VIII SA/Wa 142/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 12 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności ze spółką za zaległości podatkowe oddala skargę. Przedmiotem ponownego rozpoznania przez Sąd jest skarga na decyzję z dn. 12 grudnia 2023 r., Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ odwoławczy") na podstawie której ww. organ podatkowy powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej "Op", "Ordynacja podatkowa"), po rozpatrzeniu odwołania P. S. (dalej jako: "skarżący", "strona", "podatnik") od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "organ I instancji", "Naczelnik US") z dn. 25 kwietnia 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony z [...] Sp. z o. o. (dalej: "Spółka") za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2018 r. w kwocie 15.826,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 6.794,00 zł oraz z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 959,76 zł.- orzekł o utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu I instancji. Wyrokiem z dn. 14 marca 2024 r., VIII SA/Wa 136/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S. (dalej: "Skarżący") uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 12 grudnia 2023 r., nr [...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. z 25 kwietnia 2023 r., orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego wraz z [...] Sp. z o. o. (dalej: "Spółka") za zaległość podatkową tej Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2018 r., w kwocie 15.826,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie oraz z kosztami postępowania egzekucyjnego. Organy podatkowe stwierdziły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki konieczne dla orzeczenia solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, o których mowa w art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z późn. zm.; dalej: ,,o.p."), w tym przesłanka pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki w dacie upływu terminu płatności zobowiązania w tym podatku za wskazany okres rozliczeniowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę stwierdził, że w niniejszej sprawie nie została należycie wyjaśniona okoliczność czy Skarżący w dacie upływu terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2018 r., tj. 27 grudnia 2018 r. pełnił obowiązki członka zarządu Spółki. Sąd podkreślił, że Skarżący w toku postępowania także przed organem pierwszej instancji podnosił, że złożył rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki na podstawie pisma z 31 marca 2018 r. Przy złożonym odwołaniu załączył kopię rezygnacji z 31 marca 2018 r. z adnotacją o wpływie 6 kwietnia 2018 r. do jedynego wspólnika Spółki. Zdaniem sądu, powyższa okoliczność obligowała organ odwoławczy do dokonania oceny tego dowodu wraz z pozostałymi dowodami złożonymi w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu przed organem I instancji. Okoliczność przedstawienia dokumentu w postępowaniu odwoławczym nie dyskwalifikuje tego dokumentu jako dowodu, a organ odwoławczy realizując wskazane przepisami o.p. obowiązki, ustalając ponownie stan faktyczny i mając możliwość uzupełniania postępowania dowodowego był zobligowany do dokonania oceny tego dowodu. Zdaniem sądu, oceniając kwestię okresu pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki, organ odwoławczy nie dokonał pełnej i wyczerpującej oceny dowodów oferowanych przez stronę oraz znanych organowi z urzędu, co sprawia, że organ naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc jednocześnie do naruszenia art. 116 § 1, 2 i 4 o.p. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik organu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dn. 19 listopada 2024 r. sygn.. akt III FSK 743/24, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 136/24 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 12 grudnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądził od P. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 610 (słownie: sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wydanego wyroku NSA wskazał, że dla rozstrzygnięcia istoty sprawy zasadnicze znaczenie ma prawidłowa wykładnia przepisu art. 116 o.p., gdyż rzutuje ona na ocenę stanowiska sądu pierwszej instancji co do braku prawidłowych ustaleń stanu faktycznego w kluczowej kwestii, a mianowicie, czy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, kiedy powstała zaległość podatkowa, za którą miałby ponosić odpowiedzialność jako osoba trzecia. W kwestii użytego w art. 116 § 2 o.p. określenia "pełnienie obowiązków członka zarządu" Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, że odpowiedzialność solidarna członków zarządu za zaległości podatkowe nie opiera się wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań. Faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o., nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce z o.o., powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 o.p. W sytuacji, gdy dana osoba, z akceptacją zgromadzenia wspólników, mimo wygaśnięcia mandatu, nadal wykonuje obowiązki członka zarządu, może ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 o.p. (zob. np. wyroki NSA z 29 sierpnia 2023 r., III FSK 1505/22; z 16 listopada 2022 r., III FSK 1106/21; a także cytowane tam orzecznictwo). Zwraca się przy tym uwagę na znaczenie rzeczywistej zmiany sposobu zarządzania spółką po ewentualnym wygaśnięciu mandatu członka zarządu. Nie można bowiem nie uwzględnić faktu, że np. żadna nowa osoba nie zostaje w to miejsce powołana, a dotychczasowy członek zarządu wciąż faktycznie