VIII SA/Wa 1027/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VIII SA/Wa 1027/10 UZASADNIENIE 1.1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: organ I instancji) decyzją z [...] marca 2010 r. określił dla spółki [...] Spółka z o.o. z siedzibą w R. (dalej: skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w kwocie innej niż zadeklarowana przez skarżącą, to jest w kwocie [...] zł, określając jednocześnie odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiąc maj 2006 roku. 1.2. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy: art. 21 § 1 i 3, art. 51 § 1 i 2, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 53a, art. 63 § 1, art. 181, art. 193 § 4 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zmianami – dalej: Ordynacja podatkowa), art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 1,2 i 5, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 3a, ust. 4 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 26a, ust. 2a pkt 1, art. 25 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zmianami – dalej: u.p.d.o.p.), oraz art. 24 ust. 1 i ust. 2, art. 35 b ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 76 poz. 694 – dalej: ustawa o rachunkowości). 1.3. Podstawą faktyczną wydania zaskarżonej decyzji były ustalenia dokonane w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Zakwestionowane zostało: a) nieuwzględnienie w przychodach kwoty [...] zł stanowiącej część ceny z tytułu sprzedaży w kwietniu 2006 r. dla P. S. nieruchomości zabudowanej rozpoczętą budową domu, b) zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł z tytułu aktualizacji należności wobec [...] S.A. z tytułu sprzedaży dokonanej na podstawie faktury z [...] grudnia 2005 r., która to kwota została zaliczona do przychodów roku 2005 r., a część należności z tej faktury nie została przez [...] S.A. zapłacona i została ogłoszona upadłość [...] S.A. 1.3. a) Zdaniem organu I instancji cała kwota ([...] zł netto) z tytułu sprzedaży [...] kwietnia 2006 r. nieruchomości powinna być zaliczona jako przychód powstały w tym właśnie czasie, gdyż zgodnie z art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż dzień wystawienia faktury, a przypadku dostawy nieruchomości dostawę uznaje się za dokonaną z chwilą przeniesienia własności, czyli spisania umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Tymczasem skarżąca w przychodach roku 2006 r. nie uwzględniła części ceny sprzedaży w kwocie [...] zł (brutto [...] zł), która to kwota została zafakturowana fakturą z [...] listopada 2004 r. jako przedpłata na dom. Spółka w toku postępowania kontrolnego (w zastrzeżeniach do protokołu kontroli) twierdziła, że mimo zapisu w fakturze z 2004 r., iż kwota ta stanowi przedpłatę na dom, w istocie stanowiła zapłatę za przypadającą na przedmiotową nieruchomość część kosztów związanych z zakupem nieruchomości, kosztów projektów, uzyskania niezbędnych pozwoleń i uzgodnień itp.. Dla udowodnienia tych twierdzeń składała wnioski dowodowe obejmujące dowód z dokumentów, zeznań świadków oraz przesłuchania strony. Skarżąca złożyła umowę z [...] marca 2005 r. dotyczącą wybudowania i sprzedaży domu (umowę deweloperską) określającą cenę całkowitą netto [...] zł oraz 4 faktury na przedpłaty, w tym fakturę z [...] listopada 2004 r. Skarżąca nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, iż zapłata dokonana w 2004 r. dotyczyła kosztów związanych z zakupem nieruchomości przez nią, kosztów projektu, uzyskania niezbędnych pozwoleń i uzgodnień, nie wskazała też, którzy świadkowie mieliby być przesłuchani. W tej sytuacji, organ uznał, że kwota [...] zł netto z tytułu faktury zaliczkowej z [...] listopada 2004 r. powinna być zaliczona do przychodu powstałego w 2006 r. w związku ze sprzedażą własności domu, tak jak cała kwota z tytułu tej sprzedaży. 1.3. b) Odnośnie nieuznania za koszt uzyskania przychodu odpisów aktualizujących dokonanych przez skarżącą organ I instancji wskazał co następuje: Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących z tym, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 12 ust. 3 do przychodów należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie ust. 2a pkt 1. Zdaniem organu przesłanka uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności uprawniająca do dokonania odpisu aktualizującego nie została spełniona. Za podstawę takich ustaleń organ przyjął to, że: a) skarżąca nie korzystała z możliwości kompensaty wzajemnych zobowiązań z [...] S.A., a dokonała na rzecz tej spółki płatności gotówkowych, b) nie dokonała zgłoszenia wierzytelności do masy upadłości [...] S.A., c) współpraca skarżącej z [...] S.A. miała charakter ciągły i zgodny, d) nie wykazano, by skarżąca