VIII SA/Wa 336/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] lipca 2012 r. Przedmiotem decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. (I – IX) oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2008 r. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy powołał między innymi przepisy art. 29 ust. 1 oraz art. 120 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"), a także art. 23 § 1 pkt 2, § 4 oraz § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). 1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego wobec skarżącego. Wynika z tych ustaleń, że w 2008 r. skarżący osiągał dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej samochodów (Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe S. R.), nabywanych głównie poza granicami RP i przeznaczonych do dalszej odsprzedaży. Zakupy zasadniczo dokonywane były w systemie marży w państwach unijnych. Płatności skarżący dokonywał w formie gotówki. W toku kontroli ustalono, że skarżący dokonał sprzedaży [...] samochodów, udokumentowanej fakturami VAT - marża. Zdaniem organów, w [...] przypadkach ceny wykazane na tych fakturach w znacznym stopniu odbiegały od cen rynkowych pojazdów. Wynika to między innymi z zeznań [...] świadków, którzy oświadczyli, że zapłacili ceny wyższe od cen wykazanych w treści faktur. Pozostałym zeznaniom świadków ([...] osób) organy nie dały wiary odnośnie tego, że cena sprzedaży samochodów ujawniona w treści faktur odpowiada rzeczywistości. Naczelnik US ustalił bowiem, że w tych przypadkach zakupione pojazdy zostały następnie ubezpieczone, darowane bądź też sprzedane, za kwoty znacznie wyższe od cen ich zakupu. W przypadku [...] faktur podstawę opodatkowania organ określił na podstawie zeznań świadków. W pozostałych przypadkach została ona określona w drodze oszacowania. Zdaniem organów, ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego świadczy o tym, że transakcje dotyczyły samochodów używanych, które w większości znajdowały się w dobrym stanie technicznym, posiadały aktualne badania. Pojazdy zostały dopuszczone do ruchu. Nadto zostały zarejestrowane w wydziałach komunikacji w krótkim okresie czasu od dnia ich zakupu. W wyniku porównania cen transakcyjnych pojazdów ujawnionych w treści spornych faktur z cenami takich samych pojazdów publikowanych przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Samochodowych Ekspertmot oraz Spółkę Akcyjną Eksperci Techniczno – Motoryzacyjni "Rzeczoznawcy PZM" – "Pojazdy Samochodowe – Wartości Rynkowe – Notowania Ogólnopolskie", organ I instancji stwierdził, że ceny wykazane w treści faktur znacznie odbiegają od cen rynkowych tych pojazdów. Wartości rynkowe pojazdów sprowadzonych z zagranicy (obniżone o 8%), Naczelnik US wyliczył na podstawie najniższych cen rynkowych pojazdów ujętych w publikowanych notowaniach ogólnopolskich "Pojazdy samochodowe – warunki rynkowe". Odnośnie przeprowadzonych transakcji, w [...] przypadkach przyjął wartości transakcji zeznane przez świadków, zaś w przypadku [...] transakcji ceny rynkowe wynikające z notowań ogólnopolskich INFO – EKSPERT. Natomiast w pozostałych [...] transakcjach ceny wynikające z faktur wystawionych przez skarżącego. Z ustaleń Naczelnika US wynika także, że skarżący zawyżył podatek naliczony i należny wykazując w dokumentach księgowych wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT) od dwóch firm h.. Tymczasem z dokumentów księgowych wynikało, że przedmiotowe pojazdy zostały zakupione w systemie marży. Czyli nie mogły stanowić WNT (okoliczność bezsporna – dopisek Sądu). Naczelnik US uznał prowadzoną przez skarżącego ewidencję dostaw za nierzetelną i (lub) wadliwą w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Zastosował więc przepisy art. 23 § 1 pkt 2 oraz § 4 - § 5 Op. Wyjaśnił przy tym, że niezasadne było oszacowanie podstawy opodatkowania zgodnie z art. 23 § 3 Op. 1.3. W