VIII SA/Wa 312/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. W. (dalej: "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 2 czerwca 2017 r. do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w R. zostało przekazane, przez Komisariat Policji w S., prawo jazdy skarżącego. Dokument ten został przekazany wraz z kserokopią pisma Sądu Rejonowego w R., [...] Wydział Karny z dnia 26 maja 2017 r., przy którym Sąd zwrócił wymienione wyżej prawo jazdy i polecił Komisariatowi Policji w S. przekazanie tego prawa jazdy właściwemu organowi, tj. staroście. Pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. Komisariat Policji w S. poinformował, że prawo jazdy kat. B nr [...] zostało zatrzymane w dniu [...] maja 2017 r. skarżącemu, który to w miejscowości S. kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki [...] z prędkością 105 km/h, gdzie obowiązuje ograniczenie do 50 km/h. Zatrzymane w chwili zdarzenia prawo jazdy zostało zgodnie z poleceniem Sądu Rejonowego w R. przesłane do Urzędu Miejskiego w R.. Powyższe stało się podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego wobec skarżącego, o czym go zawiadomiono pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. W wyniku zwrócenia się przez organ I instancji do Sądu Rejonowego w R., [...] Wydział Karny, uzyskano notatkę urzędową funkcjonariusza Policji Komisariatu Policji w S., z której to wynika, że skarżącemu w dniu [...] maja 2017 r., w miejscowości S., zostało zatrzymane prawo jazdy. Z notatki wynika ponadto, że zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło w związku kierowaniem przez skarżącego pojazdem z prędkością 105 km/h w miejscu, gdzie obowiązuje ograniczenie do 50 km/h. Za popełnione wykroczenie na kierującego został nałożony mandat karny w wysokości 400 zł, jednakże skarżący odmówił przyjęcia mandatu, w związku z czym funkcjonariusz pouczył skarżącego o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu w R.. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...], organ I instancji orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B na 3 miesiące tj. od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Kolegium, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] i sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania organowi I instancji. SKO uznało wówczas, iż kwestią istotną dla wydania decyzji było rozpatrzenie zarzutu skarżącego, co do prawidłowego ustalenia, czy przekroczył on dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h. Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie tego zarzutu nastąpi w toczącym się równolegle postępowaniu karnym. Orzeczenie sądu powszechnego w tym zakresie, stanowi zatem zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., co rodzi konieczność zawieszenia niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], organ I instancji, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. B, gdyż upłynął okres zatrzymania dokumentu, który skarżący odebrał w dniu 8 sierpnia 2017 r. Decyzja powyższa została uchylona przez Kolegium, decyzją z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] i sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium uznało, iż w dalszym ciągu istnieje zarówno podmiot jak i przedmiot postępowania, a także materialnoprawna podstawa do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. W jego ocenie nie było zatem żadnych przeszkód, nawet jeżeli okres zatrzymania prawa jazdy w chwili orzekania już upłynął, by organ ustalił, czy przesłanki zatrzymania prawa jazdy wystąpiły i w zależności od ustaleń wydał merytoryczne rozstrzygnięcie. SKO uznało także, iż przepisy nie pozwalają na zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd powszechny, gdyż przepisy ustawy o kierujących pojazdami nie uzależniają wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez ten sąd. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Prezydent, działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 1 c i ust. 1 e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978; dalej: "u.k.p.") w zw. z art. 7 ust.1 pkt 1-2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), zatrzymał M. W. prawo jazdy kat. B, nr [...], wydane przez Prezydenta Miasta R. w dniu [...] kwietnia 2008 r. na druku [...] powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, na okres 3 miesięcy tj. od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. włącznie. Pismem z dnia 27 listopada 2017 r. skarżący wniósł o sprostowanie pouczenia zawartego w ww. decyzji organu I instancji - w zakresie doprecyzowania do jakiego organu służy od niej odwołanie. Postanowieniem Prezydenta Miasta R. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...], odmówiono ww. uzupełnienia w żądanym zakresie, gdyż w jego ocenie zawiera ona wszystkie składniki, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wnosząc o wyznaczenie rozprawy przed organem drugiej instancji oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 10 § 1 k.p.a. , poprzez nieumożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przez wydaniem decyzji; 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu ustalenia przez Sąd czy Strona rzeczywiście przekroczyła dopuszczalną prędkość o ponad 50 km/h na terenie zabudowanym; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zebrania materiału dowodowego na okoliczność rzekomego przekroczenia przez stronę dopuszczalnej prędkości w terenie zbudowanym o ponad 50 km/h, a przez to dowolne przyjęcie, że strona podlega hipotezie art. 102 ust. 1 u.k.p.; 4) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa; 5) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie przez organ I instancji co zostało uznane za udowodnione, jaki materiał