VII SA/Wa 975/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz J. M. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. M. jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] września 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z [...] lipca 2004 r. (zamiast z [...] lipca 2007 r.) o odmowie nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 154/08), wcześniejszego orzeczenia Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] listopada 2007 r. Uchylenie nastąpiło z przyczyn formalnych. Sąd stwierdził bowiem, iż w wydawaniu zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2007 r. udział brały dwie osoby, które uczestniczyły także w wydawaniu decyzji z [...] lipca 2007 r. W związku z tym, Przewodniczący Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa powołał nowy skład orzekający Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej do ponownego rozpatrzenia wniosku J. M. Sprawa zainicjowana została pismem J. M. z [...] stycznia 2006 r., w którym zwrócił się on o nadanie mu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno – budowlanej obejmującej projektowanie i wykonawstwo. Wskazał, że posiada wykształcenie wyższe techniczne, uprawnienia budowlane bez ograniczeń oraz 18 lat praktyki zawodowej po uzyskaniu uprawnień budowlanych, w tym w projektowaniu 4 lata i w wykonawstwie 14 lat. Do wniosku załączył dokumentację mającą powyższe potwierdzać. Przedstawił m.in. przebieg swojej pracy zawodowej przez okres 46 lat wskazując, że pracował przez ostatnie lata na stanowisku projektanta branży konstrukcyjnej, a następnie jako biegły sądowy z zakresu budownictwa lądowego przy Sądzie Okręgowym w S. Przedstawił też wykaz sporządzonych projektów i sporządzonych opinii sądowych. Złożoną dokumentację uzupełnił w dniu [...] marca 2007 r. Decyzją z [...] lipca 2007 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek J. M. załatwiła odmownie. W krótkim uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazała, że ubiegający się o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego nie spełnia warunków w zakresie przygotowania zawodowego określonych w art. 15 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Pismem z [...] lipca 2007 r. J. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Wskazał, iż w jego ocenie uzasadnienie decyzji jest niezgodne ze stanem faktycznym przedstawionym w dokumentach złożonych w 2006 r. oraz w dokumentach dodatkowo sporządzonych [...] lutego 2007 r. Decyzją z [...] listopada 2007 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy ww. decyzję z [...] lipca 2007 r. o odmowie nadania wnioskodawcy tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Na skutek wskazanego już powyżej wyroku Sądu z 8 maja 2008 r. sprawa ponownie trafiła do Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, do etapu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] lipca 2008 r. akta sprawy zostały uzupełnione przez J. M. -reprezentowanego na tym etapie przez pełnomocnika- o dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa orzekając ponownie w dniu [...] września 2008 r., utrzymała w mocy ww. negatywną dla skarżącego decyzję z [...] lipca 2007 r. (błędnie podając rok jej wydania, tj. 2004 zamiast 2007). W uzasadnieniu Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że wnioskodawca tylko częściowo spełnia warunki art. 15 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a mianowicie posiada tytuł zawodowy inżyniera i uprawnienia bez ograniczeń do projektowania i kierowania robotami budowlanymi oraz korzysta w pełni z praw publicznych, natomiast nie posiada udokumentowanej praktyki w zakresie projektowania i wykonawstwa oraz znaczącego dorobku praktycznego w zakresie objętym rzeczoznawstwem. I dalej wskazała, że przedstawione dokumenty i dorobek zawodowy nie dotyczyły znaczącego dorobku praktycznego. Dokumenty przedstawione dotyczą małych budynków i nieskomplikowanych konstrukcji. Natomiast opinie i ekspertyzy opracowywane dla sądów tylko w małym stopniu dotyczyły specjalności konstrukcyjno - budowlanej i budynków o nieznaczących rozwiązaniach. Pozostała, zasadnicza część opracowanych opinii, dotyczyła wycen nieruchomości, wypadków, rozliczania robót, mykologii, podziału nieruchomości, określenia jakości prac i wbudowanych materiałów. Oceniając zaś nowy materiał dowodowy złożony przez pełnomocnika skarżącego Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wskazała, że dołączone oświadczenia potwierdzają jedynie, że wnioskodawca wykonał prace wskazane w zaświadczeniach. Jednocześnie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zaznaczyła, że nigdy nie kwestionowała prawdziwości danych zawartych w dokumentach i nie twierdziła, że wnioskodawca nie wykonywał prac wskazanych w zaświadczeniach. Wyjaśniła, iż w dotychczasowym postępowaniu uznała złożone przez zainteresowanego dokumenty za prawdziwe, jednakże stwierdziła, że praktyka zawodowa ubiegającego się udokumentowana zaświadczeniami nie spełnia przesłanki znaczącego dorobku praktycznego określonej w art. 15 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Z tego punktu widzenia dołączone oświadczenia