odwołaniu jego autor postawił decyzji zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Op. Zakwestionował dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Za dowolną uznał dokonaną przez organ podatkowy ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie zeznań świadków. Zdaniem skarżącego, Naczelnik US dał wiarę jedynie tym z nich, które są korzystne wyłącznie dla organu podatkowego. W zupełności pominął natomiast fakty przemawiające na korzyść skarżącego. W ocenie autora odwołania, organ nie wyjaśnił wszystkich elementów stanu faktycznego. Skarżący poddał w wątpliwość zasady wyceny wartości rynkowej pojazdów, dokonane na podstawie danych publikowanych przez wydawnictwo INFO – EKSPERT. Za nieprawdopodobną uznał wskazywaną przez Naczelnika US wysokość osiąganej przez skarżącego marży. Organ nie udowodnił przy tym twierdzenia, że sprzedawane pojazdy były w dobrym stanie technicznym (wizualnym). Dodał, że ważność badań technicznych przedmiotowych aut nie świadczy o tym, że były one w dobrym stanie technicznym. Nadto badania te wykonywane są raz do roku. Zdaniem autora odwołania, organ zbyt pochopnie ocenił niektóre z zeznań świadków w zakresie remontu nabytych pojazdów. Pominął przy tym fakt, że niektóre z nich wykonywane były we własnym zakresie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego. Skarżący podniósł, że w branży samochodowej w celu osiągnięcia zysku dokonuje się zakupu aut mocno wyeksploatowanych, posiadających różne wady techniczne. Nie dokonuje się ich napraw. Przygotowanie do sprzedaży ma zaś charakter prowizoryczny. Skarżący za nierzetelne uznał ustalone przez organ wartości pojazdów. 1.4. Dyrektor IS utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję przyjął za własne zasadnicze elementy ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji. Stwierdził, że skarżący w 2008 r. zaniżył obrót z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie dostawy samochodów, gdyż w treści faktur dokumentujących ich sprzedaż wykazał niższe ceny tych pojazdów od cen faktycznie uzyskanych. Zaniżył zatem podstawę opodatkowania. Zdaniem Dyrektora IS, świadczy o tym analiza materiału dowodowego, która potwierdza, że skarżący w przeprowadzonych transakcjach przyjmował kwoty niewspółmiernie niskie w stosunku do obowiązujących w 2008 r. wartości rynkowych porównywanych pojazdów. Ocenę zeznań skarżącego i świadków oraz innych dowodów (polis ubezpieczeniowych, badań technicznych, dowodów rejestracyjnych), Dyrektor IS uznał za zgodną z art. 191 Op. W tym ocenę dowodów z zeznań tych świadków, którym organ I instancji odmówił wiarygodności. Z ich zeznań wynikało bowiem, że nabyte pojazdy były w dobrym stanie technicznym. Wkrótce po ich nabyciu zostały zarejestrowane w wydziałach komunikacji. W przypadkach, w których powoływano się na zły stan techniczny pojazdów, świadkowie nie przedłożyli żadnych dowodów na zakup części samochodowych, czy też dowodów potwierdzających przeprowadzony remont. Pozostali nie potrafili sprecyzować rodzaju uszkodzeń czy też miejsca remontu. Kupujący nie korzystali z usług wyspecjalizowanych warsztatów samochodowych (zob. str. 5 – 6 zaskarżonej decyzji). Wskazywane w treści polis ubezpieczeniowych wyceny pojazdów potwierdzały ich wartości zbliżone do rynkowych. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że wystawione przez skarżącego faktury, dokumentujące zdarzenia gospodarcze, nie odzwierciedlały rzeczywistych cen sprzedaży samochodów. Prawidłowo Naczelnik US stwierdził zatem nierzetelność ksiąg podatkowych w tym zakresie. Również pozostałe zarzuty odwołania Dyrektor IS uznał za chybione. Podstawę opodatkowania przyjętą przez organ I instancji organ odwoławczy uznał zaś za zbliżoną do rzeczywistej, tj. ustaloną zgodnie z art. 23 § 5 Op. Dodał, że organ ten działał z korzyścią dla skarżącego, gdyż jako wartość sprzedaży przyjął minimalne ceny rynkowe zbywanych pojazdów, dodatkowo obniżając ich wartość nawet o 8%. