VII SA/Wa 986/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. W. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego oddala skargę 1. K. W. pismem datowanym na dzień 10 kwietnia 2014 r. oraz na dzień 8 maja 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 925/13 na podstawie art. 273 § 2 ppsa. Podniosła, że pismem z dnia 21 marca 2014 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] poinformował ją, iż jej działka o numerze [...] graniczy bezpośrednio z działką o numerze [...], na której są wykonane wjazdy do działki ze stacją paliw, co jest nową okolicznością faktyczną. 2. Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy sygn. akt VII SA/Wa 925/13 wynika, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 61a kpa, po rozpatrzeniu wniosku K. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], znak: [...] - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] Wojewoda [...]zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił A. B. i Z. B. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...][...] klasy [...] o skrajni pionowej 4,60-4,20 m w km 19+311,25 - zjazd; z pasem wyłączenia w km 19+314,00 - 19+282,75, wyjazdem w km 19+282,75 oraz dodatkowym pasem ruchu w km 19+169,30- 19+365,85 - zlokalizowanego na działce nr [...] w [...], gmina [...]. Pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. K. W. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] została wydana na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., a zatem krąg podmiotów uznawanych za strony w niniejszym postępowaniu powinien być ustalony na podstawie art. 28 kpa, i stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje działkę o nr ewid. [...] w 1 Sygn. akt VII SA/WA 986/14 [...], której część podlegająca przebudowie nie graniczy z działką o nr ewid. [...], stanowiącą własność wnioskodawczyni. Organ wskazał, że projektowana inwestycja na części działki o nr ewid. [...] w [...] wyklucza możliwość ustalenia interesu prawnego wnioskodawczyni w oparciu o inny przepis prawa materialnego niż art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym w dniu 29 sierpnia 2002 r). Wyjaśnił, iż z przepisu tego wynika, że prace budowlane zatwierdzone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] znajdujące się w odległości większej niż 8 m od krawędzi drogi wojewódzkiej nie powodują żadnych zmian w zagospodarowaniu działki o nr ewid. [...] w [...], należącej do wnioskodawczyni. Stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna inwestycja w jakikolwiek sposób ujemnie wpłynie na możliwość zagospodarowania w przyszłości nieruchomości wnioskującej, co pozwalałoby na przyznanie K. W. przymiotu strony. Podkreślił, że w żadnym z pism K. W. nie wskazała w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza jej indywidualny i konkretny interes prawny. Z tego względu organ stwierdził, że K. W. nie posiada przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Organ pierwszej instancji zauważył również, iż wnioski K. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. były już wielokrotnie rozpatrywane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który odmawiał wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 812/05, oddalił skargę K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2005 r. znak: [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak: [...]. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, a z akt sprawy nie wynika, aby zaszła Sygn. akt VII SA/WA 986/14 zmiana okoliczności faktycznych ww. sprawie, dotycząca interesu prawnego wnioskodawczyni. Od powyższego postanowienia K. W. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku K. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powtórzył swoje ustalenia co do stanu faktycznego i prawnego poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji. Ponadto wyjaśnił, że ocena, dotycząca ewentualnego wykonania kwestionowanych wjazdów "z rażących naruszeniem prawa ruchu drogowego" czy niezgodnie projektem budowlanym, należy do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaś podnoszone zarzuty w zakresie braku zapewnienia bezpieczeństwa na drodze wojewódzkiej należy kierować do właściwego zarządcy drogi - [...] Wojewódzkiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] (zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy o drogach publicznych). Odnosząc się do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów merytorycznych, dotyczących decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. [...] organ wskazał, że z uwagi na stwierdzony w niniejszym postępowaniu brak przymiotu strony K. W., nie mają one wpływu treść niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] złożyła K. W., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 157 § 2 kpa, polegające na wydaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymującego w mocy postanowienie dnia [...] stycznia 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] z uwagi na przyjęcie a priori, iż skarżąca K. W. nie posiada przymiotu strony, pomimo iż taka ocena może być dokonana dopiero w Sygn. akt VII SA/WA 986/14 ramach postępowania prowadzonego po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 28 kpa, polegające na błędnym przyjęciu, iż skarżąca K. W. