VIII SA/Wa 160/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę. 1. Decyzją z [...] listopada 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania T.P. S.A. z siedzibą w W. (obecnie: O. P. S.A.; dalej: "skarżąca lub "Spółka"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent R." lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2013 r. określającej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Działając reformatoryjnie SKO określiło skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w łącznej kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op") oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 – 5, art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3, a także art. 3 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "PodLokU" lub "u.p.o.l.). W uzasadnieniu decyzji SKO powołało się na uchwałę Rady Miejskiej w R. nr [...] z [...] grudnia 2006 r. w sprawie określenia wysokość stawek w podatku od nieruchomości na 2007 r. 2. Stan faktyczny. 2.1. T. P. S.A. w deklaracji (DN – 1) za 2008 r., pierwotnie deklarowała zobowiązanie w podatku od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł. Złożyła następnie 5 korekt ww. deklaracji, ostatecznie deklarując podatek w kwocie [...] zł. W toku postępowania kontrolnego i podatkowego organ I instancji ustalił, że skarżąca w deklaracjach nie ujawniła wartości posiadanych linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Wyłączenia tych obiektów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości Spółka dokonała w marcu 2007 r. Na podstawie wypisów z rejestru gruntów i budynków ustalono, że Spółka na dzień 1 stycznia 2008 r. była użytkownikiem wieczystym działek położonych na terenie R., o łącznej powierzchni [...] ha, tj. [...] m2 (zgodnie z ostatnią deklaracją). Prezydent R. decyzją z [...] sierpnia 2013 r. określił zatem Spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Przyjął, że posiadane przez Spółkę także w 2008 r. linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych podlegają opodatkowaniu. Zwiększył przy tym wartość budowli z kwoty [...] zł ostatecznie deklarowanej przez Spółkę w 2007 r. do kwoty [...] zł, pierwotnie deklarowanej w 2007 r. Wartości pozostałych przedmiotów opodatkowania posiadanych przez Spółkę (tj. gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych) organ I instancji uznał za prawidłowe. 2.3. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, jego autor (pełnomocnik) postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op. Zdaniem pełnomocnika, organ I instancji nie wskazał jakich konkretnie obiektów nie zadeklarowała skarżąca. Nie wskazał przy tym cech indywidualizujących konkretne obiekty, które należy opodatkować. Ogólnikowe twierdzenia o posiadaniu linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej nie są w jego ocenie wystarczające do wydania decyzji na podstawie art. 21 § 3 Op. Wywiódł przy tym, że obowiązkiem organu I instancji było dokonanie stosownych ustaleń w tym zakresie, na podstawie ewidencji środków trwałych. Pojęcie środka trwałego nie obejmuje bowiem sieci telekomunikacyjnej jako całości, lecz poszczególne jej elementy (poszczególne odcinki obiektów liniowych). Brak było podstaw do przyjęcia przez organ I instancji istnienia obiektu (środka trwałego) pod nazwą "linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej". Autor odwołania powołał się przy tym na poglądy prawne zaprezentowane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. Dodał, że gdyby stanowisko organu I instancji uznać za prawidłowe, to decyzja nadal jest wadliwa, gdyż organ nie ustalił łącznej wartość tych "budowli". Błędnie powołał się przy tym na okoliczności ustalone w postępowaniu podatkowym za poprzedni okres rozliczeniowy. Tymczasem Spółka przedłożyła stosowne dowody (wyciąg z ewidencji środków trwałych), który pozwalał organowi na dokonanie właściwych ustaleń w tym zakresie. Organ błędnie przyjął nadto wartość początkową środka trwałego, którą Spółka wykazała w deklaracji za poprzedni rok podatkowy. Zdaniem autora odwołania, brak było podstaw w świetle przepisów u.p.o.l. do opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, gdyż nie stanowią one budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy pominął definicję budowli zaprezentowaną w ww. wyroku TK. Dokonał nadto wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, sprzecznej z poglądami prawnymi zaprezentowanymi w wyroku WSA w Łodzi, z 22 lutego 2005r., sygn. akt I SA/Łd 1062/04. Postanowienie TK z 5 czerwca 2013 r. o umorzeniu postępowania ze skargi konstytucyjnej T.P. S.A. ma charakter formalny i nie przesądza zasadności opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. 