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] marca 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji, autor skargi postawił zarzuty dotyczące uchybień związanych z ustalaniem stanu faktycznego w niniejszej sprawie, czyli naruszenie przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 121 § 1 Op. 2.2. Uzasadniając skargę jej autor powtórzył zasadnicze elementy argumentacji zaprezentowanej uprzednio w odwołaniu. Podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji występują błędy logiczne w rozumowaniu poszczególnych zdarzeń. Organy dokonały dowolnych ustaleń faktycznych oraz oceny zebranych dowodów. Pominęły korzystne dla skarżącego okoliczności i dowody. Nie wykazały, że skarżący dopuścił się stwierdzonych nieprawidłowości, w szczególności odnośnie jakoby znacząco zaniżanych w 2008 r. cen pojazdów, tj. rażąco odbiegających od ich wartości rynkowych. W dalszej części autor skargi zakwestionował ustaloną przez organy podatkowe marżę, wskazując, że w niektórych przypadkach organ uznał, że sięga ona nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. Zawarł przy tym uwagi odnośnie stanu wstawianych przez skarżącego do komisu samochodów. W jego ocenie, organy błędnie ustaliły wartość przedmiotowych pojazdów, gdyż w sposób rażący pominęły ich stan techniczny i dokonywane przez nabywców naprawy. 2.3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Zauważył, że zarzuty skargi są zasadniczo tożsame z tymi, które zostały podniesione w odwołaniu. W całości uznał je za chybione. Dodał, że skarżący nie wykazał, że wydatki poniesione na zakup przedmiotowych pojazdów były inne od tych, które wynikały z ustaleń organów podatkowych dokonanych na podstawie dowodów przedstawionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, tj. przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a. 3.3. Spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, które przyjęły, że skarżący w 2008 r. zaniżył podstawę opodatkowania z tytułu sprzedaży poszczególnych pojazdów w zakresie sprzedaży samochodów, nabytych w tym celu poza granicami RP. W treści faktur (VAT – marża) dokumentujących sprzedaż pojazdów skarżący wykazywał bowiem ceny znacznie odbiegające od cen rynkowych takich samych pojazdów ustalonych na podstawie fachowych publikacji. Nie wykazał przy tym, że istniały ku temu podstawy faktyczne. Część świadków potwierdziła fakt zapłaty za pojazd kwot wyższych od ujawnionych w treści spornych faktur. Świadkowie, którzy potwierdzali ceny sprzedaży pojazdów wynikające ze spornych faktur, ubezpieczali zaś lub (i) zbywali pojazdy wskazując ich wartość w kwotach znacznie wyższych od tych, które stanowiły jakoby cenę ich nabycia. Świadkowie nie uprawdopodobnili nadto poniesienia znacznych wydatków w celu poprawy stanu technicznego sprawnych (dopuszczonych do ruchu) pojazdów. Organy uwzględniły przy tym niższą o 8% wartość używanych pojazdów sprowadzonych do kraju. Zakwestionowano ceny sprzedaży [...] pojazdów spośród [...] zbytych przez skarżącego w 2008 r. Organy kwestionowały tylko wówczas cenę transakcyjną pojazdu, jeżeli z niewyjaśnionych przyczyn odbiegała znacznie od cen rynkowych porównywalnych pojazdów wynikających ze specjalistycznych publikacji. Przyjęły dowody ujawnione przez skarżącego w zakresie ceny nabycia pojazdów. Skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe. Jego zdaniem brak jest podstaw do odmawiania wiary tym świadkom, którzy potwierdzili zakup samochodów za kwoty znacznie odbiegające od ich wartości rynkowych. Zdaniem autora skargi, ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe są sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, gdyż prowadzą do wniosku, że skarżący prowadził niezwykle dochodową działalność gospodarczą. Za wiarygodne należy w jego ocenie uznać sytuacje, w których skarżący sprzedawał w kraju samochody za ceny znacznie odbiegające od wartości rynkowych, gdyż uprzednio kupował te pojazdy za niewielkie kwoty poza granicami kraju. Pojazdy te były używane, często uszkodzone i znacznie wyeksploatowane. Dlatego ceny ich sprzedaży ujawnione w treści spornych faktur są zgodne z rzeczywistością. 