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], a zatem nie przysługuje jej przymiot strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt VII SA/WA 925/13 oddalił skargę K. W. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w niniejszej sprawie należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...], ponieważ decyzja ta była już przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym wszczętym na wniosek skarżącej. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 812/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r" znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...], odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak: [...]. Organ ponownie kontrolując przedmiotową decyzję wypełniłby przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa - orzekałby w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dla stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie zasady res iudicate, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Niedopuszczalnym jest wszczęcie ponownego postępowania i wydanie decyzji przez organ administracji, a następnie decyzji ostatecznej, gdy zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy, a nie uległ zmianie stan prawny, który uzasadniałby prowadzenie postępowania nadzorczego na nowo. Sygn. akt VII SA/WA 986/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie ma uzasadnionych podstaw. Instytucja wznowienia postępowania stwarza - w drodze wyjątku, możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Stosownie do art. 280 § 1 ppsa sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, w braku jednej z tych przesłanek sąd skargę odrzuci, przy czym, podkreślić należy, że badanie to nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, lecz jedynie badaniem, czy zostały spełnione warunki formalne, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie, po wstępnym zbadaniu skargi na posiedzeniu niejawnym, sąd zdecydował o wyznaczeniu rozprawy stosownie do art. 280 § 1 ppsa, bowiem skarżąca wskazała jako podstawę wznowienia pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] marca 2014 r. skierowane do skarżącej K. W., informujące, m.in., że działka nr [...] skarżącej "graniczy bezpośrednio z działką nr [...] stanowiącą pas drogi wojewódzkiej nr [...]." Skarga została wniesiona w terminie wskazanym w art. 277 ppsa, tj. w terminie 3 miesięcy kiedy strona dowiedziała się o wykryciu nowych dowodów, bowiem pismo na które powołuje się skarżąca datowane jest na 21 marca 2014 r., natomiast skarga do sądu o wznowienie postępowania została nadana w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 12 kwietnia 2014 r. Podstawą wznowienia postępowania, o czym mowa w art. 273 § 2 ppsa mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie - nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania. Stosownie do art. 281 na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W niniejszej sprawie merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd dokonywał w oparciu o art. 273 § 2 ppsa, zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie Sygn. akt VII SA/WA 986/14 późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę. Pismem z dnia 21 marca 2014 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] skierowanym bezpośrednio do skarżącej K. W., w odpowiedzi na jej pismo, poinformował, że "działka nr [...] j. ewid. [...], obr. [...] graniczy bezpośrednio z działką nr [...] stanowiącą pas drogi wojewódzkiej nr [...]. Odległość ogrodzenia od krawędzi jezdni zmodernizowanej drogi od strony zachodniej wynosi 4.8 m a od strony wschodniej wynosi 5.9 m. Rejon jednocześnie informuje, że nie jest organem mogącym zaświadczyć o sąsiedztwie Pani działki nr [...] z działkami innymi niż działka drogowa. Organem prowadzącym ewidencję gruntów jest Starosta Powiatu [...]." Stwierdzić należy, iż okoliczność, że działka skarżącej nr [...] "graniczy bezpośrednio z działką nr [...] stanowiącą pas drogi wojewódzkiej nr [...]." nie budzi wątpliwości, i okoliczność ta wynikała ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy dokumentów, jednakże, co również wynika z akt administracyjnych sprawy - nie graniczy z działką nr [...], do której prowadzi kwestionowany przez skarżącą zjazd publiczny z drogi [...]. W doktrynie utrwalony jest pogląd, że negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie wniosku (skargi) na podstawie art. 282 § 2 ppsa, a nie jego odrzucenie w oparciu o art. 281 ppsa (por. H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo prawnicze LexisNexis Sp. z o.o. W-wa 2005 - str. 679, 681. Stanowisko to dominuje również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por. np.: wyrok NSA z dnia 15 listopada 2005 r. FSK 2654/04 - LEX nr 195822; postanowienie z dnia 10 maja 2005 r. OSK 1342/04 - LEX nr 168048). Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga K. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie spełnia przesłanek na które skarżąca się powoływała, nie ma uzasadnionych podstaw, przedłożony nowy dowód - dokument nie mógł mieć wpływu na wynik zakończonej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 282 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.