VII SAB/Wa 53/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa I. umarza postępowanie sądowe, II. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 8 czerwca 2016 r. wpłynęła skarga [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie o sygn. [...] wszczętego wskutek wniesienia odwołania [...] oraz odwołań szeregu osób fizycznych od Decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. o znaku [...], w której udzielono zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla budowy drogi ekspresowej [...] na odcinku od km 0+521,66 do km 6+450,26 w ciągu tak zwanej "obwodnicy [...]" - w [...],[...]i [...]. [...] wniosło o uwzględnienie skargi na przewlekłość postępowania oraz o zamieszczenie przez WSA w Warszawie w sentencji wyroku, jaki będzie wydany: stwierdzenia iż w omawianej sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa (organ odwoławczy) dopuścił się przewlekłości postępowania; przy czym uczynił to bez rażącego naruszenia prawa - art. 149 §1 pkt. 3 oraz art. 149 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa przez WSA w Warszawie do zakończenia wymienionego postępowania odwoławczego i wydania decyzji ostatecznej w terminie dwóch tygodni od uprawomocnienia się wyroku, jaki będzie wydany i zwrotu akt administracyjnych do tegoż organu - na podstawie art. 149 par. 1 pkt. 1 ppsa. Towarzystwo wniosło także o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym (na posiedzeniu niejawnym). W uzasadnieniu skargi Towarzystwo podniosło, że pomimo doręczenia do organu wezwania Towarzystwa z dnia 8 kwietnia 2016 r. - do zaprzestania przez ten organ naruszania prawa - Minister Infrastruktury i Budownictwa do dnia wniesienia niniejszej skargi nie załatwił sprawy poprzez rozpatrzenie odwołań wniesionych na decyzję Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. i wydanie decyzji ostatecznej - pomimo iż był do tego zobowiązany w związku z wymogiem art. l1g ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity - Dz. U. 2013r., poz. 687, ze zm.). W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie skargi na rozprawie. Minister Infrastruktury i Budownictwa wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...], kończąc tym samym postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody [...]. Wyjaśnił również, że przed wydaniem przedmiotowej decyzji Minister zobowiązany był do podjęcia szeregu czynności, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. Przedstawił szczegółowo przebieg postępowania odwoławczego i wykaz dokonywanych czynności w sprawie. Zdaniem Ministra wskazane czynności podejmowane były przez organ odwoławczy bez zbędnej zwłoki i były niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia przedmiotowej, skomplikowanej sprawy. Zdaniem Ministra nie można w tej sprawie stwierdzić przewlekłości, ponieważ przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty inne niż decyzje i postanowienia lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 161 § 1 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, (2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, (3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Stosownie zaś do art. 149 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności, zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego, a contrario, wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Jeśli zatem do daty orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08, i wyrok z dnia 20 stycznia 2009 r. II OSK 812/08). W związku z powyższym Sąd zwrócił uwagę na fakt, że po wniesieniu przez skarżącego skargi na przewlekłość, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Minister decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] , kończąc tym samym postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody [...]. W tej sytuacji brak było podstaw do zobowiązania Ministra do rozpoznania wniosku skarżącego, bowiem został on przez organ już rozpoznany, co czyni bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie. Sąd, stwierdzając w sprawie niniejszej, że przewlekłość organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa uwzględnił okoliczności sprawy wskazujące, że organ podejmował szereg czynności w sprawie w trakcie postępowania odwoławczego. Zdaniem Sądu zaistniały w sprawie okoliczności, które mimo naruszenia zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa, i rozwiniętej w art. 35 tej ustawy oraz mimo wydania decyzji Wojewody [...] Nr [...]z rygorem natychmiastowej jej wykonalności wymagały wyjaśnień dlatego w ocenie Sądu przewlekłość miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, z uwagi na podejmowane czynności w sprawie. Mimo to należy podkreślić, ze ustawodawca, uwzględniając szereg uprawnień inwestora w trakcie realizacji inwestycji drogowej na podstawie przepisów tzw . "spec" ustawy dostrzegł zarazem konieczność sprawnego prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawach odwołań od decyzji I- instancyjnych, wydanych na jej podstawie (patrz - art. 11 g ust. 2 ustawy). Zdaniem Sądu, prowadzący postępowanie odwoławcze w omawianej sprawie Minister Infrastruktury i Budownictwa nie podołał zachowaniu obowiązującego go terminu. Nie można jednak uznać, że organ był bezczynny. Sąd wskazuje, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminów załatwienia sprawy musi więc być znaczne i niezaprzeczalne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe - skarga na przewlekłość postępowania i zawarte w niej żądania były uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.