VIII SA/Wa 191/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. G., A. G., B. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwana dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej kpa) oraz na podstawie art. 19 Prawa budowlanego w związku z § 2 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r. Nr 138, poz. 1554) po rozpatrzeniu wniosku inwestorów złożonego w dniu [...].06.2010 r., nr rejestru [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla A. S., G. S. oraz A. S. - wspólników spółki cywilnej [...] s. c., [...] O., K., ul. P. 39, na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym na działce ew. nr [...]obręb [...] w Z. przy ul. P. (kategoria obiektu budowlanego - XIII). Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. G., A.G. i B. Ż.. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W. M. biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie złożyły osoby faktycznie zainteresowane prowadzonym postępowaniem, ale nie posiadający przymiotu strony w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego przed podjęciem postępowania w celu merytorycznego, ponownego rozpatrzenia sprawy jest sprawdzenie czy odwołanie złożył podmiot, któremu przysługuje przymiot strony. W przypadku jeśli odwołanie wniosła osoba, która nie ma przymiotu strony organ odwoławczy zobowiązany jest wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Ponieważ przepis ten nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec tego należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 kpa. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe z uwagi na przesłanki podmiotowe tj. z uwagi na to, że odwołanie nie pochodzi od stron. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 ust. 20 ww. ustawy stanowi, ze obszar oddziaływania obiektu stanowi teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Poprzez przepisy odrębne w znaczeniu wynikającym z tego artykułu należy rozumieć przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z § 1 ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej i oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań określonych miedzy innymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie sposób zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, dotyczącymi sytuowania budowli, który w brzmieniu obowiązującym od dnia 8 lipca 2009 r., stanowi: "1. Jeżeli z przepisów § 13, 60,i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszą niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. ". W aktach sprawy znajduje się projekt zagospodarowania terenu, z którego wynika, iż usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza wymagań określonych w art. 5 ustawy Prawo budowlane, albowiem odległość budynku od wschodniej granicy wynosi 3,05 m, a od południowej - 4,1 m. Zachowanie wymaganych prawem odległości powoduje, że projektowany budynek nie będzie negatywnie oddziaływał na nieruchomości skarżących i nie będzie ograniczał korzystania z nich. A zatem, rozpatrując sprawę w kwestii zachowania powyższych odległości i braku oddziaływania na sąsiednie działki, należy uznać, że właściciele tych nieruchomości nie posiadają przymiotu strony. W ocenie organu odwoławczego projektowana zabudowa nie narusza także przepisu § 13 ww. rozporządzenia, dotyczącego odległości. Projekt budowlany (tom II, str. 116) zawiera "Analizę przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich...", z której jednoznacznie wynika, iż projektowany budynek spełnia warunki wynikające z § 13, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor, w związku z wniesieniem odwołania od przedmiotowego pozwolenia na budowę, dla potwierdzenia prawidłowości powyższej analizy, pismem z dnia [...] października 2010 r. skierowanym do Wojewody M. przekazał również dodatkową analizę przesłaniania budynków sąsiednich, zawierającą zdjęcia, z których wynika, że w obliczeniach uwzględniono najbardziej niekorzystnie usytuowane okno pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w sąsiednim budynku. Ponadto załączono kopię upoważnienia Ministra Infrastruktury na odstępstwo, polegające na wykonaniu miejsc postojowych w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką, od którego dla dobra stosunków sąsiedzkich inwestor odstąpił. Powyższe również świadczy o braku negatywnego oddziaływania inwestycji na sąsiednie budynki mieszkalne. