VIII SA/Wa 188/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Katarzyna Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 188/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] marca 2008 roku, nr [...] Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zmianami) dalej jako k.p.a., w związku z art. 15 ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 2006 roku, nr 139, poz. 993 ze zmianami),dalej jako ustawa, po rozpoznaniu odwołania R. S. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] stycznia 2008 roku, znak [...] orzekającej o wymeldowaniu R. S. wraz z synem D. W. z pobytu stałego w miejscowości [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ustalił, że z wnioskiem o wymeldowanie R. S. oraz jej małoletniego syna D. W. z pobytu stałego w miejscowości [...], gmina W. wystąpił R. P. podnosząc, iż te osoby nie mieszkają w tym lokalu, gdyż zostały z niego eksmitowane. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku, znak [...] Wójt Gminy W. orzekł o wymeldowaniu R. S. oraz jej syna z pobytu stałego w miejscowości [...]. Podstawą wydania decyzji było ustalenie, iż w dniu [...] listopada 2007 roku komornik sądowy przeprowadził eksmisję R. S. i jej syna z przedmiotowego lokalu, co znalazło potwierdzenie w protokole [...]. W tym stanie rzeczy, organ I Instancji uznał, że została spełniona przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego uzasadniająca wymeldowanie R. S. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy. Odwołanie od tej decyzji wniosła R. S. wnosząc o uchylenie decyzji organu I Instancji i oddalenie wniosku o wymeldowanie jej i jej syna. Organ zauważył i podniósł, że podstawę prawną decyzji o wymeldowaniu stanowił, przepis art. 15 ust.2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ocenie organu, przepis ten wymaga dla wymeldowania określonej osoby z pobytu stałego istnienia tylko jednej przesłanki, a mianowicie opuszczenia lokalu bez wymeldowania. W rozpoznawanej sprawie spełniona została przesłanka do wymeldowania R. S. i jej syna D. W. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2004 roku, syg. akt [...] Sąd Rejonowy w R. orzekł eksmisję odwołującej się, z lokalu mieszkalnego w miejscowości [...]. Komornik sądowy zaś w dniu [...] listopada 2007 roku dokonał eksmisji skarżącej z lokalu, co jest równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem tego lokalu. Z tego względu, w ocenie organu R. S. na mocy wyroku eksmisyjnego utraciła prawo do przedmiotowego lokalu, a tym samym uprawnienie do przebywania w nim. Ponadto wykonanie eksmisji przez komornika spełnia warunek o dobrowolnym opuszczeniu lokalu. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła R. S. Skarżąca zarzucała zaskarżonej decyzji i decyzji organu I Instancji naruszenie prawa i wnosiła o: 1) uchylenie decyzji organów obu instancji; 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że decyzje organów obu instancji są błędne i nie znajdują uzasadnienia. Podnosiła, że biorąc za podstawę art. 15 ust.2 ustawy wymeldowanie decyzją administracyjną jest uzależnione od przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie poczynił ustaleń czy opuszczenie lokalu przez nią miało charakter dobrowolny. Nadto skarżąca podnosiła, że organy naruszyły dyspozycje przepisu art. 7 i art. 8 k.p.a. W świetle przywołanych przepisów organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela ( art. 7 k.p.a.). Ponadto organy są zobowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli ( art. 8 k.p.a.). Zdaniem skarżącej, organy obu instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności w jakich była ona zmuszona do opuszczenia mieszkania w [...]. Nie opuściła mieszkania dobrowolnie, a zmusiła ją do tego tragiczna sytuacja. Nadto skarżąca zarzucała, że organy naruszyły również przepis art. 75 Konstytucji RP, który stanowi, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli do własnego mieszkania. Wymeldowanie skarżącej powoduje właśnie jej bezdomność, gdyż wówczas nie będzie posiadała żądnego stałego miejsca pobytu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 , poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwana dalej jako p.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, kontrolowana decyzja, jak i decyzja organu I Instancji nie naruszają prawa i nie ma podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Niewadliwym i prawidłowym jest ustalenie przez organ, iż skarżąca wraz ze swoim synem D. W. opuściła lokal w miejscowości [...] w związku z czynnościami egzekucyjnymi komornika sądowego działającego na podstawie tytułu egzekucyjnego - wyroku orzekającego eksmisję skarżącej z przedmiotowego lokalu. Faktycznie o opuszczeniu stałego miejsca zamieszkania można mówić tylko wówczas gdy jest dobrowolne i ma charakter trwały). ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7. 12. 2005 r, syg. akt II OSK 302/05 Należy również zauważyć, że opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.10. 2005 r, syg. akt II OSK 65/05, LEX nr 18 8693, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 .02. 2003 r, IV SA 1398/02, LEX 159189). Podnoszone przez skarżącą zarzuty w żaden sposób nie podważają prawidłowych ustaleń faktycznych organów oraz prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarżąca stawiając zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a. w żaden sposób, poza zacytowaniem przepisów, nie przedstawia, w jaki sposób miałby organ naruszyć wyżej powołane przepisy. Organ w uzasadnieniu wyraźnie wskazuje, że data prawnej eksmisji skarżącej i jej syna jest datą opuszczenia przedmiotowego lokalu, co dawało podstawy organowi do zastosowania przepisów prawa materialnego- art. 15 ust. 2 ustawy. W ocenie Sądu, argumenty podnoszone w skardze są tylko polemiką z prawidłowym rozstrzygnięciem organów. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się innych uchybień, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak na wstępie.