VII SAB/Wa 78/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. A. K. (dalej jako: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w postępowaniu dotyczącym dobudowania pomieszczenia kotłowni do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] we wsi [...], gmina [...]. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. do PINB wpłynęło ponaglenie skarżącego, które zostało przekazane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., znak sprawy [...], uznał za zasadne zażalenie skarżącego oraz wyznaczył organowi dodatkowy, 30-dniowy termin na załatwienie sprawy. Organ stwierdził jednocześnie, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na gruncie rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że jakkolwiek ponaglenie zostało wniesione i skarga na bezczynność postępowania w przedmiotowej sprawie byłaby dopuszczalna, to została ona jednak wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie już po załatwieniu sprawy przez organ, bowiem PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., znak sprawy [...], uchylił własne postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. zmienione postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Tym samym, w dniu wniesienia przedmiotowej skargi do Sądu stan bezczynności organu nie istniał. Należy również wskazać, iż zagadnienie ewentualnej możliwości wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania po zakończeniu postępowania w sprawie stanowiło w przeszłości przyczynę odmienności zajmowanych stanowisk w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z jednej strony, sądy administracyjne przyjmowały, że zakończenie postępowania przed wniesieniem skargi wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość (np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 238/15 oraz wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r. I OSK 1329/14), z drugiej zaś strony przyjmowane były stanowiska podkreślające konieczność ochrony podmiotów skarżących poprzez przyznanie im prawa do uzyskania deklaratoryjnego wyroku, stwierdzającego dopuszczenie się przez organ zwłoki w rozpoznaniu danej sprawy (np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 576/15 oraz wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 591/15). Uchwałą z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny usunął rozbieżności w orzecznictwie w przedmiotowym zakresie wskazując w jej sentencji, iż wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. uchwały wskazał m.in., iż zasadniczym celem skargi na bezczynność postępowania organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym skarga podlega odrzuceniu. Z akt sprawy wprost wynika, że w dacie złożenia skargi postępowanie administracyjne nie toczyło się, a zatem kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy nie był aktualny. Mija się to z zasadniczym celem skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania polegającym na przymuszeniu danego organu administracji publicznej do załatwienia sprawy w określonym terminie. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.