VII SAB/Wa 1/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z 9 listopada 2010 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. L. wniósł skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w związku -jak wskazał- z nieudzielaniem odpowiedzi przez ten organ na stawiane przez niego pytania i zarzuty przedstawiane w licznych skargach (z 18.10.2010 r., 23.09.2010 r., 12.08.2010 r., 10.06.2010., 18.03.2010 r., 15.02.2010 r., 3.02.2010 r., 3.12.2009 r.). Skarżący wniósł o zdyscyplinowanie i ukaranie grzywną winnych zaniedbań. Rozwijając powyższe skarżący wyjaśnił, iż wielokrotnie wzywał Ministra Sprawiedliwości do zajęcia się sprawą i udzielenia odpowiedzi w zakresie "niewłaściwej zmiany rodzaju samochodów osobowych przekwalifikowanych na ciężarowe i naruszenia prawa oraz procedur postępowania w czasie procesu o sygn. akt II K 181/03/N, czego do chwili obecnej nie zrobiono, aby sprawę wyjaśnić". Skargi wniesione do Ministra Sprawiedliwości nie zostały bowiem -jak podniósł skarżący- załatwione w terminie lub w ogóle nie zostały rozpatrzone (pomimo złożonych ponagleń). Skarżący podał jednocześnie, iż w skargach żądał od Ministra Sprawiedliwości sprawdzenia na jakiej podstawie prawnej następowała zmiana rodzaju samochodów objętych rejestracją przez Wydział Komunikacji w [...], na co również nie otrzymał odpowiedzi. Stąd też w jego ocenie wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stało się konieczne i uzasadnione. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. W pierwszej kolejności pełnomocnik organu wyjaśnił jednak, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, liczna korespondencja A. L. była każdorazowo rozpoznawana, a skarżącemu przekazywano pisemną informację o sposobie jej rozpatrzenia. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu powołał się na art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i zauważył, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką sposobu rozpatrywania korespondencji skargowej w rozumieniu Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Mając na względzie treść rozpoznawanej skargi na bezczynność (w której skarżący domaga się załatwienia skierowanych do Ministra Sprawiedliwości skarg i w efekcie zajęcia stanowiska przez ten organ w kwestii niewłaściwej zmiany rodzaju samochodów osobowych przekwalifikowanych na ciężarowe bez wymaganych prawem procedur) oraz wniosek organu o odrzucenie skargi, Sąd w pierwszej kolejności musiał rozważyć, czy jest w sprawie właściwy. Rozważając powyższe Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności organów administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje więc -jak wynika z przytoczonego przepisu- między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, lex nr 552736). W niniejszej sprawie A. L. domaga się odpowiedzi Ministra Sprawiedliwości na liczne swoje skargi. Z akt przekazanych do Sądu wynika, iż skarżący prowadził obszerną korespondencję z organem, jednocześnie zarzucając mu brak reakcji i odpowiedzi na własne pisma. Do tego w istocie sprowadzają się uwagi skarżącego. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż skarżący nie domaga się w sprawie wydania konkretnego aktu administracyjnego (tj. decyzji, czy postanowienia). Nie żąda też od organu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Domaga się natomiast zajęcia stanowiska, a więc w istocie pisemnych wyjaśnień, co do dostrzeżonych nieprawidłowości, które jego zdaniem miały miejsce w sprawie o sygn. II K 181/03/N i IV Ka 1058/06 (a które w kierowanej do organu korespondencji poruszał). Przy czym, pisma skarżącego skierowane do Ministra Sprawiedliwości (jak wynika z odpowiedzi na skargę organu) nie stanowiły żadnego środka zaskarżenia, nie były też złożone w toku trwającego postępowania administracyjnego. Zawierały one natomiast zarzut wadliwej działalności i -w ocenie Sądu- stanowiły w istocie skargi przewidziane w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) i w takim też trybie były załatwiane. Konkludując, Sąd przyjął, iż skarżący zarzucił Ministrowi Sprawiedliwości bezczynność polegającą na nierozpoznaniu skarg wniesionych w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 - 240 k.p.a.). Dostrzegając powyższe wskazać więc należy, iż czynności podjęte przez Ministra na skutek skarg wniesionych w ww. trybie, nie mogą stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, nie należą bowiem do spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a.. Sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. To zaś oznacza, iż ewentualna bezczynność Ministra w tym zakresie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, z uwagi na brzmienie art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 p.p.s.a. W tym miejscu warto zauważyć, iż w postanowieniu z 25 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 241/09, lex nr 557044), Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Z wymienionych powodów Sąd uznał, iż merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości nie jest możliwe. Skarga A. L. dotyczy bowiem bezczynności nieobjętej zakresem właściwości sądów administracyjnych. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.