VII SAB/Wa 73/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pytanie o pozostawanie decyzji w obrocie prawnym postanawia odrzucić skargę. Pismem datowanym na 20 maja 2009 r., P. K. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pytanie o pozostawanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. Przesłankami tymi są niewłaściwość sądu, wniesienie skargi po terminie, nieuzupełnienie braków formalnych, zawisłość sprawy, brak zdolności sądowej lub procesowej oraz niedopuszczalność z innych przyczyn. Przepis art. 1 cytowanej ustawy stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy, który wskazuje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w wyżej określonych przypadkach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Należy przy tym pamiętać, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim jest możliwa do wniesienia do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt: III SAB/Gd 19/08, Wspólnota 2009/7/30). Skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie nie spełnia żadnego z wskazanych w art. 3 Ppsa wymogów. W sprawie udzielenia odpowiedzi na pytanie P. K. organ nie był bowiem zobowiązany do wydania żadnej formy rozstrzygnięcia indywidualnego, które w szczególności rozstrzygało by sprawę co do istoty, lub też przysługiwałoby na nie zażalenie. Treść art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy wskazuje, że akt lub czynność, których dotyczy skarga, lub skarga na bezczynność muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Koniecznie jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Przypadek taki nie zachodzi w okolicznościach niniejszej sprawy. Zakwestionowana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczy pytania o pozostawanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. w obrocie prawnym. Wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych, czyli w tym przypadku Kodeksu postępowania administracyjnego, będącego podstawą prawną do wskazanego wyżej sposobu załatwienia skargi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06, Lex 320599, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, Lex 171200). Skoro zaś w tej sprawie nie jest właściwy sąd administracyjny, skarga wniesiona przez skarżącego jest niedopuszczalna. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.