniosku w tym przedmiocie (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1148/17, LEX nr 2426724). Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania – nie ma możliwości wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Do powyższych przypadków odnosi się przepis art. 35 ust. 8 Pr.bud., zgodnie z którym do terminu, o którym mowa w ust. 6 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Jednocześnie – z uwagi na charakter rozpoznawanej sprawy – należy w tym miejscu podkreślić, że jak zgodnie przyjmuje się w poglądach judykatury, termin, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Pr.bud. oraz sankcja za jego niedochowanie, mają zastosowanie również w odniesieniu do postępowań i decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1890/22, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: "CBOSA"). W niniejszej sprawie organy zasadnie określiły więc początek biegu terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., na dzień 29 października 2021 r., czyli dzień złożenia w Starostwie Powiatowym w K. wniosku o zmianę udzielonego pozwolenia na budowę. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 k.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Zarówno Wojewoda, jak i GINB prawidłowo ustaliły, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można przyjąć, by wniosek ten był obarczony brakami formalnymi. Mając na względzie treść art. 61 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a. prawidłowo przyjęto zatem, że ustawowy termin 65 dni na rozpoznanie wniosku rozpoczął bieg od dnia jego złożenia. Sąd podzielił ustalenia organów, zgodnie z którymi okres rozpatrywania wniosku przez Starostę K. wyniósł 112 dni, a zwłoka w jego terminowym rozpoznaniu, po odliczeniu 65-dniowego terminu na rozpoznanie wniosku oraz 1 dnia w związku z upływem tego terminu w dzień ustawowo wolny od pracy (niedziela - 2 stycznia 2022 r.), wynosiła 46 dni. W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie niewadliwie uznały, że nie nastąpiły żadne pozytywne przesłanki wyłączające bądź ograniczające odpowiedzialność organu za niewydanie w terminie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przede wszystkim należy zauważyć, że w sprawie nie jest sporne, że wniosek inwestora o zmianę pozwolenia na budowę nie był obarczony brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu, a tym samym by wadliwe było obliczenie terminu na jego rozpoznanie przez Wojewodę i GINB. Sąd dostrzegł przy tym, że w świetle przedłożonych akt postępowania przed Starostą K. nie sposób przyjąć by organ ten dopatrzył się jakichkolwiek braków formalnych we wniosku inwestora złożonym w dniu 29 października 2021 r. Za uwzględnieniem skargi nie mogą przemawiać również zarzuty skargi, dotyczące pominięcia przywołanych w art. 35 ust. 8 Pr.bud. przyczyn niezależnych od organu. Przywoływane przez Starostę K. i obszernie zaprezentowane okoliczności związane z utrudnionym funkcjonowaniem Starostwa w sytuacji zwiększonej liczby wniosków, przy jednoczesnych problemach kadrowych, wywołanych m. in. przez epidemię COVID-19 będąc przyczynami pozaprawnymi, nie mogą być brane pod uwagę jako argumenty, przesądzające o niezgodności z prawem postanowień organów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przyczyny od organu niezależne to takie, które są zdarzeniami zewnętrznymi, a przykładami takich zdarzeń są działania sił przyrody, innych organów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub brak akt sprawy, które zostały przekazane do sądu administracyjnego. Od obowiązków stanowiących kompetencję organu nie zwalniają trudności obiektywne, jak brak etatów, duża ilość wpływających do organu spraw (por. wyrok NSA z 9 marca 2018 sygn. I OSK 2525/16). Zauważa się, że problemy organizacyjne organu wynikające z obciążenia liczbą spraw czy braków kadrowych nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (por. wyroki NSA z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2542/16; z dnia 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1530/21). Co prawda powołane wyroki dotyczą spraw, w których przedmiotem kontroli sądu była bezczynność czy przewlekłość organu, jednak skoro art. 35 ust. 8 Pr.bud., jest odwzorowaniem art. 35 § 5 k.p.a., w którym również jest mowa o przyczynach niezależnych od organu, stanowiska wyrażone orzecznictwie mogą stanowić wskazówkę interpretacyjną rozumienia tego pojęcia. Zarówno bowiem w art. 35 ust. 8 Pr.bud., jak i w art. 35 § 5 k.p.a. ustawodawca zakreślił maksymalny termin na załatwienie sprawy, oczywiście z pewnymi wyjątkami, których nie można interpretować rozszerzająco. Są to przepisy gwarancyjne dla strony, która ma prawo oczekiwać, że w owym ustawowo określonym terminie jej sprawa zostanie rozstrzygnięta. Przepis przewidujący nałożenie na organ kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę ma na celu ochronę interesu inwestora, polegającego na niezwłocznym zrealizowaniu roszczenia przysługującego mu zgodnie z art. 35 ust. 4 Pr.bud. Sąd na podstawie danych przedstawionych