VIII SA/Wa 243/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu, M. K. (dalej: "skarżący") wystąpił ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na powołane wyżej postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z [...] lutego 2015 r. Uzasadniając wniosek wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i synem. Jako źródło utrzymania wskazał dochód z gospodarstwa rolnego ([...] ha) w kwocie [...] zł miesięcznie oraz otrzymywaną przez syna rentę socjalną ([...] zł). Jako posiadany majątek wymienił dom o powierzchni [...] m2 , mieszkanie ([...] m2 ) oraz ww. nieruchomość rolną. Postanowieniem z 31 lipca 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu [...] sierpnia 2015 r. skarżący prawidłowo wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Powtórzył, że z powodu trudnej sytuacji materialnej nie jest w stanie ponieść kosztów zainicjowanego skargą postępowania sądowego (wpis sądowy [...] zł). Choruje na [...]. Nie posiada środków finansowych na leki, KRUS. Ma też zaległe składki. Zgodnie z art. 260 u.p.p.s.a., wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, że utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami art. 243 § 1 i art. 245 § 1 u.p.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 u.p.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Sąd może zwolnić osobę z części kosztów postępowania, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu w tym przypadku spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy i która ma wykazać, że znajduje się w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także stan faktyczny sprawy uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący nie wykazał bowiem, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Jak wynika z przedstawionych przez niego dowodów (k. [...] i k. [...] akt sądowych) uzyskuje wraz z żoną stały dochód z gospodarstwa rolnego co najmniej w kwocie [...] zł miesięcznie, nie zaś jak podał we wniosku [...] zł (w pierwszym wniosku podał zaś kwotę [...] zł miesięcznie, k. [...] akt sądowych). Syn również otrzymuje stałe środki finansowe z tytułu renty socjalnej ([...] zł miesięcznie). Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponosić kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania wynoszą [...] zł (wpis od skargi). Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych osoba fizyczna, która dysponuje jakimkolwiek miesięcznym stałym dochodem winna partycypować w kosztach postępowania. Obowiązek zaś ich ponoszenia nie świadczy o naruszeniu prawa do sądu. Prawo to istnieje i pozwala stronie na dochodzenie jej słusznych roszczeń, a ustanowienie obowiązku ponoszenia kosztów sądowych umożliwia jego realizację. Ograniczona wielkość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością systemu wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji (por. postanowienia NSA z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1517/13, z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I FZ 219/12, z 28 października 2011 r., sygn.. akt II OZ 1040/11; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Skarżący nie należy do kręgu osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Jego sytuacji materialnej nie sposób bowiem utożsamiać z sytuacją osób nie osiągających żadnego dochodu lub też osiągających dochód na granicy fizycznego przetrwania. Dlatego należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 orzekł, jak w sentencji postanowienia.