nie mogą zmienić jej dotychczasowego stanowiska. W konsekwencji Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że skarżący nie posiada znaczącego dorobku praktycznego potwierdzonego praktyką projektową i wykonawczą w zakresie objętym wnioskowanym rzeczoznawstwem. W skardze na powyższą decyzję J. M. wniósł o jej uchylenie zarzucając: -naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 litera b) i c) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez uznanie, iż nie spełnia warunków określonych w tych przepisach, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji oraz -naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie kryteriów rozstrzygnięcia zastosowanych w zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji przekroczenie granic uznania, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Dodatkowo odniosła się do praktyki zawodowej skarżącego wyjaśniając motywy, którymi kierowała się uznając ją za niewystarczającą do pozytywnego załatwienia sprawy. Stwierdziła też, iż tytuł rzeczoznawcy budowlanego należy się jedynie osobom posiadającym znaczący dorobek, a dorobek skarżącego nie wyróżnia się niczym ponadprzeciętnym. Wyrokiem z 10 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1852/08 Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie skargę J. M. oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że dokonanie ustaleń czy określona osoba posiada znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem jest kwestią ocenną, a decyzja wydawana w takiej sprawie ma charakter uznaniowy. I dalej wskazał, że weryfikacja znaczącego dorobku praktycznego skarżącego, dokonana przez organ została oparta na kompletnym materiale dowodowym. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa szczegółowo zbadała i przeanalizowała materiał dowodowy dokumentujący praktykę zawodową skarżącego i uznała, że nie posiada on znaczącego dorobku praktycznego potwierdzonego praktyką projektową i wykonawczą w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Ocena ta mieści się w granicach uznania administracyjnego oraz dyspozycji art. 15 ustawy - Prawo budowlane. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ prawidłowo zastosował przepisy obowiązującego prawa oraz trafnie dokonał ich wykładni co uzasadniało oddalenie skargi. J. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) - tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, i art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie kryteriów rozstrzygnięcia zastosowanych w zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji przekroczenie granic uznania, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) wynikającego z uznania, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w tych przepisach, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że organ nie wskazał kryteriów swego rozstrzygnięcia czym przekroczył granice uznania administracyjnego, nie wyjaśniając wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Posługiwał się przy tym sformułowaniami "znaczący dorobek", "w małym stopniu", "małe budynki", "nieskomplikowane konstrukcje", "budynki o nieznaczących rozwiązaniach", nie podając kryteriów jakimi się kierował przy takiej ocenie dorobku skarżącego. Nie wskazał jakie kryteria winien spełniać dorobek uznany za "znaczący" ani gdzie przebiega granica pomiędzy "małymi", a "dużymi budynkami", jakie konstrukcje budynków uważa się za "skomplikowane" a jakie nie, oraz jakie budynki uważa się za budynki o "znaczących rozwiązaniach". Brak tych kryteriów w rozstrzygnięciu decyzji uznaniowej czyni ją w jego ocenie wadliwą oraz naruszającą podstawowe zasady prawa administracyjnego. Skarżący wskazał także, że ze złożonych zaświadczeń wynika, że z 14 wydanych ekspertyz – 7 dotyczy konstrukcji o znamionach skomplikowanych, ze 160 opracowań projektowych – 41 opracowań dotyczy dużych obiektów, a z 17 nadzorowanych budów w charakterze kierownika budowy – 6 należy zaliczyć do konstrukcyjnie znaczących. Przy tym 45 % opinii i ekspertyz wykonanych przez niego dotyczy specjalności konstrukcyjno - budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. M. wyrokiem z 10 lutego 2010 r. uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny podał, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji zostało trafnie zakwestionowane w skardze kasacyjnej poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Rozwijając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim zaznaczył, że działanie organu na podstawie art. 15 ust. 2 w związku z ust. 1 ustawy - Prawo budowlane nie jest, jak to przyjął WSA, działaniem w ramach uznania administracyjnego. Organ by mógł skorzystać z uznania administracyjnego powinien mieć do tego wyraźne, nie budzące wątpliwości upoważnienie. Na gruncie powołanego przepisu organowi samorządu zawodowego nie udzielono takiego upoważnienia. W konsekwencji Sąd kasacyjny stwierdził, iż decyzja o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego jest decyzją związaną. Właściwy organ samorządu zawodowego ma zatem obowiązek ustalić, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu rzeczoznawcy spełnia warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a stwierdzenie spełnienia tych warunków zobowiązuje organ do nadania wnioskowanego tytułu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. W tym miejscu Sąd kasacyjny podniósł, iż Sąd pierwszej instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji, wychodząc z błędnego założenia, że ma ona charakter uznaniowy. Wspomniane założenie niewłaściwie ukierunkowało kontrolę sądowoadministracyjną, a w efekcie spowodowało, że ocena zaskarżonej decyzji nie została przeprowadzona prawidłowo. