VIII SA/Wa 111/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, , Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 grudnia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej kpa), art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 450; dalej prd), § 3 ust. 1 pkt 15, § 5 ust. 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm. dalej rozporządzenie), po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 czerwca 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 28 kwietnia 2021 r. w miejscowości R. na drodze gminnej nr [...] zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował H. M., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem gliny (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy S. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe S. P.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] dnia 28 kwietnia 2021 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji, decyzji z dnia 23 czerwca 2021 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych oraz dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego samochodu ciężarowego. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w jego ocenie stanowisko organu obarczone jest różnego rodzaju sprzecznościami, a przeprowadzona kontrola nie była wolna od uchybień. Powołał się na znajdujące się w protokole błędy przy obliczeniach, nadto - jego zdaniem - wagi typu SN są skonstruowane na dwa różne sposoby o dwóch różnych wymiarach wysokości, natomiast wnęki w miejscu ważenia są jednej głębokości. Sugerując się cyframi wpisanymi do protokołu w kolumnie (WAŻENIE I), w przypadku osi składowej, zgodnie z pkt 6 objaśnień zawartych w protokole, w ocenie skarżącego, powinien być wpisany wynik łączny ważenia dla całej grupy osi, a zatem błędy te mogły mieć wpływ na pozostałe wyniki w tym dopuszczalną masę całkowitą. Strona zwraca uwagę na art. 140aa ust. 4 prd, rozporządzenie Parlamentu Europejskiej i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. i zmieniające je nr 2021/267 z dnia 16 lutego 2021 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu. W szczególności przewoźnicy i inne zainteresowane osoby mogą nie być w stanie dopełnić niezbędnych formalności lub procedur wymaganych niektórymi przepisami prawa Unii, związanych z odnowieniem lub przedłużeniem ważności certyfikatów członkowskich, świadectw, licencji i zezwoleń bądź prowadzić działań niezębnych do utrzymania ich ważności. Skarżący zauważył, iż zgodnie z orzecznictwem i poglądami doktryny przyjmuje, się że normy prawa przewidujące możliwość nakładania na obywateli rożnego rodzaju obowiązków w tym finansowych kar winny być precyzyjne i znajdować podstawę w przepisach ustawowych. GITD, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 prd. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanie sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 prd . W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy, zauważyć, iż art. 140 ab określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189 d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Dalej podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz art. 189f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 prd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust. 4 prd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. GITD wskazał na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał na regulację § 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którą dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku samochodu ciężarowego o podrodzaju wywrotka, samochodu ciężarowego o podrodzaju pojemnik z przeznaczeniem betoniarka albo betoniarka z pompą do betonu, z zabudową wymienną o podrodzaju wywrotka albo podrodzaju pojemnik z przeznaczeniem betoniarka albo betoniarka z pompą do betonu oraz samochodu specjalnego z przeznaczeniem pompa do betonu, mającego cztery osie, używanego w ruchu krajowym - 34 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w kola bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Z kolei jak stanowi § 5 ust 1 pkt 6 lit. c) ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2. nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 18 ton: dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. GITD wyjaśnił, iż miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 27.05.2016 r. Nadto wyjaśnił, że samochód ciężarowy został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr 85-7536 i 85-7537, które legitymowały się deklaracją zgodności CE zgodną z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 802), została ustalona zgodnie z zapisami pkt. 8.3 normy PN-EN 45501:2015 Zagadnienia metrologiczne wag nieautomatycznych. Jednostka notyfikowana METAS-Cert nr 1259 przeprowadziła procedurę zatwierdzenia typu i w dniu 17.02.2017 r. wystawiła certyfikat zatwierdzenia typu WE. Jednostka notyfikowana nr [...] przy OUM w P. przeprowadziła procedurę oceny zgodności i wydala certyfikaty zgodności nr [...] i [...] i [...]