podejmowała czynności zmierzające do wyegzekwowania należności od [...] S.A. 2. Pełnomocnik skarżącej radca prawny K. K. wniósł odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. W odwołaniu podnosił, że datą powstania przychodu zgodnie z art. 12 ust. 3a pkt 2 u.p.d.o.p. jest dzień wystawienia faktury, nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym wykonano usługę, w tym częściowo wykonaną, jeżeli częściowe wykonanie stanowi wynikający z umowy tytuł do zapłaty, zatem zafakturowana faktura z [...] listopada 2004 r. na kwotę [...] zł powinna być zaliczona do przychodów 2004 r., tak jak uczyniła to spółka. Zarzucił organowi nieprzeprowadzenie na tę okoliczność postępowania dowodowego w sytuacji, gdy to na organie spoczywa obowiązek szczegółowego wyjaśnienia sprawy, a inicjatywa dowodowa podatnika ma charakter pomocniczy. Co do kwestii odpisów aktualizujących skarżący podniósł, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26 a u.p.d.o.p. i art. 35 b ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości istniały podstawy do zaliczenia tych odpisów aktualizujących w koszty wobec ogłoszenia upadłości likwidacyjnej [...] S.A. bez względu na to, czy wierzytelności zostały zgłoszone do masy upadłości. 3. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając w całości argumentację zawartą w decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy odnośnie zaliczania przychodów z faktur zaliczkowych (przedpłaty) zauważył, że wbrew jednakowej treści wszystkich 4 faktur zaliczkowych (jedna z [...] listopada 2004 r. i trzy z 2005 r. tylko ta pierwsza została zaliczona do przychodów 2004 r., podczas gdy zaliczki z 2005 r. nie zostały przez skarżącą zaliczone do przychodów 2005 r. a dopiero do przychodu wynikającego z finalnej sprzedaży nieruchomości. Organ wskazał też, że zeznania świadków nie mogą zmienić treści dokumentu, jakim jest faktura VAT, gdyż w prawie podatkowym potrzeba należytego udokumentowania poniesienia określonych wydatków odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Odnośnie kwestii nieuznania za koszty odpisów aktualizujących organ odwoławczy powtórzył w istocie argumentację z decyzji pierwszoinstancyjnej. 4. Pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odnośnie zaliczenia przychodów zafakturowanych fakturą z 2004 r. wskazywał ponownie, że zgodnie z art. 12 ust. 3a pkt 2 u.p.d.o.p. przychody określone w tej fakturze należało zaliczyć do przychodów roku 2004, gdyż faktura odzwierciedlała rzeczywisty stan rozliczeń. Zarzucił, że organ z naruszeniem przepisów art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego co do wyjaśnienia rozliczeń stron, znajdujących odzwierciedlenie w fakturze z 2004 r., a inicjatywa dowodowa skarżącej jako podatnika w tym zakresie miała tylko charakter pomocniczy i nie zwalniała organów z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego. Autor skargi powołał się na orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Lublinie z 11 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 532/08 i z Łodzi z 14 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/ Łd 307/08 dotyczące postępowania dowodowego na tle art. 188 Ordynacji podatkowej. Ponadto zarzucił błędną wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 26a u.o.p.d.o.p. w związku z art. 35 b ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości. Podniósł też, że i w tym zakresie doszło do naruszenia art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez podatnika dowodów w postaci oględzin akt upadłościowych [...] S.A. 5. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Odnośnie zakwestionowania zaliczenia przychodów z faktury z listopada 2004 r. powoływał się na treść umowy deweloperskiej, która określała całkowitą cenę sprzedaży przedmiotu umowy – to jest wybudowania i sprzedaży domu wraz z działką na kwotę [...] zł, oraz na zaliczenie na poczet tej łącznej ceny sprzedaży zaliczki (przedpłaty) zafakturowanej fakturą z listopada 2004 r. Podniósł, że w prawie podatkowym potrzeba należytego udokumentowania poniesienia określonych wydatków, odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, aby wywieść z tego faktu określone uprawnienia dla podatnika, a zeznania świadków nie mogą zmienić treści dokumentu, jakim jest faktura VAT. Co do kosztów aktualizujących, to zdaniem organu dla zaliczenia ich w podatkowe koszty uzyskania przychodu niezbędne jest spełnienie dwóch przesłanek, to jest uprawdopodobnienie nieściągalności i rachunkowe dokonanie odpisu aktualizującego. Brak staranności skarżącej w dochodzeniu należności od [...] S.A. w ocenie organu stanowi o tym, że przesłanka uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności