VII SO/Wa 29/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. i E. P. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] w sprawie ze skargi L. P. i E. P. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie zakazu korzystania z urządzenia wodnego odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 r. L. P. i E. P. ("skarżący, "wnioskodawcy") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2021 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], którą zakazano skarżącym korzystania z wód cieku bez nazwy dla potrzeb stawów rybnych zlokalizowanych na działkach nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...] oraz zobowiązano użytkowników do rozpiętrzenia mnichów stawowych zlokalizowanych na stawach, przepuszczenia przez stawy całej dopływającej do nich wody, do czasu prawnego uregulowania korzystania z wód dla potrzeb stawów rybnych zlokalizowanych na działkach nr. ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...]. Skarżący, pismem z dnia 15 października 2021 r., wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...]. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazali, że są w trakcie przygotowywania dokumentów potrzebnych do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wskazali, że jest to ich źródło utrzymania a upuszczenie wody spowoduje umieranie ryb z czym ze względów finansowych sobie nie poradzą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie) chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". Ocena wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest możliwa, i w dużym stopniu uzależniona, od argumentacji strony w nim zawartej. Argumentacja taka powinna być spójna, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wydanie rozstrzygnięcia korzystnego dla wnioskodawcy. Z jednej strony więc, wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania spełnienia choć jednej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., z drugiej – skoro to wnioskodawca musi swój wniosek uzasadnić, sąd nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się natomiast do użytych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych oraz ich interpretacji, należy wskazać na próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, którą podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281 811. Stwierdzono w nim, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy istnieje zagrożenie utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, niepubl.). Wniosek, w niniejszej sprawie, o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...]. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazali przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu. Tym samym, w żaden sposób nie uprawdopodobnili, że wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący swój wniosek oparli na argumencie, że są w trakcie przygotowywania dokumentów potrzebnych do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wskazali, że jest to ich źródło utrzymania a upuszczenie wody spowoduje umieranie ryb z czym ze względów finansowych sobie nie poradzą. Wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ argumenty w nim wskazane są zbyt ogólne. W związku z tym argumentacja wniosku jest niewystarczająca i nieprecyzyjna. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawili dokumentów obrazujących ich sytuację finansową, a tym samym uniemożliwili Sądowi ocenę czy wykonanie ww. decyzji może rzeczywiście spowodować nieodwracalne skutki czy groźbę wyrządzenia znacznej szkody. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienia NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12 i z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13 - orzeczenia dostępne w CBOSA). Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ocenia argumentacji samej skargi, ani prawidłowości wydania zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem, ale to, czy wykonanie tego orzeczenia, jeszcze przed prawomocnym jego skontrolowaniem, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.