. Data wystawienia deklaracji to 26.02.2018 r. Z kolei termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 10 załącznika nr 5, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 17 maja 2017 poz. 969). Organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: – nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych 25,3 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 33,15 %); – rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 39 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,70 %), – podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W związku z powyższym, w ustalonym stanie faktycznym, karę pieniężną w wysokości 15.000 zł należy nałożyć, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd, jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do prd, jest wydawane na przejazd pojazdu: – o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV, – o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów skarżącego. W pierwszej kolejności ponownie wyjaśnił, iż samochód ciężarowy został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr 85-7536 i 85-7537, które legitymowały się deklaracją zgodności CE zgodną z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 802). Wskazał także, iż miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 27.05.2016 r. Natomiast z opisu stwierdzonego naruszenia, stanowiącego załącznik do protokołu kontroli wynika, ze pomiaru za pomocą wag SAW 10C seria III dokonano w miejscu wyposażonym w odpowiednie zagłębienie do umieszczenia w nim platform wagowych, strefa ważenia, zagłębienie, nie zawierało żadnych zanieczyszczeń mogących wpłynąć na wyniki ważenia, a ważenie pojazdu przebiegało zgodnie z zapisami instrukcji obsługi producenta wag. Okoliczności te zostały potwierdzone przez kontrolowanego kierowcę, który podpisał protokół kontroli i nie wniósł żadnej uwagi do jego treści. Organ odwoławczy zauważył, iż w dziale Objaśnienia protokołu kontroli (strona 4 protokołu) w pkt 6 wskazano, że "W przypadku grupy składającej się z dwóch lub trzech osi składowych wpisuje się w polu przeznaczonym do dokonywania zapisów dla ostatniej osi składowej wynik łączny ważenia dla całej grupy osi". Stosownie do treści § 4 ust. 1 -3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, odległość (d) między dwiema sąsiednimi osiami wchodzącymi w skład tej samej grupy osi nie może przekraczać 1,80 m. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r., dla których odległość (d) między dwiema sąsiednimi osiami wchodzącymi w skład tej samej grupy osi nie może przekraczać 2.00 m. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do motocykli, motorowerów, pojazdów czterokołowych, samochodów osobowych i ciągników rolniczych. GITD zauważył, iż zakwalifikowanie ważonych osi jako pojedynczych, czy grupy osi, nie jest stricte elementem procesu ważenia, lecz ich prawnej kwalifikacji. Kontrolujący w przypadku dwóch osi składowych napędowych tj. oś podwójna napędowa, stanowiące pierwsza i drugą oś oraz trzecią i czwartą oś samochodu ciężarowego, nie wpisał łącznego nacisku bez zastosowania tolerancji w wysokości 2 % zaokrąglone do 0,1 t w górę. a oddzielnie nacisk każdej z tych osi, celem umożliwienia weryfikacji, czy nacisk na tej grupie osi został w sposób prawidłowy określony poprzez sumowanie. Brak wpisania łącznego nacisku, w ocenie organu odwoławczego, nie jest rażącym uchybieniem podważającym wiarygodność uzyskanych wyników pomiarów. Zdaniem GITD, skoro kierowca podpisał protokół kontroli bez wniesienia żadnej uwagi, to nie miał on wątpliwości, co do przebiegu czynności kontrolnych i uzyskanych wyników pomiarów. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów mogących poważyć ustalenia zawarte w protokole. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Wskazał, iż przedmiotem przewozu była glina, lecz podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej samochodu ciężarowego. Dlatego nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd. Organ odwoławczy wskazał także, iż organ I instancji poinformował stronę, że w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, powinna ona przedstawić stosowne dowody (art. 140aa ust. 4 prd). Tymczasem strona, w toku postępowania przed organem I instancji nie złożyła wyjaśnień. Natomiast wyjaśnienia zawarte w odwołaniu nie stanowią, w ocenie GITD, dowodów wskazujących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy jedynie zakwestionować swojej odpowiedzialności. To podmiot wykonujący przejazd przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Skargę na decyzję GITD z 15 grudnia 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa tj.: – art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; – art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy. Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w sprawie brak jest dowodów dotyczących wskazań odczytu urządzeń pomiarowych, potwierdzających prawidłowość przeprowadzonego pomiaru. Strona wskazała, że miejsce i strefa ważenia nie była prawidłowo oznaczona i wydzielona, a kierowca nieświadomie podpisał protokół z kontroli. W ocenie skarżącego, ustalenia faktyczne w tej sprawie są niekompletne i nie w pełni rozpatrzone, a to stanowi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiana zaufania do organów Państwa (art. 7, 8 k.p.a.), których realizacja wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz działając na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja GITD, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa. Należy zauważyć, iż skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8 i 11 kpa. W tej sytuacji najpierw należy odnieść się do naruszenia przepisów postępowania, ponieważ tylko w przypadku prawidłowych ustaleń faktycznych można zastosować przepisy prawa materialnego. Skarżący kwestionuje proces ważenia kontrolowanego samochodu ciężarowego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie można usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony oraz nie zwalnia jej z obowiązku współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2019 roku, I OSK 1771/17). Należy zauważyć, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił takiego kontrdowodu, który podważałby ustalenia zawarte w protokole. Z kolei samo zakwestionowanie ustaleń organu nie jest wystarczające. Sąd zauważa, iż stan faktyczny został utrwalony w treści protokołu kontroli. Kierowca nie wniósł żadnej uwagi do treści protokołu kontroli, zapoznał się z treścią protokołu, podpisał protokołu kontroli. Stąd też protokół z 28 kwietnia 2021r. nr [...] stanowi wiarygodny dowód w niniejszej sprawie. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy ustawodawca przyjął założenie, iż wiarygodny materiał dowodowy w tak uproszczonym postępowaniu, jakim jest kontrola drogowa pojazdu, można zgromadzić "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada dużą odpowiedzialność na prowadzących postępowanie inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, by w trakcie dość krótkotrwałego, z reguły kilkudziesięciominutowego postępowania, ustalono wszelkie niezbędne okoliczności, mając na uwadze niepowtarzalność takich czynności. Jednakowo duża odpowiedzialność ciąży również na kontrolowanym kierowcy, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu. Tylko w ten sposób można bowiem ustalić wiarygodny stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów, będący podstawą do sporządzenia decyzji administracyjnej. Kierowca podczas kontroli jest jedynym reprezentantem podmiotu wykonującego przejazd, gdyż charakter tych czynności wyklucza obecność samego przedsiębiorcy. Protokół kontroli to dokument sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oczywiście nie oznacza to, że takiego dowodu nie można podważyć, czy obalić. W art. 76 § 3 kpa przewidziano możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Wszelako obalenie ustaleń protokołu kontroli wymaga przedstawienia przez stronę jakichkolwiek dowodów, które podważałyby wiarygodność takiego protokołu. W sytuacji kiedy strona kwestionuje ustalenia organu administracji, ale nie przedstawia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, na organie nie spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organ (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 roku, I GSK 1188/18). Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby na którymkolwiek etapie proces pomiaru lub jego wynik. Z akt sprawy wynika, że kontrolowany samochód ciężarowy, który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem gliny (ładunek podzielny), został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr 85-7536 i 85-7537, które legitymowały się deklaracją zgodności CE, zgodną z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. Ponadto miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 27.05.2016 r. Przedmiotowego pomiaru dokonano w miejscu wyposażonym w odpowiednie zagłębienie do umieszczenia w nim platform wagowych, a strefa ważenia, zagłębienie, nie zawierało żadnych zanieczyszczeń mogących wpłynąć na wyniki ważenia, a ważenie pojazdu przebiegało zgodnie z zapisami instrukcji obsługi producenta wag. W wyniku ww. pomiaru stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy tj. rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej 25,3 t (przekroczenie o 6,3 t), jak i rzeczywistej masy całkowitej samochodu ciężarowego 39 t (przekroczenie o 5 t). Skoro według nieskutecznie zakwestionowanego procesu ważenia masa całkowita pojazdu przekroczyła masę dopuszczalną, to przedmiotowy pojazd był pojazdem nienormatywnym. Uwzględniając zatem dane zawarte w protokole kontroli z 28 kwietnia 2021 r., uznać należy, że w niniejszej sprawie dokonano prawidłowej kwalifikacji w zakresie kategorii wymaganego zezwolenia stwierdzając, że kontrolowany pojazd odpowiada parametrom wymiarowo – wagowym przewidzianym dla zezwolenia kategorii V. Należy zgodzić się zatem z organami orzekającymi, że stwierdzone naruszenia kwalifikują do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł , stosownie do art. 140aaa ust. 1-3 oraz art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c prd. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 140aa ust. 4 prd. W sytuacji potencjalnej możliwości uwolnienia się od kary poprzez wykazanie okoliczności określonych w przepisie art. 140aa ust. 4 prd - skarżąca przekonana o prawidłowości swojego stanowiska powinna powołać się na konkretne rzeczowe argumenty, poparte możliwie przekonującymi dokumentami (por. wyrok NSA z 5 września 2019 roku, II GSK 2863/17). W kontrolowanej sprawie powyższego zabrakło. Reasumując, poczynione przez organy ustalenia w pełni uprawniały do nałożenia na skarżącego orzeczonej kary pieniężnej. Ponadto organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.