2.4. SKO zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję Prezydenta R. w całości oraz działając reformatoryjnie określiło Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w mniejszej wysokości ([...] zł zamiast [...] zł; zob. pkt 1 uzasadnienia niniejszego wyroku). Kolegium przyjęło, że Spółka w 2008 r. była podatnikiem podatku od nieruchomości. Do podstawy opodatkowania należy zaliczyć wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Z tym, że w mniejszej wysokości od przyjętej przez organ I instancji ([...] zł zamiast [...] zł), czyli zgodnie z wartością budowli ostatecznie deklarowaną przez Spółkę za 2007 r., której to wartości nie podważył organ I instancji. SKO uznało, że Spółka prawidłowo deklarowała wartość pozostałych przedmiotów opodatkowania i zobowiązanie z tytułu posiadania gruntów i budynków. Bezpodstawnie pominęła tylko wartość budowli (linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych). SKO podzieliło pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 13 maja 2010 r. (sygn. akt II FSK 2167/08 oraz II FSK 1674/09), w świetle którego budowla, którą stanowiły kanalizacje kablowe i ułożone w nich przewody, podlegała także za 2008 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zarzuty odwołania Kolegium uznało zatem za chybione w tym zakresie. Dodało, że powołany przez skarżącą wyrok TK (P 33/09) zapadł na tle innych okoliczności faktycznych (dotyczył tzw. wyrobisk górniczych). Reasumując, Spółka w deklaracji za 2008 r. niezasadnie pominęła posiadane linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych. W tym zakresie stanowisko organu I instancji było zatem prawidłowe. Organ odwoławczy za zasadny uznał natomiast zarzut Spółki co do przyjętej przez organ I instancji wartości tych budowli, które to uchybienie spowodowało konieczność uchylenia tej decyzji w całości i wydania decyzji reformatoryjnej. Za prawidłowe SKO uznało ustalenia organu I instancji w zakresie podstawy opodatkowania budowli za 2007 r., wynikające z ostatecznej decyzji z [...] listopada 2012 r. Na marginesie Kolegium dodało, że wpływu na wynik sprawy nie wywiera ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz.675), zmieniająca art. 3 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez dodanie pkt 3a, który wprowadza nowy rodzaj obiektu budowlanego, tj. obiekt liniowy. Dokonane przez ustawodawcę wyłączenie kabli położonych w kanalizacji kablowej z definicji budowli i urządzenia budowlanego nie działa bowiem z mocą wsteczną. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] stycznia 2014 r. wniosła zatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, autor skargi postawił im zarzuty naruszenia: - art. 122 w związku z art. 187 § 1 Op, gdyż organ nie dokonał ustalenia własności gruntów, na których zainstalowane zostały deklarowane przez Spółkę budki telefoniczne, co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.; - art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że wszystkie opodatkowane obiekty wypełniają definicję budowli w rozumieniu u.p.o.l., co mogło mieć istotny wpływ na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy; - art. 122 w związku z art. 187 § 1 Op poprzez nieustalenie, czy wszystkie obiekty ujęte w protokole z [...] listopada 2012 r., w 2008 r. pozostawały w posiadaniu skarżącej, co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u. p.o.l.; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu powołanej ustawy. 3.2. Odpowiadając na skargę, SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). 4.2. Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, że w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanalizacji kablowej, stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (zob. m. in.: wyroki NSA: z 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 182/11; z 13 kwietnia 2011 r., II FSK 144/10; wyroki WSA: w Krakowie z 26 września 2013 r., I SA/Kr 1555/14; w Gdańsku z 20 marca 2013 r., I SA/Gd 233/13; we Wrocławiu z 16 października 2014 r., I SA/Wr 2305/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Pogląd ten podziela Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Bezsporne jest, że skarżąca była w badanym roku podatkowym właścicielem kabli i połączonych z nimi urządzeń przetwarzających (wzmacniających), a także posiadaczem kanalizacji technicznej, w której kable te zostały umieszczone. Była zatem z tego tytułu podatnikiem podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1, 2, i 4 u.p.o.l. Przedmiotem opodatkowania tym podatkiem są bowiem m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie budzi obecnie wątpliwości, zwłaszcza w świetle uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 (opubl. OTK-A z 2011r. nr 7, poz. 71), że odesłanie do "przepisów prawa budowlanego" oznacza wyłącznie odesłanie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz.1409 ze zm.). Odesłanie, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Przedmiot opodatkowania jest przy tym uregulowany w ustawie, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP. Pojęcie obiektu budowlanego zawiera bowiem art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że obiektami budowlanymi są budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury. Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu Prawa budowlanego. Budowlę zdefiniowano w tej ustawie poprzez definicję zakresową niepełną, gdyż nie wskazuje ona w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów (używając słowa "w szczególności", por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, s. 199; B. Bodziony, R. Dziwiński, P. Gnacik, Nowe prawo budowlane z komentarzem, Ośrodek Doradztwa i Szkolenia, Jaktorów 1994, s. 14). W powołanym wyroku TK uznano, że o ile w prawie budowlanym dopuszczalne jest przyjęcie, że definicja budowli zawiera niepełny ich katalog, o tyle w sytuacji, gdy definicja ta ma mieć zastosowanie w prawie daninowym, taka wykładnia jest niedopuszczalna. Budowlą jest zatem taki obiekt budowlany, który został wskazany w definicji budowli bądź w innych przepisach prawa budowlanego. Obiekt ten (budowla) musi przy tym stanowić całość techniczno-użytkową. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Z uwagi na specyficzny, techniczny charakter tych pojęć, zawodne może być odwołanie się do ich potocznego rozumienia w języku etnicznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego, Wyd. Wilga 1996, s. 1014-1015, sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa, por. też B. Brzeziński, W. Morawski [w:] Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008 r., nr 10, s. 24), czy definicji tych pojęć zawartych w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (zob. przykładowo art. 2 pkt 13 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.; czy ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 13, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Z dalszych przepisów Prawa budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI) wynika jednakże, iż do obiektów budowlanych zalicza się m. in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne. Za budowlę także na gruncie u.p.o.l. należy zatem uznać sieć telekomunikacyjną (zob. wyrok NSA z 27 maja 2014 r., II FSK 1498/12; CBOSA). 4.3. Dodatkowo należy wskazać, że pojęcie "całość techniczno-użytkowa" odnosi się do budowli, a nie do związku obiektu budowlanego z urządzeniami i instalacjami (por. uzasadnienie powołanego wyroku TK). Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. Obiektem budowlanym może zatem w zależności od konkretnego stanu faktycznego być budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007, s. 41-42). Nie powinno budzić zatem wątpliwości, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, a także kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. przykładowo wyroki NSA: z 25 lutego 2011r., II FSK 1951/09; z 29 października 2010 r., II FSK 1468/09; z 27 października 2011 r., II FSK 484/10; z 27 maja 2014 r., II FSK 1498/12, CBOSA. Powyższy pogląd reprezentowany jest również przez część piśmiennictwa (por. L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i Podatki z 2009r., nr 4, s.34; R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12, s. 26). 5. W świetle powyższych rozważań, za prawidłowe należy uznać stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej. Chybione są tym samym zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Chybione także są zarzuty skargi dotyczące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Op, gdyż ciężar dowodu spoczywa na osobie, która usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe. W sytuacji, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawidłowe lub niekompletne. W orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego albowiem ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m. in. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2166/09; CBOSA). Obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych dokonanych przez SKO na podstawie jej deklaracji podatkowych. Zasadnie Kolegium wyliczając wartość budowli w 2008 r. oparło się na wartości budowli wynikającej z korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. Deklaracja złożona na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest formą oświadczenia wiedzy. W ten sposób podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny objęty obowiązkiem podatkowym. Domniemanie prawidłowej wysokości deklarowanego podatku do zapłaty jest zaś domniemaniem wzruszalnym, zgodnie z art. art. 21 § 3 Op (por. wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 470/12, CBOSA). Stąd też środek dowodowy w postaci złożonej przez Spółkę korekty deklaracji za 2007 r. zawierał wystarczające informacje pozwalające na weryfikację wysokości zobowiązania podatkowego w 2008 r. Ustalono bowiem, że deklaracja podatkowa za 2008 r. pomija jedynie wartość linii telekomunikacyjnych w stosunku do wcześniejszego okresu podatkowego (okoliczność bezsporna). Za uzasadniony należy zatem uznać wniosek Kolegium, zgodnie z doświadczeniem i regułami logiki, a co za tym idzie z art. 191 Op., że wartość linii telekomunikacyjnych za 2008 r., przy niezmienionym przedmiocie opodatkowania, stanowi różnica między wartością budowli zadeklarowaną ostatecznie w 2007 r. i wartością budowli zadeklarowaną w 2008 r. Dodać warto, że skarżąca uczestniczyła w postępowaniu na każdym jego etapie i nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych (oraz korekty deklaracji), które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Tym samym zbędne było odszukiwanie wartości linii telekomunikacyjnych w ewidencji środków trwałych. Nie kwestionowano przecież wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w latach poprzednich. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli skargę oddalił.