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że realizowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym na działce nr ew. [...] obr. [...] w Z. nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być lub jest wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko (Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko). Nie ma więc obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wynikającego z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niemniej jednak dla potwierdzenia stanu faktycznego w projekcie budowlanym (str. [...]) przedstawiono sposób zabezpieczenia wykopu nie powodujący naruszenia granic ani stabilności gruntu działek sąsiednich. Odpływ wód opadowych skierowano na działkę inwestora (opis str. [...]) oraz na str. [...] projektu budowlanego dokonano obliczeń, z których wynika, że wody te zostaną całkowicie wchłonięte przez powierzchnię biologicznie czynną tej działki. Również, w celu wyeliminowania zanieczyszczenia wód i gleby zaprojektowano podłączenie budynku do kanalizacji miejskiej. A zatem odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy uznać, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie wykracza poza teren wyznaczony granicami działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Bezspornym jest, że skarżący są bezpośrednio zainteresowani sposobem zagospodarowania terenu, na którym planowana jest inwestycja. Zarzucają bowiem, iż jako właściciele sąsiednich nieruchomości będą narażeni na zwiększony ruch pojazdów, a także zwiększone ryzyko hałasów i zapachów oraz zaśmiecania. Wskazują także, iż realizacja inwestycji "spowoduje w znaczny sposób pogorszenie warunków życia posesji sąsiadujących...". Organ odwoławczy, dokonując prawnej kwalifikacji powołanych okoliczności, uważa, że w pierwszej kolejności należy odróżnić interes prawny od interesu faktycznego, to jest sytuacji, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Interes faktyczny – dający się nawet racjonalnie uzasadnić - nie powoduje jednak uzyskania statusu strony danego postępowania administracyjnego. Niedogodności związane ze zwiększonym ruchem pojazdów lub nieuzasadnione obawy o zastawianie wjazdu na posesję w przyszłości, nie rodzi po stronie skarżących prawa do żądania od organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, podjęcia określonych działań. Nie można bowiem wskazać przepisów prawa materialnego, które stanowiłyby podstawę skierowania takiego żądania. A zatem okoliczności przedstawione powyżej wskazują wyłącznie na interes faktyczny, na podstawie którego nie można ustalić stron postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji nie dokonując właściwych ustaleń, kto w przedmiotowym postępowaniu posiada przymiot strony, popełnił błędy w oznaczeniu tych stron. Badanie przymiotu strony w toku postępowania odwoławczego związane jest z koniecznością konkretyzacji normy prawa materialnego, z której strona może wywodzić określone prawa lub obowiązki. A zatem na podstawie stanu faktycznego wynikającego z zebranego materiału dowodowego rozpoznano odwołanie i zgodnie z przepisem art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzono postępowanie odwoławcze, odmawiając tym samym przymiotu strony skarżącym. Subiektywne uznanie organu I instancji, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy praw i obowiązków skarżących, należało więc w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego prawidłowo zweryfikować (art. 138 § 1 pkt 3 kpa). W świetle powyższego należy więc zaznaczyć, iż nabycie statusu strony nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ danej osoby do udziału w postępowaniu, lecz oparte musi być na przepisie prawa materialnego (wyrok NSA z 25 maja 2005 r. OSK 1271/04). Tak więc właściciele, użytkownicy wieczyści czy zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w sprawie pozwolenia na budowę muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1221/05). Z wymienionych powyżej przyczyn nie uwzględniono postulatów zawartych w odwołaniu i umorzono postępowanie odwoławcze. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli M. G., A. G., B. Ż. (dalej jako skarżący). W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że Wojewoda M. nie zbadał spełnienia wszystkich warunków technicznych wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. oraz wymagań wynikających z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma istotny wpływ przy ustalaniu podmiotu strony w postępowaniu odwoławczym. Ponadto w dokumentacji budowlanej dostarczonej przez inwestorów, a na którą powołuje się Wojewoda M. i będących podstawą decyzji Wojewody znajdują się błędy mające istotny wpływ na wielkość projektowanego obiektu budowlanego, a przez to na jego oddziaływanie na otoczenie. W projekcie zagospodarowania terenu dołączonym do wniosku o pozwolenia na budowę, a będącym integralną częścią dokumentacji technicznej, znajduje się błąd dotyczący bilansu miejsc postojowych Błąd polega na błędnym podaniu dla lokalu usługowego wymaganych miejsc postojowych wynikających z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest spełniona wymagana minimalna ilość miejsc postojowych przypadających na lokal usługowy, określona w § 45 pkt 1 ppkt 3. - minimalna 3 miejsca parkingowe dla lokalu użytkowego do 1000 m2. Łączna prawidłowa suma miejsc postojowych to 14.1 dla przedmiotowej inwestycji. Błąd ten ma istotny wpływ na całość projektu. Powoduje on konieczność wybudowania przez inwestora dodatkowego 5-tego miejsca parkingowego. Co powoduje z kolei, iż nie spełnione zostaną odległości wymagane od granic działki [...] sąsiedniej dla zgrupowania 5 miejsc postojowych. Jak widać błąd ten ma to istotny wpływ na oddziaływanie budynku wielorodzinnego na nieruchomość sąsiednią. Dla lokalu usługowego powinny być zaprojektowane 3 miejsca parkingowe. Minimalna liczba miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji na działce [...] ob. [...] wynosi [...] miejsc postojowych (8 x 1,2 mp + 1,5mp + 3mp= 14.1 mp). Na podstawie zapisu § 45 minimalna Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ilość miejsc parkingowych to 14,1 a wiec powinno zostać zaprojektowanych przynajmniej 15 miejsc parkingowych. Nie zapewnienie 14.1 miejsca parkingowego dla całości inwestycji powoduje ze jednocześnie jeden z poniższych warunków nie jest spełniony: - 1,2 miejsca parkingowego dla lokalu mieszkalnego do 60m2 - 1,5 parkingowego dla lokalu mieszkalnego powyżej 60m2 - min 3 miejsca parkingowe dla lokalu użytkowego do 1000m2. W takim przypadku gdy 10 miejsc znajduje się w garażu podziemnym powinno zostać zaprojektowanych 5 miejsc na powierzchni. Przy zgrupowaniu 5 miejsc postojowych na powierzchni nie jest zachowana odległość zgrupowania 5 miejsc postojowych od granic działki sąsiedniej [...] o której mowa w § 19 punkt 1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. W związku z tym projektowany obiekt budowlany oddziałuje bezpośrednio na nieruchomość sąsiednią zlokalizowaną na działce [...] której właścicielem jest strona skarżąca. Decyzja Ministerstwa Infrastruktury dostarczona przez inwestorów do Wojewody [...] pismem z dnia [...] października 2010 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo umożliwienia budowy 5 miejsc parkingowych, którą Wojewoda M. przytacza w uzasadnieniu swojej decyzji o nieuznaniu nas stroną jest nieprawomocna i błędnie została uwzględniona w uzasadnieniu Wojewody [...]. Ostateczną decyzję o zgodzie na odstępstwo wydaje Starostwo Powiatowe w W.. Starostwo decyzji o zgodzie nie wydało i co za tym idzie, strony nie zostały o takiej decyzji powiadomione. Nie może więc zgodnie z prawem być brana pod uwagę decyzja Ministerstwa Infrastruktury a tym bardziej nie może być ona podstawą do wydania decyzji przez Wojewodę M. o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ponadto przytoczona decyzja Ministerstwa Infrastruktury została wydana na podstawie nieprawdziwych informacji we wniosku inwestorów o tym, iż od strony zgrupowania miejsc parkingowych znajdują się tylko pomieszczenia gospodarcze na działce sąsiedniej. Organem wydającym ostateczną decyzję o odstępstwie w tej sprawie jest Starostwo Powiatowe w W.. Starostwo nie poinformowało skarżących o zgodzie Ministerstwa, a więc zgoda Ministerstwa Infrastruktury jest nieprawomocna i nieaktualna i nie może być dowodem w rozpatrywanej sprawie. Inwestorzy wycofali się z wniosku po piśmie skarżących do Starostwa Powiatowego w W. przedstawiająca właściwą sytuację. Projektowana inwestycja nie spełnia warunków technicznych § 25 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie projektowanej lokalizacji trzepaka ." § 25. Przy budynkach wielorodzinnych trzepaki należy sytuować przy miejscach do gromadzenia odpadów stałych, z zachowaniem odległości nie mniejszej niż 10 m od okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. " Miejsca przeznaczone na pobyt ludzi definiuje paragraf 4 i 5.1 który brzmi "(§ 4. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt łudzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. § 5. 1. Nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których: 1) łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku )". Projektowany trzepak nie znajduje się w wymaganej odległości od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym na działce ew. nr. [...] obręb [...] w Z.. Okno lokalu usługowego przeznaczonego na pobyt stały ludzi powyżej 2 godzin dziennie od strony północnej w projektowanym budynku nie znajduje się w odległości wymaganych 10m). Niespełnienie tego przepisu ma wpływ na odległości budynku od trzepaka, co za tym idzie konieczność zachowania 10 m odległości wpływa na wielkość budynku co ma wpływ na oddziaływanie projektowanego obiektu na otoczenie na działki sąsiednie, których właścicielami jest strona skarżąca, która powinna zostać uznana za stronę przez Wojewodę M. w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Przedstawiony w dokumentacji budowlanej projekt zagospodarowania działki [...] nie jest zgodny z wymogami odległości odnośnie miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi określonych w § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. Nie jest zachowana odległość 7m dla zgrupowania 4 miejsc parkingowych od okna lokalu usługowego od strony zachodniej oraz okien lokalu mieszkalnego do strony zachodniej oraz południowej. § 19. 1 mówi iż " Najbliższa odległość rzeczywista wydzielonego, niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dziecięcych i boisk dla dzieci i młodzieży nie może być mniejsza niż: 1) dla zgrupowania do 4 stanowisk włącznie - 7 m, 2) dla zgrupowania od 5 do 60 stanowisk włącznie -10 m, Spełnienie przez projekt budynku wielorodzinnego zapisów §19 pkt 1 powoduje wpływ na nieruchomość znajdującą się na działce [...]. Przestawiona w projekcie analiza przesłaniania dla budynku zlokalizowanego na działce [...] obręb [...] została dokonana dla okna, które nie jest najmniej korzystnie położone. Brakuje analizy przesłaniania dla okna znajdującego się na parterze budynku na działce nr [...] znajdującego się znacznie poniżej okna wybranego do analizy w projekcie. Dla lokalu na parterze przeznaczonego na stały pobyt ludzi planowana inwestycja uniemożliwia naturalne oświetlenie. Dostarczona przez inwestorów dodatkowa analiza przesiania, na którą powołuje się również Wojewoda M. w swojej decyzji zwiera również błąd dla okna [...]. Przy prawidłowym wyliczeniu przesłaniania dla okna oznaczonego jako [...] istnieje przesłanianie dla budynku zlokalizowanym na działce [...] obr. [...]. Wynik prawidłowy potwierdza że przesłanianie ma miejsce i istnieje oddziaływanie projektowanego budynku na budynki sąsiednie, których właścicielem jest strona skarżąca. Argumentacja Urzędu Wojewódzkiego o nieuznaniu strony skarżącej jako strony w postępowaniu administracyjnym przez Wojewodę M. jest bezzasadna. W związku z niezgodnością z przedstawionymi zapisami planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami techniczno-budowlanymi przedmiotowej inwestycji, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody M. nr [...] oraz uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym na działce ew. nr. [...] obręb [...] w Z. przy ul. P.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i utrwalonym orzecznictwem organ odwoławczy jest zobowiązany do zweryfikowania, czy odwołanie pochodzi od uprawnionego podmiotu. Negatywny wynik weryfikacji obliguje organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie Wojewoda M. w pierwszej kolejności powinien ocenić czy odwołanie od decyzji Starosty W. złożyły osoby posiadające przymiot strony postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Prawo budowlane) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W świetle art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1223/07 ,,1. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno - budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. 2. Jeżeli budynek został usytuowany z zachowaniem odległości 3 m w przypadku ściany bez otworów i 4 m przy ścianie z otworami, co jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) to zachowanie powyższych wyznaczonych przepisami odległości uprawnia organ do stwierdzenia, że budynek projektowany nie oddziaływuje na sąsiednią działkę." LEX nr 501056 Podzielając zaprezentowany powyżej pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że zamierzona inwestycja jest zgodna z normami prawa budowlanego, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że mimo cofnięcia na rozprawie skargi w zakresie usytuowania trzepaka Sąd skontrolował tę część decyzji i uznał, że z dokumentacji technicznej projektu budowlanego wynika, że trzepak znajduje się w odległościach zgodnych z przepisami ww. rozporządzenia. Podawane przez skarżących odległości wynikają raczej z błędnego odczytania miejsca posadowienia trzepaka. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia odległości miejsc postojowych od granicy działki. Nie ulega wątpliwości i nie jest kwestionowane przez strony to, że odległość ta jest zachowana dla czterech miejsc postojowych. Zarzut skarżących polega na tym, iż dla tego rodzaju obiektu wymaganych jest pięć miejsc (poza garażem podziemnym) i dla spełnienia norm inwestor będzie zmuszony wybudować jeszcze jedno miejsce postojowe , co spowoduje, że znajdą się one w odległości mniejszej niż przewiduje rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy jednak zauważyć, że projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę liczbę miejsc postojowych naziemnych określa na cztery a zatem na tym etapie normy odległościowe zostały zachowane. Posadowienie większej ilości miejsc postojowych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę prawnie nie jest możliwe. W przypadku chęci zmiany przez inwestora takiego stanu rzeczy, skarżący mogą być ewentualnie stroną postępowania. Nie można jedna z góry zakładać, że w przyszłości zatwierdzony projekt budowlany będzie ulegał modyfikacjom, szczególnie, że w ocenie inwestorów liczba miejsc postojowych jest wystarczająca. Nie można też zgodzić się z zarzutem stawianym w postępowaniu przez skarżących co do tego, że na ich sytuację wpłynie zwiększenie uciążliwości związanej z funkcjonowaniem obiektu. Warto w tym miejscu przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1245/09 ,,Analiza obszaru oddziaływania inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania obiektu. W związku z tym, nawet ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. zwiększonego ruchu samochodów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania." LEX nr 574336 Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia § 19 ww. rozporządzenia dotyczącego odległości miejsc postojowych od okien budynku mieszkalnego. Po pierwsze przepis ten dotyczy odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym a nie wszelkiego rodzaju okien, po drugie miejsca postojowe oddzielone są od okien budynku sąsiedniego ścianą. Na koniec należy odnieść się do zarzutu przesłaniania okien w budynku skarżących. Ten zarzut jest także nieuprawniony. W pierwszy rzędzie podnieść należy, że jedynym zarzutem, w tym zakresie jest wskazanie, że analiza nie uwzględnia okna najmniej korzystnego. Żadnych innych merytorycznych zarzutów skarżący nie sformułowali. Nawet ten zarzut trudno uznać za merytoryczny skoro z dodatkowej analizy przesłaniania wynika, że przedmiotem tej analizy było również okno wskazywane przez skarżących. Z dokumentu tego wynika, że dla wszystkich okien parteru ( w tym wskazywanego przez skarżących ) budynku na działce nr [...] można wyznaczyć kąt 60 stopni z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, pomiędzy ramionami którego nie będzie się znajdował żaden element przesłaniający. W związku z tym budynek spełnia warunki wynikające z § 13, 57, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując skoro Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie zostały dostrzeżone takie naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.