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazał na brak wyjaśnienia w sprawie pojęcia "znaczący" dorobek praktyczny, brak wszechstronnej analizy przedstawionej przez skarżącego dokumentacji oraz na posłużenie się pojęciami nieostrymi bez wyjaśnienia ich znaczenia. Zauważył także, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa przedstawiła motywy rozstrzygnięcia w sposób bardzo ogólnikowy, nie uwzględniający istotnych okoliczności sprawy co do przesłanki dotyczącej znaczącego dorobku praktycznego, natomiast nie przedstawiła żadnego uzasadnienia odnośnie przesłanki związanej z co najmniej 10 – letnią praktyką w zakresie objętym rzeczoznawstwem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie działanie organu powinno być ocenione przez Sąd pierwszej instancji pod kątem przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zwłaszcza zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji co najmniej przedwcześnie oddalił skargę, nie odnosząc się w ogóle do sposobu działania organu, w kontekście przestrzegania przepisów postępowania, w tym jego zasad ogólnych. Jest to uchybienie tym istotniejsze, że w skardze strona zarzuciła naruszenie, w toku postępowania administracyjnego, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Na koniec Sąd kasacyjny wskazał, iż rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ocenić legalność zaskarżonej decyzji przede wszystkim w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury, a następnie o ile będą istniały ku temu podstawy, w płaszczyźnie zgodności rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] września 2008 r. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję wydaną w I instancji o odmowie nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Uznano bowiem, iż skarżący nie spełnia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, warunkujących pozytywne załatwienie sprawy. Sąd orzekając ponownie w niniejszej sprawie (na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 372/09) i będąc związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (z uwagi na brzmienie art. 190 p.p.s.a.), uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie ust. 1 tego przepisu, rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która korzysta w pełni z praw publicznych i posiada: a) tytuł zawodowy magistra inżyniera, magistra inżyniera architekta, inżyniera lub inżyniera architekta, b) uprawnienia budowlane bez ograniczeń, c) co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, d) znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. W myśl ust. 2 ww. artykułu, właściwy organ samorządu zawodowego, na wniosek zainteresowanego, orzeka, w drodze decyzji, o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego, określając zakres rzeczoznawstwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku wskazał, iż działanie organu na podstawie art. 15 ust. 2 w związku z ust. 1 ustawy - Prawo budowlane nie jest działaniem w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż właściwy organ samorządu zawodowego działając w oparciu o ww. przepis prawa ma obowiązek ustalić, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu rzeczoznawcy spełnia warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a stwierdzenie spełnienia tych warunków zobowiązuje ten organ (nie pozostawiając mu w tym zakresie żadnej swobody) do nadania wnioskowanego tytułu na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. W niniejszej sprawie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa odmawiając nadania skarżącemu tytułu rzeczoznawcy budowlanego stwierdziła, że nie posiada on udokumentowanej praktyki w zakresie projektowania i wykonawstwa oraz znaczącego dorobku praktycznego w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Jednakże w uzasadnieniu wydanej decyzji nie przedstawiła motywów jakimi kierowała się dokonując takiej oceny, a te które znalazły się w uzasadnieniu nie można uznać -w ocenie Sądu- za wystarczające (w kontekście wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.) i świadczące o wszechstronnej analizie sprawy (jaką organ miał obowiązek przeprowadzić w oparciu o art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż uzasadniając rozstrzygnięcie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa nie wskazała w ogóle z jakich powodów uznała, że skarżący nie spełnia warunku odbycia praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, a więc przesłanki uregulowanej w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c ww. ustawy. Stanowisko organu w tym zakresie nie zostało w żadnym stopniu