VII SAB/Wa 61/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "B." S.A. na bezczynność Rady W. postanawia: odrzucić skargę. "B." S.A. pismem z dnia 6 października 2008r. wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Rady W.. Z treści skargi wynika, że strona skarżąca dopatruje się bezczynności organu w nierozpoznaniu skargi z dnia 7 marca 2008r. wniesionej na Prezydenta W.. Strona skarżąca wskazuje, iż Rada W. pomimo monitów składanych w dniach 21 maja 2008r. i 5 sierpnia 2008r. nie rozpatrzyła skargi, a jej jedynym działaniem było zwrócenie się do Prezydenta W. o przekazanie wyjaśnień. W skardze z dnia 7 marca 2008r., złożonej do Wojewody [...], przekazanej następnie przez ten organ do Rady W., strona skarżąca podnosiła natomiast, że Prezydent W. "nie wykonuje obowiązków nałożonych na niego przez organy wyższego stopnia, przez co dopuszcza do przewlekłości załatwiania spraw administracyjnych", a "naruszanie terminów obowiązujących zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego nabiera w Urzędzie W. charakteru powszechnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane: decyzje administracyjne; postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest bezczynność Rady W. w rozpoznaniu skargi wniesionej w trybie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), bowiem taki charakter ma pismo strony skarżącej z dnia 7 marca 2008r., którego nierozpoznanie strona skarżąca zarzuca Radzie W.. Zgodnie z powołanym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zainicjowane taką skargą kończy się zawiadomieniem skarżącego o sposobie jej załatwienia (art. 237 § 3 kpa). Zawiadomienie powinno zawierać oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi, przy czym zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż w razie nierozpatrzenia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (zob. postanowienie NSA z 18 lutego 1997 r. sygn. akt III SAB 1/97 Lex nr 29038, postanowienie NSA z 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 Lex nr 54555, postanowienie WSA w Warszawie z 14 września 2005r. sygn. akt IV SAB/Wa 80/05 Lex nr 205439). Jak już wskazano wcześniej, skarga na bezczynność organu służy tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zawiadomienie, o którym mowa w art. 237 kpa nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a ppsa. W orzecznictwie uznano też, iż zawiadomienia tego nie można uznać za określony w pkt 4 inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06 Lex nr 295005, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1849/02, niepubl.). Skoro więc sprawa zainicjowana skargą wniesioną w trybie art. 227 kpa nie należy do kategorii spraw, w których wydawane są akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, bezczynność organu polegająca na nierozpoznaniu takiej skargi, z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skarga "B." S.A. podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).