VII SA/Wa 970/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z 15 marca 2011 r. J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zaskarżonym postanowieniem z 8 lutego 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2010 r., znak: [...] o nałożeniu na J. K. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 45.182,21 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 cyt. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia, którego rozpoznawany wniosek dotyczy (odnoszący się do należności pieniężnej) należy także zauważyć, iż w orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z 17 października 2007 r., sygn. akt I OZ 786/07 oraz postanowienie NSA z 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 48/06). Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż skarżąca wnosząc o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w cyt. powyżej art. 61 § 3. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ale zupełnie tego wniosku nie uzasadniła. Nie podała żadnych okoliczności, które Sąd mógłby w sprawie rozważyć, tj. poddać ocenie w kontekście przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". Brak uzasadnienia wniosku spowodował w efekcie, iż Sąd nie miał możliwości oceny zasadności rozpoznawanego wniosku i z tego też powodu wniosku tego nie uwzględnił. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż nie jest rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia. Nadto Sąd zauważa, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczy więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia (na co Sąd powyżej zwracał już uwagę). Konieczność zapłacenia przez skarżącą grzywny sama w sobie nie przesądza więc o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na koniec trzeba wskazać, że skarżąca może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku. W tej sytuacji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.