sprawuje dotąd pełnioną funkcję w organie wykonawczym danego podmiotu. Osoba, która faktycznie pełniła funkcję członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowej, nie może zatem powoływać się na okoliczność, że jej mandat wygasł dla uwolnienia się od odpowiedzialności. Pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko. W sytuacji faktycznego wykonywania czynności członka zarządu należy przyjąć, że osoba taka w ten właśnie sposób realizuje "pełnienie obowiązków członka zarządu" (zob. też wyroki NSA z 18 sierpnia 2023 r., III FSK 44/23, III FSK 45/23, III FSK 67/23, III FSK 70/23, III FSK 71/23; z 22 kwietnia 2024 r., III FSK 972/23, III FSK 986/23 oraz III FSK 1193/23). Uwzględniając powyższe NSA wskazał, że Skarżący już na etapie postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji powoływał się na wygaśniecie swojego mandatu członka zarządu Spółki z powodu rezygnacji złożonej 31 marca 2018 r. i doręczonej Spółce 6 kwietnia 2018 r. Jednak, jak ustaliły organy podatkowe, oświadczenie to pozostawało w sprzeczności z danymi Krajowego Rejestru Sądowego, z których wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki od 30 sierpnia 2016 r. do 29 września 2022 r. Rację ma oczywiście sąd pierwszej instancji twierdząc, że wpis w KRS-e ma charakter deklaratoryjny i w sytuacji gdy podnoszone są przez stronę okoliczności, które przeczą zapisom zawartym w rejestrze, konieczne jest ich wyjaśnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy podatkowe przeprowadziły jednak w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Ustaliły, że przed sądem rejestrowym prowadzone było postępowanie dotyczące zmiany wpisów w rejestrze, jednak okazało się ono bezskuteczne. Postanowieniem z 1 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla [...] W. w W. wezwał Skarżącego do złożenia dowodu doręczenia oświadczenia o rezygnacji Spółce oraz dokumentu rezygnacji - w oryginale lub urzędowo poświadczonym odpisie. Z powodu niezłożenia żądanych dokumentów, postanowieniem z 29 sierpnia 2019 r. sąd rejestrowy umorzył postępowanie. Dlatego organy podatkowe miały podstawę do tego aby przyjąć, że Skarżący nie złożył skutecznej rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki. W tym zakresie słusznie organy podatkowe powołały się również na fakt podpisania przez Skarżącego sprawozdań finansowych Spółki za 2018 r oraz 2019 r. Mimo, że nastąpiło to ze znaczonym opóźnieniem (21 i 26 września 2022 r.), okoliczność ta potwierdza tezę organów o faktycznym wykonywaniu przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki także w okresie, kiedy powstała zaległość podatkowa Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2018 r. Z wprowadzenia do sprawozdania finansowego za 2018 r., sporządzonego na dzień 31 grudnia 2018 r. wynika jednoznacznie, że zarząd Spółki był jednoosobowy, a jego prezesem był Skarżący. Dlatego zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zlecanie przez sąd pierwszej instancji organom podatkowym dodatkowego zbadania tej kwestii, nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze NSA orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu przeprowadzenia dalszej kontroli zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie zważył, co następuje: Podstawy prawne i zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., która w art. 175 sytuuje sądy administracyjne w systemie wymiaru sprawiedliwości, a poprzez art. 184 nakazuje sądom administracyjnym, w zakresie określonym w ustawie, sprawować kontrolę działalności administracji publicznej. Ustawą, o której mowa w Konstytucji jest przede wszystkim ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej także jako p. p. s. a.). Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przedmiotem kontroli jest wskazana wyżej decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej, poddana powtórnemu sprawdzeniu wskutek wyroku kasacyjnego. Uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na tej zasadzie, wyrażonej art. 185 §1 w związku z art. 190 p. p. s. a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął przed oceną przedmiotowej decyzji organu II instancji. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej perspektywie należy widzieć sporną kwestię odpowiedzialności członka zarządu spółek kapitałowych za zaległości podatkowe spółki. W cyt. wyroku z dn.19.11.2024 r. sygn. akt III FSK 743/24 NSA przesądził, że skarżący P. S. pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki w okresie powstania zaległości z tytułu podatku VAT za listopad 2018 r. W związku z powyższym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego poprzez niezasadne przyjęcie, że zaistniały podstawy do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej strony należy uznać za bezzasadne. Jednocześnie NSA w cyt. wyroku sygn.akt III FSK 743/24 orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu przeprowadzenia dalszej kontroli zaskarżonej decyzji. Wytyczne dotyczące przeprowadzenia dalszej kontroli zaskarżonej decyzji należy w niniejszej sprawie rozumieć, jako ocenę zarzutów skargi w sprawie przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art.116 §1 pkt.1 lit. "a" i "c" oraz pkt.2 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności podatkowej. W tym zakresie należy zgodzić się z organami podatkowymi, że przesłanki egzoneracyjne opisane w treści art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 Op w sprawie nie wystąpiły. W szczególności Spółka nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, mimo że w okresie, w którym obowiązki prezesa jej zarządu pełnił