VIII SA/Wa 244/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia : umorzyć postępowanie sądowe Pismem z [...] lutego 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) D. P. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej (Minister) z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o umorzenie postępowania wskazując, iż działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), uwzględnił w całości złożoną przez skarżącego skargę i wydał w dniu 23 marca 2016 r. postanowienie uchylające w całości zaskarżone postanowienie z 11 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż śmierć strony oraz cofnięcie skargi. Sąd, umarzając postępowanie, stwierdza, że po wniesieniu skargi w toku prowadzonego postępowania zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w toku postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia te muszą mieć charakter trwały, unicestwiając dopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania jest sytuacja, gdy w trakcie postępowania przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (vide: postanowienia WSA w Opolu z 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Op 62/14 i Bydgoszczy z 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 102/13, publ.: cbois). Skorzystanie przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. oznacza, że w sprawie przestał istnieć przedmiot zaskarżenia i zasadne jest podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornym jest, iż kwestionowane w skardze postanowienie Ministra zostało wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy administracyjnej postanowienie Ministra z [...] marca 2016 r., znak: [...] uwzględniające skargę w całości i uchylające zaskarżone postanowienie. W tej sytuacji Sąd uznał, że wniosek organu o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie, gdyż w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia dalsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.