VIII SA/Wa 288/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi G. K. i M. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 31 stycznia 2023 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej oddala skargę. Decyzją z 23 marca 2022 r. Nr [...]Starosta [...] (dalej również jako: organ I instancji, Starosta), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: inwestor), obejmujące budowę elektroenergetycznej sieci WN 110 kV na odcinku: słup WN nr 65 – słup WN nr 70 w miejscowości [...] i [...], gmina [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...] [...], jednostce ewidencyjnej [...] [...], na działkach o nr ewid.: [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...] [...], jednostce ewidencyjnej [...] [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: G. K. (właściciel działki nr [...]) oraz M. S. (właściciel działki nr [...]), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1) art. 28 ust. 1 P.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej sieci WN 110 kV, pomimo zaprojektowania sieci na gruncie skarżących wbrew ich stanowisku, w sposób rażąco naruszający ich prawo własności, stanowiącym zagrożenie życia oraz wiążącym się z olbrzymimi szkodami, między innymi z koniecznością usunięcia drzew z rusztowaniami oraz przebudową systemu nawadniającego; 2) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji nieustalenie dokładnego miejsca posadowienia słupa energetycznego, jego powierzchni, głębokości wykonywanych fundamentów oraz przebiegu pasa eksploatacyjnego, co stoi w rażącej sprzeczności z zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz narusza zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, 3) art. 7, art. 77, art. 107 § 3 poprzez niewyjaśnienie przez Starostę [...], czy zatwierdzony projekt budowlany stanowi linię elektroenergetyczną łączącą jednostkę wytwarzania energii elektrycznej przedsiębiorstwa energetycznego z instalacjami należącymi do tego przedsiębiorstwa albo instalacjami należącymi do przedsiębiorstw od niego zależnych, co w konsekwencji może prowadzić do konieczności uzyskania zgody Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: Prezes URE), udzielonej w drodze decyzji przed wydaniem pozwolenia na budowę. Decyzją z 31 stycznia 2023 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej również jako: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w toku postępowania odwoławczego stwierdzono braki w dokumentacji projektowej, dlatego postanowieniem z 29 lipca 2022 r. Nr [...] zlecono Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez: - załączenie do projektu budowlanego jednej mapy do celów projektowych spełniającej wymogi § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2020 r.); - wyjaśnienie zakresu inwestycji poprzez jednoznaczne wskazanie liczby projektowanych słupów WN; - uzupełnienie projektu budowlanego o informację o obszarze oddziaływania obiektu, zgodnie z § 18 rozporządzenia z 2020 r., która powinna zawierać m.in.: wskazanie przepisów prawa, w oparciu, o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; - doprowadzenie do zgodności z § 15 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2020 r. w zakresie oznaczenia - na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki położenia sytuacyjno-wysokościowego, wymaganego w przypadku obiektów liniowych; - udzielenie informacji dotyczącej spełnienia w projekcie budowlanym wymogów art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.; - doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 2a rozporządzenia z 2020 r., tj.: projekt budowlany w postaci papierowej oprawia się do formatu A4. Po ponownej analizie dokumentacji Wojewoda stwierdził, że stwierdzone nieprawidłowości zostały uzupełnione poprzez: załączenie w projekcie budowlanym jednej mapy do celów projektowych spełniającej wymogi § 15 ust. 2 rozporządzenia z 2020 r., doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 2a tego rozporządzenia, jednoznaczne określenie ilości projektowanych słupów WN oraz oznaczenie na części rysunkowej rzędnych położenia słupów, wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu, uzupełnienie w projekcie budowlanym informacji dotyczącej spełnienia wymogów art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b., a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 P.b. Inwestor przedłożył również wymagane przepisami, poprawnie wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został wykonany zgodnie z wytycznymi rozporządzenia z 2020 r., jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Dołączone zostały oświadczenia projektantów poszczególnych branż o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 P.b.). Organ odwoławczy uznał, że obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w procesie zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest zbadanie zgodności złożonego projektu z ustaleniami planu miejscowego, w przypadku jego braku - z decyzją o warunkach zabudowy, a w przedmiotowej sprawie - z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Organ II instancji wskazał, że decyzją z 18 stycznia 2017 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] ustalił warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym pod nazwą: budowa linii WN-110 kV relacji GPZ [...] - GPZ [...] wraz z