uzasadnione. W motywach decyzji nie ma w tym zakresie żadnych ustaleń i odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji nie wiadomo z jakich przyczyn wykazana przez skarżącego praktyka nie została uznana za spełniającą warunek określony w powyżej podanym przepisie. Zauważyć także należy, iż rozważając kolejną przesłankę znaczącego dorobku praktycznego w zakresie objętym rzeczoznawstwem (uregulowaną w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ww. ustawy), Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła jedynie ogólnikowo, że przedstawione przez skarżącego dokumenty dotyczą małych budynków i nieskomplikowanych konstrukcji, natomiast opinie i ekspertyzy opracowywane dla sądów w małym stopniu dotyczyły specjalności konstrukcyjno - budowlanej i budynków o nieznaczących rozwiązaniach. W uzasadnieniu decyzji nie podano motywów takiej oceny, w szczególności nie wyjaśniono dlaczego uznano, że dotyczą one małych budynków i nieskomplikowanych konstrukcji oraz budynków o nieskomplikowanych rozwiązaniach. Organ nie wyjaśnił także jaki dorobek praktyczny mógłby być uznany za znaczący. Pojęcie "znaczący" należy niewątpliwie do pojęć niedookreślonych wartościujących. W związku z tym obowiązkiem organu samorządu zawodowego było wyjaśnienie jego treści, tj. podanie jak należy je rozumieć. W rozpoznawanej sprawie organ nie tylko tego nie uczynił, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że dorobek praktyczny skarżącego nie jest znaczący, ale także nie poprzedził swojej oceny wszechstronną analizą przedstawionej przez skarżącego dokumentacji obrazującej jego dorobek praktyczny, a dodatkowo - posłużył się w swoich ogólnikowych bardzo stwierdzeniach pojęciami nienormatywnymi, takimi jak "małe budynki", "nieskomplikowane konstrukcje", czy "budynki o nieznaczących rozwiązaniach", nie wyjaśniając ich znaczenia. Na powyższe wadliwości w działaniu organu zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lutego 2010 r. i nakazał ponownie ocenić legalność zaskarżonej decyzji przede wszystkim w płaszczyźnie dochowania wymaganej prawem procedury. Sąd I instancji stosując się do wyroku Sądu kasacyjnego i oceniając ponownie zaskarżoną decyzję uznał, iż powyżej przedstawione uchybienia w działaniu organu świadczą o wydaniu tej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a w efekcie z naruszeniem art. 8, art. 9 i art. 11 tej ustawy, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do § 3 art. 107 k.p.a., każda decyzja administracyjna wydana na skutek odwołania (czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, v. art. 107 § 4 k.p.a.) winna spełniać wymogi zawarte w tym przepisie, tak co do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Takiego uzasadnienia nie zawiera zaskarżona decyzja. Nie przedstawia ani w sposób pełny stanu faktycznego sprawy, ani stanu prawnego. Bardzo pobieżnie traktuje złożone przez skarżącego dokumenty mające świadczyć o spełnieniu przez niego wszystkich przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Z uzasadnienia tej decyzji nie wynika też, aby organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i poczynił niezbędne ustalenia co do posiadania przez skarżącego 10-letniej praktyki zawodowej i znaczącego dorobku praktycznego. Zaznaczyć zaś trzeba, iż skarżący dwukrotnie uzupełniał dokumentację złożoną wraz z wnioskiem o nadanie mu tytułu rzeczoznawcy budowlanego, a obowiązkiem organu było dokonanie wnikliwej i wszechstronnej oceny całej tej dokumentacji w kontekście mających zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego, co zaś winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Takich działań organ w sprawie nie podjął. Ograniczył się do bardzo ogólnikowych stwierdzeń, bez nawiązania do znajdującego się w sprawie materiału dowodowego, bez wskazania kryterium przyjętego do oceny dorobku praktycznego skarżącego i bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (w tym zwłaszcza dotyczących praktyki zawodowej skarżącego). W konsekwencji organ ten co najmniej przedwcześnie uznał, że skarżący nie spełnia wszystkich wymogów z art. 15 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Konkludując, zaskarżoną decyzję jako wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego i nie spełniającą wymogów art. 107 § 3, a przez to uchybiającą zasadom ogólnym postępowania administracyjnego, w tym zasadzie przekonywania uregulowanej w art. 11 k.p.a. i zasadzie prawdy obiektywnej przewidzianej w art. 7 tej ustawy, należało wyeliminować z obrotu prawnego. Ponownie orzekając organ obowiązany jest przeprowadzić w sprawie w sposób dokładny i rzetelny analizę zgromadzonego materiału dowodowego, kierując się przy tym dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Winien także uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, w tym ustalić kryteria oceny sprawy w zakresie przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy – Prawo budowlane (tak, aby ponownie nie narazić się na zarzut dowolności), pamiętając o tym, iż uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. O zasądzeniu kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy.