VII SAB/Wa 72/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska- Śpiewak (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2010 r. sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Ministra Gospodarki postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 1 kwietnia 2010 r. P. Z. wniósł skargę na bezczynność Ministra Gospodarki, w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na skargę z dnia 28 września 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że przesłał w dniu 28 września 2009 r. na ręce Ministra Gospodarki pismo, w którym domagał się podjęcia działań mających na celu zdyscyplinowanie Dyrektora Instytutu [...], który lekceważy obowiązujące normy i zasady współżycia społecznego. Poinformował także, że wystąpił do komendy Policji W. o wszczęcie przeciwko Dyrektorowi Instytutu [...] postępowania o wykroczenie z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń. W odpowiedzi otrzymał pismo z 21 października 2009 r., które jego zdaniem nie dotyczy istoty sprawy. W dniu 14 grudnia 2009 r. skarżący przesłał wniosek o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Jako jeden z zarzutów skargi P. Z. wskazał naruszenie art. 237 § 1 kpa, i wskazał, że do tej pory nie został poinformowany o przyczynach nieudzielenia odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ppsa). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z powszechnie aprobowaną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. W stosunku do skargi na bezczynność Ministra Gospodarki nie można przyjąć, że są spełnione wymogi zawarte w wskazanym wyżej artykule ppsa. Stwierdzić trzeba, iż skarga P. Z. nie jest skierowana przeciw konkretnej decyzji lub postanowieniu, bezczynności przy wydawaniu decyzji bądź postanowienia albo innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest to skarga odnosząca się całokształtu czynności podejmowanych lub nie przez Ministra Gospodarki dotyczących zdyscyplinowania Dyrektora Instytutu [...]. Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 ppsa, a co za tym idzie, jest niedopuszczalna. Argumenty i okoliczności podniesione przez skarżącego, a także powołanie w skardze do Sądu art. 237 § 1 kpa wskazują, że właściwą drogą w tego typu sprawach jest tryb skargowy określony w Rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 227 Kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Zgodnie z treścią art. 228 Kpa skargi takie składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Podkreślić należy, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Ewentualna bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym przez ten organ na podstawie przepisów działu VIII kpa również nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wskazać bowiem należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 ppsa (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, Lex Nr 557044, dostępny na stronie: cbois.nsa.gov.pl, a także postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 289/07, dostępny na stronie: cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.