dowodowy legł u podstaw wnioskowaniom organu I instancji o faktach prawotwórczych, a jakim środkom dowodowym odmówiono waloru wiarygodności i dlaczego. Rozpatrując odwołanie skarżącego, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] lutego 2018 r. orzekł o jej utrzymaniu w mocy. Kolegium przytoczyło brzmienie art. 102 ust. 1 pkt 4, art. 102 ust. 1c, art. 102 ust. 1e oraz art. 102 ust. 3 u.k.p. Wyjaśniło, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) do dnia 3 czerwca 2018 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest informacja podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie. Podmiot ten niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Kolegium wskazało, iż z powyższych regulacji wynika, że starosta zobligowany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym - kwestii tej nie pozostawiono do jego uznania. Wobec bezwzględnego obowiązku orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy za ten czyn, organ rozpatrujący taką sprawę nie dokonuje w postępowaniu odrębnych ustaleń co do okoliczności z nim związanych. Wydanie przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest też uzależnione od ukarania kierowcy mandatem karnym (policjant poprzestaje na zastosowaniu środka oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia) lub też wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, w sytuacji gdy kierujący pojazdem odmówił przyjęcia mandatu. Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż przedmiotowa decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter obligatoryjny, a mianowicie, starosta ma obowiązek jej wydania w przypadku otrzymania informacji od podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym (kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym). Zauważył, iż w rozpoznawanej sprawie taka okoliczność zaistniała, ponieważ organ I instancji uzyskał informację z Komisariatu Policji w S. o zatrzymaniu skarżącemu dokumentu prawa jazdy z uwagi na kierowanie przez niego pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja. Nadto podniósł, iż w przedmiotowej sprawie zarówno Prezydent Miasta R., a w konsekwencji także Kolegium, są związani powyższą informacją i nie mogą dokonywać ustaleń co do okoliczności związanych z kierowaniem przez skarżącego pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych Kolegium stwierdziło, że zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy jest zgodne z prawem. Kolegium za niezasadne uznało zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, iż nie zawiesza się przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd w sytuacji, gdy kierujący pojazdem odmówił przyjęcia mandatu, bowiem przepisy ustawy nie uzależniają wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Odnośnie wpływu rozstrzygnięcia sądu na okoliczność zatrzymania prawa jazdy, jedynie w art. 102 ust. 3 u.k.p. wskazało, że jeżeli sprawa o przedmiotowe naruszenie została skierowana do rozpoznania przez sąd i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, podlega on zwrotowi. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie narusza też art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Ewentualne braki w tym zakresie zostały konwalidowane przez Kolegium w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Organ odwoławczy uznał także, że nie można postawić organowi I instancji zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zauważył, iż wprawdzie przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji nie powiadomił skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału i przeprowadzonych dowodów i nie zakreślił stosownego terminu na realizację tego prawa, to jednak od wydania poprzedniej decyzji w sprawie nie uzupełniał materiału dowodowego - nie przeprowadził nowych dowodów. Aby zarzut taki okazał się skuteczny, strona musi bowiem wykazać, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Konkludują Kolegium stwierdziło, iż wydanie decyzji zatrzymującej prawo jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. Kwestie przedstawione w rozpatrywanym odwołaniu nie zmieniają oceny sprawy, bowiem bez znaczenia dla legalności zaskarżonej decyzji pozostają okoliczności w jakich doszło do przekroczenia prędkości, tj. np. dotyczące sposobu dokonania pomiaru prędkości i rodzaju urządzeń do tego służących. W przedmiotowym postępowaniu organ pierwszej i drugiej instancji nie badają tych okoliczności. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] lutego 2018 r. skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszelkich nie dających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony sprowadzającego się do wadliwego przyjęcia, iż strona przekroczyła w terenie zabudowanym prędkość o ponad 50 km/h; 2) art. 8 § 1,11,15 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte rozpoznanie zarzutów numer 4 i 5 odwołania z 27 grudnia 2017 r.; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie czy strona przekroczyła w terenie zabudowanym prędkość o ponad 50 km/h, a przez to dowolne przyjęcie, że skarżącemu zasadnie odebrano dokument prawo jazdy na trzy miesiące; 4) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie na korzyść strony wszelkich wątpliwości co do treści normy prawnej sprowadzającej się do błędnego przyjęcia, że treść art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw wyklucza możliwość organów administracji publicznej zastosowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z [...] lutego 2018 r.; 6) wadliwe przyjęcie, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.; 7) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie umożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, iż zarzuty podnoszone w skardze nie