w skardze, a także danych podniesionych w zażaleniu dostrzega zwiększenie liczby wpływających spraw, dostrzega również, że Starosta podejmował kroki mające na celu uzupełnienie, czy zwiększenie obsady pracowniczej, jednak braki w obsadzie kadrowej, jak już wyżej wskazano, nie mogą zostać potraktowane jako obiektywne trudności wyłączające odpowiedzialność organu za niewydanie w terminie 65 dni decyzji o pozwoleniu na budowę. Także kondycja finansowa, czy wysokość łącznie nałożonych kar nie stanowią przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary w opisanym trybie. Stwierdzenie uchybienia terminu, w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, po ustaleniu, że nie zachodzą przesłanki, które usprawiedliwiałby opóźnienie organu w wydaniu tej decyzji, obliguje wojewodę do nałożenia kary zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. W tym przepisie nie ma żadnej uznaniowości. Za koniecznością uwzględnienia skargi nie przemawiają także okoliczności związane z epidemią COVID19. Stan epidemii w związku z zakażeniem COVID-19 wprowadzony został rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii i obowiązywał on od 20 marca 2020 r. do odwołania. Przepisy art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, 567, 568 i 695), przewidywały wstrzymanie rozpoczęcia bądź zawieszenie biegu między innymi terminów administracyjnych. Zostały one jednak uchylone przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 poz. 875) zmieniającej powyższą ustawę z dniem 16 maja 2020 r. Wobec tego trudno uznać za usprawiedliwioną opieszałość organu poprzez powołanie się na przepisy, które zostały uchylone prawie półtora roku przed złożeniem wniosku przez inwestora. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że w okresie prowadzenia spornego postępowania administracyjnego nie obowiązywały już przepisy "okołocovidowe", przewidujące wstrzymanie biegu terminu załatwienia sprawy. Wypada przypomnieć, że 16 grudnia 2020 r. wszedł w życie art. 15zzzzzn1 ust. 1 ustawy COVID-19, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 organ administracji publicznej może wstrzymać bieg terminów załatwiania spraw na okres nie dłuższy niż 30 dni, o czym zawiadamia strony. Również jedynie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, obowiązywały przepisy przewidujące, że jeżeli urząd administracji publicznej lub inny podmiot wykonujący zadania publiczne stanie się niezdolny do wykonywania zadań w całości albo w części, wojewoda może w drodze zarządzenia powierzyć wykonywanie zadań tego urzędu lub podmiotu, w całości albo w części, w określonym terminie, innemu urzędowi administracji publicznej lub podmiotowi wykonującemu zadania publiczne (art. 15zzy ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o zwalczaniu COVID-19). Jak już wyżej zauważono, wspomniane "stany" nie obowiązywały już w dniach, w których toczyło się postępowanie, za którego przewlekłość ukarano stronę skarżącą. Należy również zauważyć, że organy słusznie w niniejszej sprawie nie zastosowały art. 189e k.p.a., w myśl którego w przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 571/08 (LEX nr 558389), że przepis określający organowi administracji architektoniczno-budowlanej 65-dniowy termin do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, a w przypadku jego przekroczenia, przewidujący wymierzenie temu organowi, w drodze postanowienia, kary pieniężnej za każdy dzień zwłoki, jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to przepis prawa materialnego ustanawiający odrębny typ postępowania, w którym uczestnikami są wyłącznie organy administracji publicznej, nie zaś strony postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, które jest postępowaniem w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Reasumując, przepis art. 35 ust. 6 Pr.bud. ma charakter dyscyplinujący, jest skierowany do organu architektoniczno-budowlanego i nie może mieć do niego zastosowania art. 189e k.p.a. Przy wymierzeniu kar za przekroczenie 65-dniowego terminu do wydania pozwolenia na budowę, organ nie może kierować się innymi przesłankami, niż określone w art. 35 ust. 6 i ust. 8 Pr.bud. Sąd nie podzielił ponadto postawionych w skardze zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. "poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącego". Jak już wyżej wyjaśniono, orzekające organy poczyniły wszelkie ustalenia niezbędne do zastosowania art. 35 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. W sprawie nie ujawniły się jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego albo stanu prawnego, które w świetle Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniałyby wydanie rozstrzygnięcia bardziej korzystnego dla strony skarżącej. Natomiast fakt, że Skarżący ocenia ustalenia faktyczne lub stanowisko prawne organów odmiennie niż one, nie świadczy o jeszcze o naruszeniu art. 7a ani art. 81a k.p.a. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego aktu lub stwierdzenie jego nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a.