VIII SA/Wa 220/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na czynność Starosty [...] w przedmiocie czynności Starosty [...] w sprawie odmowy zapłaty postanawia : odrzucić skargę Pismem z [...] lutego 2012 r. R. P. (skarżący) za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Starosty [...] w sprawie odmowy zwrotu nienależnie pobranych opłat za sporządzenie kopii map niezbędnych do opracowania dokumentacji geodezyjnej do celów regulacji stanu prawnego drogi powiatowej, gdzie skarżący został wyłoniony jako wykonawca w ramach procedury zamówień publicznych. W ocenie skarżącego organ powołał się na niewłaściwą podstawę prawną poboru opłaty oraz naruszył art. 40 ust. 3d pkt 4 lit. a) prawa geodezyjnego i kartograficznego (zwolnienie z opłaty organów administracji rządowej oraz jednostek samorządu terytorialnego), w związku z czym pobrał opłaty w wysokości nienależnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a, oraz orzekanie w innych sprawach, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania spraw zastrzeżonych do kompetencji innych organów. Zaskarżone działanie organu nie podlega kontroli sądu administracyjnego, bowiem nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w wyżej wymienionym art. 3 p.p.s.a., a ponadto żaden przepis szczególny nie przekazuje skarg na tego rodzaju działanie do właściwości sądu administracyjnego (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 39/10 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2009r., sygn. akt III SA/Łd 470/09). W skardze skarżący wskazuje na szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących drogi sądowoadministracyjnej w sprawach ustalenia opłat, jednak jak słusznie zauważa Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 52/12, czym innym jest ustalenie opłaty, a czym innym odmowa zwrotu nienależnie pobranych opłat. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jej przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W świetle powyższego, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania ww. skargi. Dodatkowo wskazać należy, że nawet gdyby skarżący kwestionował samo ustalenie opłaty, to skarga podlegałaby również odrzuceniu z powodu wniesienia jej po terminie. Stosownie do art. 52 ust. 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Za dni w których skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynność ustalenia opłaty należało uznać w zależności od konkretnego rachunku daty podpisania poszczególnych rachunków, czy uiszczenia kwot tam wymienionych w braku wyraźnego potwierdzenia otrzymania, faktury zaś zostały wystawione i zapłacone w okresie [...] sierpnia 2010r. – [...] września 2010r., zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nosi datę [...] grudnia 2011r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.