wnoszą żadnych nowych okolicznościach mających wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z prawem. Art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami został dodany przez art. 5 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 20 marca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) z dniem 18 maja 2015 r. Ustawodawca motywowany był chęcią podjęcia działań zmierzających do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oprócz rozwiązań odnoszących się do ogółu naruszeń wprowadził rozwiązania ukierunkowane na konkretne zachowania, z którymi łączył szczególne ryzyko wystąpienia zdarzenia drogowego pociągającego za sobą szczególnie dotkliwe skutki. Temu właśnie celowi służy stosowanie w przypadku rażącego przekraczania dopuszczalnej prędkości środka o charakterze administracyjnym, jakim jest czasowe zatrzymanie prawa jazdy, a w razie niepodporządkowania się wynikającym z tego ograniczeniom nawet cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami na określony okres. Nowy instrument prawny służyć ma dyscyplinowaniu kierujących pojazdami i polega na czasowym zatrzymywaniu prawa jazdy tym osobom, które m.in. rażąco przekraczają dopuszczalną prędkość (zob. uzasadnienie projektu ustawy, druk sejmowy Sejmu VII kadencji nr 2586). A zatem ustawodawca wprowadził swoistą sankcję administracyjną związaną z naruszeniem dopuszczalnej prędkości. Przy czym nie uzależnił jej zastosowania od tego, czy kierowca ukarany został za popełnienie wykroczenia drogowego. Należy podkreślić, iż kara administracyjna jest niewątpliwie jedną z sankcji administracyjnych, rozumianych jako ujemne konsekwencje (dolegliwości), które powinien ponieść podmiot naruszający przepisy prawa administracyjnego. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju kar, podobnie jak i pozostałych sankcji administracyjnych, ma na celu zapewnienie wykonywania przepisów prawa administracyjnego. Cechą szczególną wyróżniającą sankcje administracyjne jest to, że przesłanką ich wymierzania jest, co do zasady, samo naruszenie zakazu bądź nakazu, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa lub z decyzji administracyjnej, bez względu na zawinienie sprawcy naruszenia, czyli obiektywna bezprawność. W doktrynie prawa administracyjnego nie kwestionuje się, co do zasady, funkcjonowania w prawie administracyjnym własnego systemu kar, równoległego do systemu kar za przestępstwa i wykroczenia. Uzasadnione jest to tym, że każda gałąź prawa powinna mieć instrumenty prawne karania podmiotów prawnych za naruszenie obowiązków, nakazów i zakazów wynikających z norm prawa należących do tej gałęzi. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c u.k.p. Zgodnie z art. 102 ust. 1c u.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 P.r.d. Okres, o którym mowa w ust. 1c, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (art. 102 ust. 1e u.k.p.). Z kolei art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d. stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Sąd zwraca również uwagę na treść przepisu art. 102 ust. 3 u.k.p. (Jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi) oraz art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), zgodnie z którym, do dnia 3 czerwca 2018 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie. Literalne brzmienie przytoczonego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie otrzymania zawiadomienia o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu ruchu drogowego, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podziela stanowiska prezentowane w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (patrz wyroki WSA w Gliwicach II SA/Gl 215/16; WSA w Warszawie VIII SA/Wa 1052/15; WSA w Bydgoszczy II SA/Bd 1025/15; WSA w Krakowie III SA/Kr 74/16), stwierdzające, że rozstrzygnięcie organu może opierać się wyłącznie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. W kontrolowanej sprawie organy właściwie ustaliły, iż w stosunku do skarżącego, ww. okoliczność zaistniała, ponieważ organ I instancji uzyskał informację z Komisariatu Policji w S. o zatrzymaniu skarżącemu w dniu [...] maja 2017 r. w miejscowości S. dokumentu prawa jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło w związku kierowaniem przez skarżącego pojazdem z prędkością 105 km/h w miejscu gdzie obowiązuje ograniczenie do 50 km/h. Za popełnione wykroczenie na kierującego został nałożony mandat karny w wysokości 400 zł, jednakże skarżący odmówił przyjęcia mandatu, w związku z czym funkcjonariusz pouczył skarżącego o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu w R.. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50km/h zobowiązywało zatem organ pierwszej instancji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Podkreślić należy, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wskazano bowiem wyżej, organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości. Z woli ustawodawcy, organ opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom we wskazanym okresie. Skoro w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest zatrzymanie prawa jazdy nie podlegają badaniu okoliczności dotyczące weryfikacji przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, to nieskuteczne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania polegające na braku ustaleń co do tych okoliczności. Podkreślić w tym miejscu należy, że wbrew zarzutom skargi, Kolegium dokonało w zaskarżonym rozstrzygnięciu oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i uznało, że okoliczność, iż skarżący w dniu [...] maja 2017 r. przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym została udowodniona. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), oddalił skargę.