skarżący, kwalifikowała się do uznania za dłużnika niewypłacalnego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo upadłościowe (art. 11, art. 21 ust. 1). Na dzień wydania skarżonej decyzji Spółka nie wykonała należycie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2018 r. Posiadała również nieuregulowane zobowiązanie z tytułu składek na: ubezpieczenie społeczne za miesiące 11-12/2018 roku, ubezpieczenie zdrowotne za miesiące 10-12/2018 roku oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące 10-12/2018 roku. W ocenie organów podatkowych z którymi Sąd się zgadza, w świetle przepisów art. 21 ustawy Prawo upadłościowe wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być złożony najpóźniej 14.04.2019 roku, gdyż w tym okresie upłynęły 30 dni od 3-miesięcznego opóźnienia w uregulowaniu kolejnego zobowiązania Spółki, tj. z tytułu składek za 11/2018 rok (z terminem płatności 15.12.2018 roku) wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań pieniężnych począwszy od zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za 10/2018 roku. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie doszło też do powstania zaległości, które dotyczą kolejnych okresów rozliczeniowych, wobec czego nie istnieje podstawa do stwierdzenia, iż Spółka doznała przejściowych problemów finansowych, lecz z uwagi na kondycję finansową Spółki, doszło do trwałego zaprzestania płacenia zobowiązań, kwalifikowanych jako stan niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ustawy Prawo upadłościowe. Reasumując, zasadnie organy podatkowe przyjęły, że w sprawie wystąpiła przesłanka wynikająca z przepisu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe. Strona zaś pełniąc funkcję w zarządzie Spółki zaniechała wypełnienia obowiązku wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki. Tym samym, nie wystąpiła przesłanka wyłączająca odpowiedzialność podatkową, uregulowana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Ordynacja podatkowa. Podobnie, skarżący nie wykazał, że powyższe zaniechanie nastąpiło bez jego winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Op). Nie wskazał też mienia Spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa celem zaspokojenia zaległości Spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 Op). Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się również podniesionych w skardze naruszenia przepisów postępowania, w tym art. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 127 oraz art. 191 w związku z art. 116 § 1 O.p. Organ działał na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. W toku postępowania organ podejmował wszelkie niezbędne działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jako dowód dopuścił wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego ocenił, czy sporne okoliczności zostały udowodnione, szeroko uzasadniając w wydanej decyzji przesłanki, którymi się kierował, w szczególności ustalając moment, w którym wystąpił stan niewypłacalności, obligujący do złożenia wniosku o upadłość. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Wnioski, które wywiodły organy uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddały wnikliwej i poprawnej ocenie. Rozumowanie organów podatkowych uwzględnia podstawowe reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy poddały bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, które oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu faktycznego, a wysnutym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. W świetle powyższego uznać należy, że organy podatkowe dysponowały materiałem dowodowym zezwalającym na dokonanie ustaleń w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, materiał ten był wystarczający i został oceniony prawidłowo. Fakt, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocen odmiennych od tych, które prezentuje Skarżący, nie świadczy o dowolnej ocenie materiału dowodowego, ani nie świadczy o naruszeniu zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 O.p. W tym zakresie Sąd wskazuje, że przedmiotem oceny organów podatkowych jest całokształt okoliczności faktycznych, które we wzajemnym powiązaniu dają podstawę do wyciągnięcia konkretnych wniosków. Konkludując, w ocenie Sądu, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, którego ocena jest prawidłowa. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organy wykazały zaistnienie przesłanek niezbędnych do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki. Skarżący natomiast nie wykazał przesłanek uwalniających go od tej odpowiedzialności, tj.: mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie zaległości w znacznej części, ewentualnie złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego albo braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku. Analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że organy działały w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 O.p.), a ocena materiału dowodowego w żadnym wypadku nie była dowolna (art. 191 O.p.). Decyzja organu odwoławczego spełnia wszelkie wymagania wskazane w art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, a organ odwoławczy odniósł się do zarzutów Skarżącego. W ocenie Sądu, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, którego ocena jest prawidłowa. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organy wykazały zaistnienie przesłanek niezbędnych do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki. Skarżący natomiast nie wykazał przesłanek uwalniających od tej odpowiedzialności. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a.