VIII SA/Wa 1009/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku J. A. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w spawie ze skargi J. A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić wniosek Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W dniu [...] lipca 2016 r. wpłynęła do Sądu opinia ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego, o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Opinia ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2016 r. (K . 107). Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw, czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, zobowiązany jest uwzględnić treść art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Merytoryczne rozpoznanie wniosku zatem poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie – stosownie do art. 88 p.p.s.a. – spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek podlegać będzie odrzuceniu. Przepis art. 87 § 1 p.p.s.a. stanowi, że żądanie przywrócenia terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie art. 87 § 4 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna w świetle art. 85 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy samej ustawy i z tej przyczyny za podlegający odrzuceniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, s. 213, a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 150 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 405/08; z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt II FZ 442/08; z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GZ 120/09; z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 157/10 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, bowiem jak wynika z akt sprawy doręczenie skarżącemu odpisu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z uchybieniem art. 177 § 4 p.p.s.a. tj. bez pouczenia skarżącego o tym, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia doręczenia mu tejże opinii. Innymi słowy Sąd nie pouczył skarżącego, że w sytuacji gdy pełnomocnik z urzędu sporządza opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej strona, która chce skorzystać z tego środka zaskarżenia, musi ustanowić pełnomocnika z wyboru, zaś termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym Sąd poucza stronę. Jeśli zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący nie został pouczony zgodnie z treścią art. 177 § 4 p.p.s.a. to termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie rozpoczął biegu. To z kolei oznacza, że skarżący nie uchybił terminowi do skorzystania z tego środka zaskarżenia. Dopiero po prawidłowym doręczeniu odpisu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący będzie mógł samodzielnie wnieść skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast uwzględnienie kolejnego wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie jest możliwe, bowiem pełnomocnika takiego w ramach przyznanego prawa pomocy już posiada. Wobec powyższego, przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uznać należało za niedopuszczalny z mocy ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.