3.4. Ramy prawne. Zgodnie z art. 23 § 1 pkt 2 Op, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania (art. 23 § 4). Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania (art. 23 § 5). 4. Zdaniem Sądu, organy podatkowe trafnie przyjęły, że skarżący zaniżał obrót ze sprzedaży pojazdów, a wystawione przez niego sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistości. Ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez organy należy uznać za zgodną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, czyli za dokonaną w granicach art. 191 Op. Skarżący nie wykazał, że istniały wiarygodne powody dokonywania sprzedaży spornych samochodów za kwoty znacznie odbiegające od ich cen rynkowych. Nie uprawdopodobnił, że sprzedawał w kraju samochody na tyle uszkodzone lub (i) wyeksploatowane, że za wiarygodną należy uznać cenę sprzedaży ujawnioną w treści spornych faktur. Trafnie organy odmówiły przy tym wiarygodności tym świadkom, którzy potwierdzali zapłatę ceny sprzedaży samochodów ujawnionej w treści spornych faktur, skoro ci świadkowie bez uzasadnionej przyczyny wkrótce po zakupie pojazdów deklarowali ich wartość znacznie wyższą na potrzeby ubezpieczenia lub (i) w związku ze zbyciem tych samochodów. Podkreślenia wymaga, że ustalając wartość rynkową sprzedawanych przez skarżącego pojazdów, organy uwzględniały obniżenie ich wartości o 8% w związku z zakupem pojazdów poza granicami kraju, a następnie ich sprowadzeniem do kraju w celu sprzedaży. Z tych względów uznać należy, że wystąpiły podstawy do zastosowania przez organy instytucji oszacowania podstawy opodatkowania, w szczególności przepisów art. 23 § 1 pkt 2 oraz § 4 – 5 Op, gdyż organy wykazały, że skarżący zaniżał ceny sprzedaży poszczególnych pojazdów. Zasadnie ewidencja dostaw została zatem uznana za nierzetelną. Dzięki temu wystąpiła możliwość oszacowania podstawy opodatkowania (obrotu) z tytułu sprzedaży poszczególnych pojazdów, których skarżący był właścicielem. Skarżący nie wykazał, że stan techniczny sprzedawanych przez niego pojazdów był na tyle zły, że można było określić je jako uszkodzone. Istotne jest także to, że sprzedawał pojazdy używane. Nie wykazał, że zły stan techniczny samochodów powodował, że ich wartość rynkowa była jeszcze niższa od najniższej opublikowanej w miesięczniku INFO – EKSPERT, pomniejszonej o 8% w stosunku do samochodów sprowadzanych do Polski z innych państw UE. Organy wykazały zaś w sposób prawnie dopuszczalny, korzystając z takich dowodów między innymi, jak zeznania świadków, umowy ubezpieczeniowe, dokumentacja dotycząca badań technicznych, dowody rejestracyjne, że stan techniczny sprzedawanych przez skarżącego pojazdów nie dawał podstaw do uznania za wiarygodne danych ujawnionych w treści spornych faktur. Skoro skarżący sprowadzając do kraju pojazdy deklarował ich wartość zgodną z cenami zakupu, to organy nie miały podstaw do kwestionowania tych wartości. Tym bardziej, że za wiarygodne uznać należy, że skarżący w ramach profesjonalnie prowadzonej działalności mógł nabywać pojazdy poza granicami kraju za kwoty niższe od ich wartości rynkowej, w celu osiągnięcia zwiększonych zysków ze sprzedaży, po uprzednim przygotowaniu pojazdów do zbycia. Z tych względów za prawidłowe należy uznać ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe. Skarżący nie podważył zaś skutecznie tych ustaleń. W konsekwencji, organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja, zostały zdaniem Sądu uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom przewidzianym w art. 210 § 4 Op. 5. Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione, z przyczyn, o których mowa wyżej. Dokonując ustaleń faktycznych organy nie naruszyły bowiem przepisów postępowania, tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 121 § 1 Op, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, z oczywistych względów za chybiony należało uznać zarzut autora skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Tym bardziej, że autor skargi nie wskazał przepisów naruszonych jakoby przez organy w sposób kwalifikowany i nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie. Tego rodzaju zarzut jest przy tym wewnętrznie sprzeczny z wnioskiem skargi dotyczącym uchylenia zaskarżonej decyzji zamiast stwierdzenia jej nieważności. Organy uwzględniły dowody zakupu pojazdów przedstawione przez skarżącego. Wpływu na wynik sprawy nie mają zaś rozważania autora skargi, którego zdaniem brak zdjęć pojazdów stanowi brak dowodowy świadczący na korzyść skarżących. Zdaniem Sądu, brak ten świadczy bowiem na niekorzyść skarżącego, który nie dopełnił swoich obowiązków dowodowych związanych z wykazaniem stanu technicznego sprzedawanych towarów. Także w celu uwolnienia się od odpowiedzialności cywilnej. Na organy podatkowe nie można nakładać obowiązków niemożliwych do wypełnienia. Za takie należy uznać sugerowaną przez autora skargi konieczność uzyskania przez organy zdjęć pojazdów z dnia ich sprzedaży przez skarżącego. Organy nie prowadziły bowiem w tym czasie postępowania podatkowego. Skarżący nie przedstawili zaś tych zdjęć, jeżeli zostały one zrobione. W zakresie stanu technicznego sprzedawanych przez skarżącego pojazdów organy zasadnie powoływały się na dowody w postaci badań technicznych i polis ubezpieczeniowych. Wbrew stanowisku autora skargi, jeżeli istnieje ważne badanie techniczne pojazdu, to należy je uwzględnić w postępowaniu dotyczącym jego wartości rynkowej. Skoro diagnosta uznał, że pojazd jest sprawny technicznie, to za bardziej prawdopodobny należy uznać wniosek, że pojazd jest w dobrym stanie technicznym od wniosku przeciwnego, bezpodstawnie lansowanego przez pełnomocnika skarżących. Przypuszczenia dotyczące ewentualnie porysowanego lakieru, poprzecieranych foteli, czy też braku nieokreślonych elementów wyposażenia pojazdu, bądź też stanu technicznego takich elementów pojazdu, jak silnik, które nie są przedmiotem badania technicznego, nie mają zdaniem Sądu żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał bowiem, że stan techniczny sprzedawanych przez niego w kraju pojazdów był na tyle zły, że znacząco obniżał ich wartość. Obowiązkiem organów nie jest poszukiwanie bliżej nieokreślonych dowodów potwierdzających jakoby poniesienie przez skarżącego nieudokumentowanych wydatków na remont pojazdów uprzednio sprowadzonych przez niego do kraju. 6. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, z których wynika, że w celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu danej transakcji (w tym zastosowania instytucji oszacowania podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży pojazdów), organy podatkowe mogą korzystać z odpowiednich danych opracowanych przez specjalistów i opublikowanych w wydawnictwach takich jak INFO – EKSPERT (zob. wyrok NSA z 11 lutego 2011 r., I FSK 345/10 oraz wyrok NSA z 19 sierpnia 2012 r., I FSK 1337/11; oba wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Tym samym, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych co do zaniżenia przez skarżącego obrotów z tytułu sprzedaży pojazdów stanowiących jego własność. Zasadnie i prawidłowo organy zastosowały w takich przypadkach instytucję oszacowania podstawy opodatkowania. Zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do tego, aby w tym zakresie prawidłowo rozstrzygnąć sprawę. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu także w bezspornym zakresie. 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę.