VIII SA/Wa 242/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym postanawia : odmówić przywrócenia termin do wniesienia skargi. Pismem z [...] lutego 2016 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. W dniu [...] lutego 2016 r. (data nadania) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wskazała, iż przesyłka zawierająca skargę na ww. decyzję została nadana na błędny adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] ul. [...],[...], zamiast [...],[...]. Spółka wyjaśniła, iż pismo i koperta oznaczone zostały błędnym adresem, przepisanym przez pracownika z innej korespondencji z organem, znajdującej się w teczce do korespondencji, co niewątpliwie – w ocenie skarżącej – jest niezamierzonym zaniedbaniem pisarskim, które nie może wykluczać złożenie środka odwoławczego. Nadto skarżąca wskazała, iż powstanie tej obiektywnej przeszkody nie było spowodowane zwykłym zaniedbaniem i było całkowicie niezależne od Spółki. W załączeniu skarżąca nadesłała kopertę, w której pierwotnie wysłana była skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, gdyż jak wynika z akt datą ustania przyczyny uchybienia terminu jest 16 lutego 2016 r. (data zwrotu przesyłki). Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty. Należy w tym miejscu zauważyć, że nieprawidłowe zaadresowanie korespondencji zawierającej skargę, skutkujące niedoręczeniem jej za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego w przewidzianym do dokonania tej czynności terminie, nie stanowiło okoliczności uzasadniającej przywrócenie uchybionego terminu. Nie można bowiem uznać, że mylne zaadresowanie pisma i koperty, a następnie wysłanie go pod niewłaściwy adres, było zdarzeniem nagłym czy zdarzeniem od strony niezależnym. W ocenie tut. Sądu, strona nie może skutecznie zasłaniać się błędami pisarskimi, w sytuacji gdy dane dotyczące organu zostały podane na odpisie decyzji i uwzględniają one szczegółowe informacje, w tym adres. Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności mających wskazywać brak ich winy w uchybieniu terminu. Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega bowiem na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności. Obiektywnym miernikiem należytej staranności jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Do okoliczności uzasadniających brak winy nie zalicza się natomiast błędne zaadresowanie koperty, a pogląd ten znajduje oparcie także w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I FZ 436/12, LEX 1239220, postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GZ 527/11). W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.