VII SAB/Wa 138/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z 14 czerwca 2011 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, T. C. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w związku -jak wskazał- z nieudzieleniem odpowiedzi przez ten organ na jego pismo z dnia 7 września 2010 r. Rozwijając powyższe skarżący wyjaśnił, iż "przesłanką zwrócenia się do Premiera Rządu Rzeczypospolitej Polskiej było stanowisko SSO T.W. zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. [...], który wskazał, iż pomoc w zrealizowaniu [...] środka karnego, zasądzonego wyrokiem SSR T. M. sygn. akt [...] leży w kompetencji administracji rządowej". Stąd też w ocenie T. C. wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stało się konieczne i uzasadnione. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. W pierwszej kolejności pełnomocnik organu wyjaśnił, iż pismo z dnia 7 września 2010 r. było kolejnym pismem w sprawie, w której zostały już skarżącemu udzielone stosowne wyjaśnienia przez Ministerstwo Sprawiedliwości. W ocenie organu powyższe uzasadniało pozostawienie pisma bez rozpoznania. Następnie, uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, pełnomocnik organu powołał się na art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i zauważył, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką sposobu rozpatrywania korespondencji skargowej w rozumieniu Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z 14 lipca 2011 r. (sygn. akt II SAB/Rz 52/11), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Mając na względzie treść rozpoznawanej skargi na bezczynność oraz wniosek organu o odrzucenie skargi, Sąd w pierwszej kolejności musiał rozważyć, czy jest w sprawie właściwy. Rozważając powyższe Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności organów administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje więc -jak wynika z przytoczonego przepisu- między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, lex nr 552736). W niniejszej sprawie T. C. domaga się odpowiedzi Prezesa Rady Ministrów na swoje pismo z dnia 7 września 2010 r. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż skarżący nie domaga się w sprawie wydania konkretnego aktu administracyjnego (tj. decyzji, czy postanowienia). Nie żąda też od organu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Domaga się natomiast "udzielenia wsparcia finansowego lub rzeczowego, umożliwiającego [...] efektywne wypełnianie obowiązków związanych z powołaniem i zawodem rolnika, wynikającego z postanowień wyroku sygn. akt [...]". Należy również zauważyć, że pismo skarżącego skierowane do Prezesa Rady Ministrów nie stanowiło żadnego środka zaskarżenia, nie zostało również złożone w toku trwającego postępowania administracyjnego. Zawierało ono natomiast zarzut wadliwej działalności i -w ocenie Sądu- stanowiło w istocie skargę przewidzianą w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Konkludując, Sąd przyjął, iż skarżący zarzucił Prezesowi Rady Ministrów bezczynność polegającą na nierozpoznaniu skarg wniesionych w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 - 240 k.p.a.). Dostrzegając powyższe wskazać więc należy, iż czynności podjęte przez Prezesa Rady Ministrów na skutek skargi wniesionej w ww. trybie, nie mogą stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, nie należą bowiem do spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a.. Sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. To zaś oznacza, iż ewentualna bezczynność organu w tym zakresie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, z uwagi na brzmienie art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 p.p.s.a. W tym miejscu warto zauważyć, iż w postanowieniu z 25 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 241/09, lex nr 557044), Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Z wymienionych powodów Sąd uznał, iż merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie jest możliwe. Skarga T. C. dotyczy bowiem bezczynności nieobjętej zakresem właściwości sądów administracyjnych. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.