przebudową odcinka linii WN-110 kV relacji GPZ [...] na dwutorową, planowanej na terenie gminy [...] i gminy [...] na działkach ewidencyjnych według wykazu (dalej: decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Po analizie akt sprawy organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń warunków określonych ww. decyzją. Poza tym uznał, że obszar oddziaływania projektowanych obiektów nie wykracza poza przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu przebieg sieci. Do dokumentacji projektowej zostały dołączone następujące dokumenty: postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia 3 marca 2022 r. uzgadniające powyższą inwestycję, postanowienie Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia 8 czerwca 2016 r. dotyczące uzgodnienia lokalizacji budowy linii elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV w ciągu drogi powiatowej 1614W [...] w miejscowości [...] działka nr [...], protokół z narady koordynacyjnej z dnia 25 października 2018 r., pismo [...] S.A. z 16 maja 2020 r., znak: [...] uzgadniające przedstawioną dokumentację projektową. W ocenie Wojewody projektowana inwestycja spełnia wymogi określone decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto zamierzona inwestycja jest obiektem infrastruktury technicznej zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: u.g.n.), a urządzenia infrastruktury technicznej nie wpływają na kształtowanie ładu przestrzennego. Organ II instancji uznał, że realizacja przedmiotowej inwestycji leży w interesie społecznym, z uwagi na przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego konieczności udostępnienia zakładowi przez skarżących swoich nieruchomości w celu dojścia do urządzeń, naprawy, konserwacji lub usunięcia awarii, Wojewoda wskazał na jego bezzasadność z uwagi na funkcjonujące w obrocie prawnym prawomocne decyzje ograniczające sposób korzystania z nieruchomości nr [...] i nr [...] (decyzje Starosty [...] z 6 czerwca 2018 r. Nr [...] oraz z 1 sierpnia 2018 r. Nr [...]). Niezasadny jest też zarzut dotyczący kwestii ograniczeń w zakresie dokonywania przez skarżących ewentualnych inwestycji na nieruchomościach będących ich własnością oraz spadku wartości nieruchomości w wyniku wybudowania linii napowietrznej WN. Niedopuszczalne jest bowiem blokowanie zamierzenia inwestycyjnego zgodnego z przepisami P.b. w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości. Ponadto kwestia spadku wartości nieruchomości należących do skarżących nie jest w gestii organów architektoniczno-budowlanych, tylko ma cywilnoprawny charakter. Wojewoda uznał więc, że zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżących w swobodnym korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich. W przedmiotowej sprawie nie zostaną też naruszone interesy osób trzecich, ponieważ ich ochrona nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich, ale nie może to ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikający m.in. z art. 4 P.b. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: G. K. i M.S. (dalej: skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który sformułował zarzuty tożsame jak w punkcie 1 i 2 odwołania. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że planowana inwestycja spotkała się ze sprzeciwem lokalnej społeczności. Nikt nie rozważył oddziaływania inwestycji na prawo własności skarżących, usytuowania infrastruktury energetycznej oraz jej wpływu na zdrowie i życie pracujących pod nią ludzi. W ocenie skarżących inwestor miał możliwość przebiegu linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV nieużytkami, w sposób znacznie mniej uciążliwy dla właścicieli nieruchomości. Poza tym wybudowanie linii napowietrznej WN 110 kV wiąże się z ogromnym spadkiem wartości nieruchomości należących do skarżących oraz z dużym ograniczeniem dokonywania inwestycji na tych gruntach. Skarżący podnieśli również, że nie zostało jeszcze ustalone i wypłacone odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości. W konsekwencji pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpatrując skargę według wyżej wskazanych reguł, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przesłanek uchylenia Sąd nie dopatrzył się zarówno w świetle argumentacji przedstawionej w skardze, jak i z urzędu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Inwestor wystąpił do Starosty [...] o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej sieci elektroenergetycznej, przedstawiając do oceny projekt architektoniczno-budowlany wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi wymaganymi dokumentami. Wojewoda zlecił dodatkowe uzupełnienie dokumentacji projektowej, zgodnie z postanowieniem z 29 lipca 2022 r. Nr [...], a następnie stwierdził jej zgodność z art. 35 ust. 1 P.b., tj.: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego: a) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W sytuacji stwierdzenia przez Wojewodę spełnienia powyższych wymagań, a także tych określonych w art. 32 ust. 4 P.b., właściwy organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w odniesieniu do kompletności przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej, jak również ocenę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z 18 stycznia 2017 r. W tym zakresie Sąd stwierdza, że na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania przebiegu linii i obszaru, na którym zaplanowano przedmiotową inwestycję. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 u.p.z.p.). Zakres tego związania polega na tym, że organ architektoniczno-budowlany, wydając pozwolenie na budowę, nie może kształtować zasadniczych warunków inwestycji odmiennie od ustalonych w warunkach zabudowy i związany jest przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia. Tak więc organ wydający pozwolenie na budowę nie może zmieniać warunków ani ich kontrolować, a decyzja lokalizacyjna nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w celu wykonania inwestycji (por. np. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1254/17, publ. Lex nr 2647379, wyrok WSA w Poznaniu z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 989/18, publ. CBOSA). Analiza uciążliwości dla właściciela nie może wykraczać poza unormowanie art. 112 ust. 3 i art. 124 u.g.n. (wyrok NSA z 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 197/09, publ. CBOSA), które to okoliczności były już przedmiotem badania, zarówno Starosty [...], jak również Wojewody [...], a później sądów administracyjnych, które potwierdziły prawidłowość wydanych decyzji o ograniczeniu. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem ostateczna i prawomocna decyzja z 6 czerwca 2018 r. Nr [...], na mocy której Starosta [...], działając na wniosek inwestora, na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i art. 128 ust. 4 u.g.n. oraz art. 104 k.p.a., ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości, położonej w obrębie [...] [...] gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...], będącej własnością skarżącego G. K. zgodnie z księgą wieczystą KW nr [...], przez udzielenie inwestorowi zgody na wykonanie prac budowlano-montażowych związanych z budową linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV, określonej jako zadanie inwestycyjne, polegające na budowie linii WN 110 kV relacji GPZ [...] -PGZ [...] wraz z przebudową odcinka linii WN 110 kV relacji PGZ [...] na dwutorową. Zezwolenie obejmuje prawo wstępu na część nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w celu wykonania robót budowlano-montażowych, tj. budowy linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV na długości 263 m w pasie montażowym o szerokości 18 m, co stanowi 4632 m2 wraz z posadowieniem słupa - zgodnie z załącznikiem graficznym, a budowa prowadzona jest na podstawie decyzji o lokalizacji celu publicznego (por. prawomocny wyrok NSA z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2088/19, oddalający skargę kasacyjną G. K. od wyroku WSA w Warszawie z 27 lutego 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 906/18, publ. CBOSA). Z kolei na podstawie ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty [...] z 1 sierpnia 2018 r., Nr [...], wydanej na wniosek inwestora, został ograniczony sposób korzystania z części nieruchomości w obrębie [...] [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...], będącej własnością skarżącego M. S. zgodnie z księgą wieczystą KW Nr [...], poprzez udzielenie inwestorowi zgody na wykonanie prac budowlano-montażowych związanych z budową linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV, określonej jako zadanie inwestycyjne, polegające na budowie linii WN 110 kV PGZ relacji [...]-PGZ [...] wraz z przebudową odcinka linii WN 110 kV relacji PGZ [...]-[...] na dwutorową. Zezwolenie obejmuje prawo wstępu na część ww. nieruchomości w celu wykonania robót budowlano-montażowych, tj. budowy linii napowietrznej wysokiego napięcia 110 kV na długości 54 m w pasie montażowym o szerokości 18 m wraz z posadowieniem słupa, co stanowi 462 m2 - zgodnie z załącznikiem graficzny, a budowa prowadzona jest na podstawie decyzji o lokalizacji celu publicznego (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2551/19, oddalający skargę kasacyjną M. S. od wyroku WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 51/19, publ. CBOSA). Powołane wyżej decyzje zostały wydane na podstawie art. 124 u.g.n., który stanowi tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania. Zatem bezzasadne są zarzuty skarżących, że w sprawie doszło do rażącego i bezprawnego naruszenia ich prawa własności przez wydanie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji bezzasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mające na celu kwestionowanie przebiegu linii, stopnia jej uciążliwości, skoro nie mogą być badane w niniejszym postępowaniu. Bez znaczenia natomiast dla kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostaje podniesiony w skardze zarzut obniżenia wartości nieruchomości, gdyż kwestia ta wykracza poza przedmiot sprawy i należy do właściwości sądów powszechnych. Organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony żadnymi przepisami do analizy wzrostu lub spadku wartości nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji (por. wyrok WSA w Szczecinie z 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1189/15, publ. CBOSA). Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, tak więc powtórzenie ich w skardze, zdaniem Sądu, stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Wojewody [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.