uprawniająca do dokonania odpisu aktualizującego nie została spełniona. Organ odparł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego stwierdzając, że stan faktyczny został ustalony w sposób obiektywny na podstawie wiarygodnych dowodów, a postępowanie przeprowadzono w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyjaśniając stronie zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy. Zdaniem organu przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków i strony na okoliczność wyjaśnienia treści faktury z [...] listopada 2004 r., jak i z akt upadłościowych [...] S.A. było zbędne, gdyż istotne dla sprawy okoliczności zostały dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami. Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2007 r. sygn. I FSK 1399/06, zgodnie z którym organ może odmówić uwzględnienia wniosku dowodowego strony, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności ustalonych wyczerpująco innymi dowodami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest uzasadniona, aczkolwiek tylko z części przyczyn w niej wskazanych. 6.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję miał też na uwadze związanie sądu i organów rozpoznających tą sprawę treścią wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w sprawie II SA/Wa 740/06. Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa w części dotyczącej zakwestionowania zaliczenia przez skarżącą odpisów aktualizujących wierzytelności wobec [...] S.A. do podatkowych kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a u.p.d.o.p. kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 12 ust. 3 do przychodów należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie ust. 2a pkt 1. Z przepisu tego wynika, że są kosztem uzyskania przychodów odpisy aktualizujące wartości należności określone w ustawie o rachunkowości w odniesieniu do części należności spełniających łącznie dwie przesłanki: a) zostały uprzednio zaliczone na podstawie art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. do przychodów należnych, b) ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie art. 16 ust. 2a pkt 1 u.p.d.o.p., a więc w realiach tej sprawy czy została ogłoszona upadłość dłużnika ([...] S.A.) obejmująca likwidację majątku. Powołanie się w treści tego przepisu na ustawę o rachunkowości (przez użycie słów: "określone w ustawie o rachunkowości") nie wprowadza dodatkowych kryteriów wynikających z tej ustawy, jakie muszą być spełnione dla umożliwienia zaliczenia odpisów aktualizujących w koszty uzyskania przychodu, a wynikałyby z przepisów ustawy o rachunkowości, a identyfikują jedynie pojęcie "odpisów aktualizujących wartości należności" która to konstrukcja nie jest zdefiniowana w ustawie podatkowej, dla jej identyfikacji na gruncie ustawy podatkowej należy więc odwołać się do pojęcia i konstrukcji odpisów aktualizujących zawartych w ustawie o rachunkowości. Tak więc, organy podatkowe powinny do tych przesłanek ograniczyć badanie, czy zasadnie zaliczono odpisy aktualizujące do kosztów uzyskania przychodu. Przepisy te w żaden sposób nie uzależniają możliwości zaliczenia w koszty odpisów aktualizujących od tego, czy wierzyciel z należytą starannością próbował dochodzić należności, czy też jakie stosunki handlowe łączyły wierzyciela z dłużnikiem. Doszukując się istnienia pozaustawowych przesłanek zaliczenia odpisów aktualizujących należności organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego – w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 26a u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię tego przepisu. Mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż ograniczenie się do badania tylko tych dwóch przesłanek mogło zmienić zasadniczo ocenę organów, co do możliwości zaliczenia odpisów aktualizujących do kosztów uzyskania przychodów. Zatem takie naruszenie prawa stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. a wobec tego, że to samo naruszenie powodowało wadliwość decyzji organu I instancji, to i tą decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 135 p.p.s.a. A nawet gdyby uznać, że odpisy aktualizujące mogą stanowić koszty uzyskania przychodu tylko wtedy, gdy są dokonywane zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości, to organy powinny mieć na uwadze treść całego przepisu art. 35 b ust. 1 tej ustawy, a więc badać przesłanki zawarte zarówno w art. 35b ust. 1 pkt 1, jak i w art. 35 b ust. 1 pkt 5. Do zbadania zaś zasadności przesłanek wymienionych w art. 35 b ust. 1 pkt 5 ustawy o rachunkowości niezbędne byłoby zbadanie okoliczności dotyczących postępowania upadłościowego [...] S.A. w kontekście weryfikacji zasadności oceny prawdopodobieństwa nieściągalności tych wierzytelności przez skarżącą. W zakresie okoliczności związanych z zakwestionowaniem zaliczenia w koszty odpisów aktualizujących brak było potrzeby do rozważania w tym zakresie zasadności zarzutów proceduralnych co do postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia istnienia podstaw do uznania tych odpisów za koszty, skoro organy wadliwie interpretując przepisy prawa materialnego niewłaściwie ukierunkowały postępowanie dowodowe. 