VIII SA/Wa 1012/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. w Radomiu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...]września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] października 2015 r., [...]Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]z [...]września 2015 r. Jednocześnie wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego wniosku podniosła, że brak wstrzymania wykonania ww. decyzji może wyrządzić Spółce znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazała, że zapłacenie nałożonej przez organy celne kary pieniężnej naruszy w znacznym stopniu płynność finansową Spółki, która w roku 2014 poniosła stratę. Taki stan zaś może wywołać konieczność wystąpienia z wnioskiem o upadłość Spółki, którego efektem będzie jej likwidacja. Dodała też, że łączna kwota wymagalnych kar pieniężnych, które dotychczas zostały nałożone na Spółkę wynosi ponad [...]zł. Pełnomocnik skarżącej powołał się na poglądy prawne prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Skarżąca ww. wniosek ponowiła w piśmie z [...] stycznia 2016 r. (data wpływu do Sądu). Podtrzymała podniesioną uprzednio argumentację, która w jej ocenie przemawia za udzieleniem Spółce ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sprecyzowała, że łączna kwota nałożonych na Spółkę wymagalnych kar pieniężnych wynosi [...]zł. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, zaskarżona decyzja stanowi także podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zaś oczywistym jest, że w razie sprzedaży egzekucyjnej majątku Spółki, jego odzyskanie będzie niemożliwe. Tym samym w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że w oparciu o zakwestionowana decyzję zostanie przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, którego skutkiem będzie pozbawienie skarżącej istotnych składników majątkowych. W piśmie przywołano tożsame co w skardze orzeczenia sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Dokonując zatem oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd działa na podstawie dowodów, które pozwolą na zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W przypadku będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest zatem odniesienie kwoty nałożonej na Spółkę kary do jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej. Takiej zaś w realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca jednak nie ujawniła. W aktach sprawy znajdują się bowiem sprawozdania finansowe dotyczące lat 2013 - 2014 r. Nie wiadomo zatem czy Spółka posiada i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz w jakiej wysokości są jej aktywa finansowe. Spółka nie załączyła też żądanych wyciągów z rachunków bankowych z historią operacji z ostatnich 12 miesięcy. Z analizy przedstawionych dokumentów źródłowych wynika natomiast, że Spółka za obydwa ww. lata poniosła stratę, która nadto uległa zwiększeniu z kwoty [...]za 2013 r. zł do kwoty [...]zł za 2014 r. Powiększeniu uległy też zarówno aktywa Spółki, jak i jej pasywa (o tożsamej wielkości) z kwoty [...]zł w 2013 r. do kwoty [...]zł w 2014 r. Należy jednak zaznaczyć, że strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi ona bowiem tylko różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w konkretnym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie jest natomiast tożsame z twierdzeniem, że dany podmiot gospodarczy nie dysponuje środkami finansowymi albo majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Strata nie stanowi także o powstaniu stanu zagrożenia niewypłacalnością. Sąd, dokonując analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła jaką konkretną szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonych kar pieniężnych. Skarżąca nie wykazała zatem, że przyznanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w jej przypadku jest obiektywnie zasadne. Na podstawie wykazanego zaś przez Spółkę przychodu za 2014 r. w kwocie [...]zł, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że jej kondycja finansowa nie jest zła. Spółka bowiem nadal prowadzi działalność gospodarczą (znacznych rozmiarów). Nie wykazała zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki, o których mowa w ww. przepisie. Podkreślenia także wymaga, że w świetle wyrażonych na wstępie poglądów prawnych, o spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie świadczy w ocenie Sądu zarówno sama liczba wszczętych wobec Spółki postępowań, jak i wymierzone już Spółce kary pieniężne. Skarżąca w tym względzie nie uprawdopodobniła bowiem wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. Odnosząc się z kolei do tych argumentów, które dotyczą uszczuplenia majątku Spółki z uwagi na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Natomiast ogólnikowe wskazanie na utratę płynności i zagrożenie likwidacją przedsiębiorstwa nie może być uznane za wykazanie, by zaszły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2016 r. o sygn. akt I FZ 590/15). Skoro więc strona skarżąca nie wskazała okoliczności faktycznych, które mogą zostać uznane za przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., to należało jej odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie dodać należy, że skarżąca w podobnych stanach faktycznych występowała już z wnioskami o udzielenie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach. Sąd zaś podziela wyrażoną na tym tle ocenę sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 926/15; oraz postanowienia WSA w Warszawie: z 1 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4226/15; z 10 lutego 2016 r, sygn. akt V SA/Wa 3793/15 i z 25 stycznia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3912/15; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.