VII SAB/Wa 90/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę T.K. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. T.K. zwróci się do Ministra Sprawiedliwości o "podjęcie przez organ czynności procesowych sprawdzających bądź innych (...) celem wyłączenia skarżącego spod jurysdykcji sądów apelacji [...]". W piśmie tym wskazał, że przewodniczący wydziałów I, II i III Sądu Apelacyjnego we [...] świadomie wykorzystując swoje funkcje zamierzają przejąć innowacyjną działalność gospodarczą skarżącego. Wobec skarżącego od 2004 roku tworzone są bezpodstawne akty oskarżenia. Na powyższe pismo, Ministerstwo Sprawiedliwości, Biuro Ministra Sprawiedliwości Wydział Skarg i Wniosków udzieliło skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...]. W piśmie tym wskazano, że prośba odnośnie wyłączenia spod jurysdykcji sądów apelacji [...] nie może być spełniona. Sprawowany przez Ministra Sprawiedliwości jedynie administracyjny nadzór nad sądami nie daje mu uprawnień do ingerowania w ich działalność orzeczniczą. W zakresie orzekania sądy korzystają z konstytucyjnej niezawisłości i niedopuszczalna jest w tym względzie jakakolwiek ingerencja. Wszelkie zatem wnioski procesowe i dowodowe w sprawach pozostających w toku postępowania w tym ewentualnie o wyłączenie do rozpoznania sprawy należy kierować bezpośrednio do sądu. Tylko sąd aktualnie rozpoznający sprawę władny jest do ich rozpatrzenia. Czynności takie nie mogą być dokonane w trybie skargi administracyjnej. Kontrola zaś orzeczeń sądowych możliwa jest jedynie w drodze prawnych środków odwoławczych wnoszonych w terminie i trybie przewidzianym przepisami prawa. Minister Sprawiedliwości w sprawach karnych prawomocnie zakończonych nie wnosi kasacji, a w sprawach cywilnych skarg kasacyjnych do Sądu Najwyższego. Uprawnienia takie przysługują zaś m.in. Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Prokuratorowi Generalnemu. Na zakończenie wskazano, że korespondencja skarżącego zostaje mu zwrócona, gdyż Ministerstwo Sprawiedliwości nie pośredniczy w przekazywaniu tego typu pism. Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 25 lutego 2012 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, T.K. wniósł skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w związku -jak wskazał- z nieudzieleniem odpowiedzi przez ten organ na stawiane przez niego wnioski zawarte w piśmie z dnia 18 listopada 2011 r. a dotyczące "podjęcia przez organ czynności procesowych sprawdzających bądź innych (...) celem wyłączenia skarżącego spod jurysdykcji sądów apelacji wrocławskiej". T.K. w skardze wniósł również o : - zastosowanie w obiektach sądowych choćby apelacji [...],[...],[...],[...],[...] i [...] oszczędnego ekologicznego ogrzewania co najmniej dwukrotnie tańszego, bardziej niezawodnego i bezpiecznego w zakresie Polskiej Techniki Instalacyjno Pomiarowej i Grzewczej opartej na ekopaliwie stałym w tym węgla, drewna m.in. w ramach programu Operacyjnego – Innowacyjna Gospodarka, Ściana Wschodnia, Ochrony Środowiska, - zakazania stosowania w wyborach powszechnych do władz centralnych i samorządowych na terenie apelacji [...] i [...] głosowania w sposób jawny za pośrednictwem otwartych stanowisk z użyciem osłonek w kształcie litery V na stoliku na wysokość ok. 50 cm, zamiast tajnego głosowania powszechnego w kabinach z kotarami. Podkreślił, że jest właścicielem 15 patentów i wzorów użytkowych w zakresie technik grzewczych. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie i podał, że wbrew twierdzeniom skarżącego jego korespondencja z dnia 18 listopada 2011 r. została rozpoznana zgodnie z przepisami Działu VIII "Skargi i Wnioski" Kodeksu postępowania administracyjnego i udzielono na nią stosownej odpowiedzi (pismo z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...]), zaś przy rozpatrywaniu przedmiotowego pisma nie doszło do jakiejkolwiek bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Mając na względzie treść rozpoznawanej skargi na bezczynność (w której skarżący domaga się od Ministra Sprawiedliwości wyłączenia go spod jurysdykcji sądów apelacji wrocławskiej, zmiany systemów grzewczych w sądach i urzędach państwowych oraz zmiany stanowisk do głosowania w wyborach powszechnych ze stanowisk otwartych na zamknięte), jak i wniosek organu o jej odrzucenie, Sąd w pierwszej kolejności musiał rozważyć, czy jest w sprawie właściwy. Rozważając powyższe Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności organów administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje więc -jak wynika z przytoczonego przepisu- między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, lex nr 552736). W niniejszej sprawie T.K. domaga się od Ministra Sprawiedliwości załatwienia pisma z dnia [...] listopada 2011 r. Z akt przekazanych do Sądu wynika, iż skarżący prowadził korespondencję z organem, jednocześnie zarzucając mu brak reakcji i odpowiedzi na własne pismo i zawarte w nim wnioski. Do tego w istocie sprowadzają się uwagi skarżącego. Jednocześnie zauważyć trzeba, iż skarżący nie domaga się w sprawie wydania konkretnego aktu administracyjnego (tj. decyzji, czy postanowienia). Nie żąda też od organu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Domaga się natomiast zajęcia stanowiska w sprawie jego wyłączenia spod jurysdykcji sądów apelacji wrocławskiej oraz konkretnych działań odnośnie stanowisk służących do głosowania w wyborach powszechnych i zmiany w sądach i urzędach państwowych systemu grzewczego na tańszy. Przy czym, pismo skarżącego skierowane do Ministra Sprawiedliwości (jak wynika z odpowiedzi na skargę organu) nie stanowiło żadnego środka zaskarżenia, nie było też złożone w toku trwającego postępowania administracyjnego. Zawierało ono natomiast wnioski dotyczące różnych dziedzin i -w ocenie Sądu- stanowiło w istocie skargę przewidzianą w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), i w takim też trybie zostało załatwione. Konkludując, Sąd przyjął, iż skarżący zarzucił Ministrowi Sprawiedliwości bezczynność polegającą na nierozpoznaniu skargi wniesionej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 - 240 k.p.a.). Dostrzegając powyższe wskazać więc należy, iż czynność podjęta przez Ministra na skutek skargi wniesionej w ww. trybie, nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, nie należy bowiem do spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a.. Sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. To zaś oznacza, iż ewentualna bezczynność Ministra w tym zakresie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, z uwagi na brzmienie art. 3 § 2 pkt 8 i § 3 p.p.s.a. W tym miejscu warto zauważyć, iż w postanowieniu z 25 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 241/09, lex nr 557044), Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Z wymienionych powodów Sąd uznał, iż merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości nie jest możliwe. Skarga T.K. dotyczy bowiem bezczynności nieobjętej zakresem właściwości sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.