6.2. Zarzuty skargi dotyczące zakwestionowania przez organy zaliczenia do przychodów z 2004 r. (przychodów z 2006 r.) kwoty zapłaconej na podstawie faktury z [...] listopada 2004 r. Sąd uznał za pozbawione podstaw wystarczających do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z tych przyczyn. Organy w tym zakresie prawidłowo zinterpretowały przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 12 ust. 3, 3a i 4 u.p.d.o.p., dochodząc do wniosku, że cały przychód do opodatkowania powstał w związku z wykonaniem umowy deweloperskiej, a więc w czasie sprzedaży przedmiotu umowy, to jest nieruchomości zabudowanej rozpoczętą budową domu, a zaliczki (przedpłaty) dokonywane na poczet zapłaty ceny za sprzedaż działki wraz z wybudowanym na niej domem nie są przychodami w okresie ich dokonywania czy fakturowania zaliczkowymi fakturami. W istocie, nawet skarżąca nie zarzucała błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego w tym zakresie. Stanowisko skarżącej sprowadzało się w istocie do twierdzeń, że faktura z [...] listopada 2004 r. i zapłata z tego tytułu stanowiła nie zaliczkę czy przedpłatę na poczet wykonania umowy deweloperskiej rozumianej jako sprzedaż przez skarżącą dla P. S. nieruchomości z domem, ale zapłatę przypadającej na P. S. części kosztów związanych z zakupem nieruchomości, kosztów projektu, uzyskania niezbędnych pozwoleń i uzgodnień. Skarżąca nie wskazywała jednak na żadne porozumienie czy umowę z P. S., na podstawie której zobowiązywałaby się wykonać dla niej odrębną usługę przygotowania procesu inwestycyjnego. Z umowy deweloperskiej z [...] maja 2005 r., umowy sprzedaży z [...] kwietnia 2006 r. i faktur zaliczkowych oraz faktury końcowej z [...] kwietnia 2006 r. wynikało jednoznacznie, że przedmiotem zobowiązania skarżącej spółki wobec P. S. było sprzedanie określonej nieruchomości gruntowej wraz z wybudowanym domem o określonych parametrach wykonawczych i w określonym stanie zaawansowania budowy, cena została z góry określona jako całkowita cena [...] zł netto (rozdzielona tylko na trzy składniki: cena domu [...] zł, cena działki – [...] zł i cena urządzenia osiedla w przeliczeniu na 1 dom – [...] zł), na poczet tej ceny były zaliczone kolejne zaliczki, w tym przedmiotowa zaliczka zafakturowana fakturą z [...] listopada 2004 r. Nie było żadnej mowy o wykonywaniu odrębnych usług dla P. S. polegających na przygotowaniu samego tylko procesu inwestycyjnego. Ustalenia faktyczne organów w tym zakresie były zgodne z przepisami prawa. Dowody zostały zebrane i w sposób wyczerpujący rozpatrzone z zachowaniem wymogów art. 187 Ordynacji podatkowej, a ocena tych dowodów nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej. Nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącą (zeznań świadków i strony) na okoliczność innego niż to wynikało z treści faktury z [...] listopada 2004 r. przeznaczenia kwoty [...] zł zapłaconej przez P. S., nie stanowiło naruszenia przepisów art. 180, art. 181 i art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż wskazane przez organy dowody z dokumentów były wystarczające dla ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy i jednoznacznie je potwierdzały, a skarżąca nie wskazywała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby podważać prawdziwość dokumentów, na których oparły się organy. Na brak istotnej wadliwości postępowania organów w tym zakresie nie może mieć wpływu błędne, niezgodne z art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej stanowisko organów co do tego, że dowody inne niż dokumenty nie mogą mieć istotnego znaczenia w postępowaniu podatkowym. W przedmiotowej sprawie po prostu brak było wskazywania przez skarżącą na okoliczności, które podważałyby wiarygodność dowodów w postaci dokumentów i jednoznaczność faktów podatkowych z tych dokumentów wynikających, które uzasadniałoby prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w oparciu o zgłaszane przez skarżącą dowody z zeznań świadków i strony. Sąd nie dopatrzył się też naruszeń zasad postępowania podatkowego określonych w art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej. 6.3. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 oraz art. 152 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. ,