VIII SA/Wa 36/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. R. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 31 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Przedmiotem skargi P. R. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: MPWIS, organ odwoławczy, organ II instancji) z 31 października 2025 r. nr [...], wydana m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.) a utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: organ I instancji lub PPIS) z 12 września 2025 r. nr [...]o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: [...] – [...] oraz pozostałe [...], wymienionej w pozycji 3.5 wykazu chorób zawodowych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu 4 grudnia 2023 r. do PPIS wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego dokonane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...]. Organ I instancji pismem z 12 grudnia 2023 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej choroby zawodowej i w tym zakresie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w ramach którego zebrał dokumentację, którą pismem z 19 stycznia 2024 r. przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] w celu wydania orzeczenia lekarskiego. Jednostka orzecznicza I stopnia 15 lipca 2024 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej: [...]oraz pozostałe [...], wymienionej w pozycji 3,5 wykazu chorób zawodowych. W wyniku zgłoszenia skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia, Instytut Medycyny Pracy w [...] (dalej także jako: IMP) orzeczeniem z 15 kwietnia 2024 r. podtrzymał stanowisko [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] i wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 3.5 wykazu chorób zawodowych. W wyniku złożenia przez stronę 5 maja 2025 r. pisma z zastrzeżeniami dotyczącymi zebranej dokumentacji dowodowej PIPS zwrócił się do IMP z prośbą o ustosunkowanie się do uwag zawartych w piśmie skarżącego. W odpowiedzi na powyższe IMP w piśmie z 29 lipca 2025 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Decyzją z 12 września 2025 r. organ I instancji orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: [...]- [...]oraz pozostałe [...] Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z 22 września 2024 r. złożył w ustawowym terminie odwołanie. W odwołaniu podniósł, że orzeczenie lekarskie IMP jest mało precyzyjne i nie zawiera wszystkich danych o przebiegu wykonywanej przez skarżącego pracy i związanej z tym choroby. Orzeczenie nie zawiera m.in. danych o narażeniu jakiemu skarżący podlegał jako kierowca w zasadniczej służbie wojskowej czy Państwowym Przedsiębiorstwie [...]przewożąc odpady [...]. W ocenie skarżącego, wyniki badań [...] jego i jego siostry, która pracowała w Zakładach [...]w [...] i ma uznaną [...]jako chorobę zawodową, są bardzo podobne. Dodatkowo do ośrodka medycyny pracy został skierowany przez lekarza [...], który leczy wielu byłych pracowników zakładów w [...]. Organ odwoławczy decyzją z 31 października 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że orzeczenie lekarskie stanowi kluczowy dowód w toku postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia, w rozpatrywanym przypadku strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczenia lekarskiego. Dalej stwierdził, że sprawa podejrzenia choroby zawodowej była rozpatrywana dwukrotnie przez uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki orzecznicze, tj. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] Oddział w [...] i Instytut Medycyny Pracy w [...], które po analizie zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz dotyczącej oceny narażenia zawodowego, w wydanych przez siebie orzeczeniach lekarskich jednomyślnie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. Ponadto w opinii uzupełniającej z 29 lipca 2025 r. IMP jednoznacznie wskazał, że istotą braku podstaw do wydania pozytywnej opinii orzeczniczej jest stopień zaawansowania i rodzaj zmian w [...], który nie upoważnia na chwilę obecną do rozpoznania [...]. W ocenie organu II instancji treść wydanych orzeczeń lekarskich jest spójna i logiczna, a zawarte w nich rozstrzygnięcie nie jest sprzeczne z zebraną w sprawie dokumentacją. Odnosząc się do zarzutów odwołania MPWIS podniósł, że rzeczywiście PPIS nie dokonał pełnej oceny narażenia zawodowego skarżącego z przebiegu jego zatrudnienia. Jednakże biorąc pod uwagę stanowisko uprawnionych jednostek orzeczniczych, w analizowanym przypadku nie ma to wpływu na meritum sprawy albowiem u skarżącego w ogóle nie zostało rozpoznane schorzenie wymienione w poz. 3.5 wykazu chorób zawodowych. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 poz. 1836 dalej: rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, rozporządzenie), jedynym właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz orzecznik może wystąpić o ich uzupełnienie (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). W przypadku skarżącego, ww. jednostki orzecznicze nie skorzystały z przysługującego im prawa w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego uznając, że dokumentacja medyczna oraz przeprowadzone badania lekarskie nie pozwalają na rozpoznanie przedmiotowej choroby zawodowej. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z 2 grudnia 2025 r. złożył skargę wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji bądź uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik polegające na niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie dlaczego lekarz orzecznik na podstawie art. 6 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych nie wystąpił o uzupełnienie zakresu informacji dotyczącej wydania orzeczenia lekarskiego; - przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy. Skarżący wniósł nadto o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego do spraw skażeń chemicznych w celu wykonania opinii na temat oceny zanieczyszczenia środowiska, tj. miejsca zamieszkania skarżącego, które znajduje się 100 m od wysypiska azbestu. Taka bowiem opinia winna zdaniem skarżącego stanowić kluczowy dowód w niniejszej sprawie. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie przez Sąd wyroku w sprawie skarżący wniósł dodatkowo o przeprowadzenie dowodu z pisma Wójta Gminy [...]z 4 lutego 2026 r. oraz z pisma ww. Wójta z 31 grudnia 2025 r., które znajduje się w aktach sądowych (k.19). Nadto podniósł, że jego kontakt z cementem był nie tylko na terenie zakładu pracy, ale również poza jego terenem, jak również w miejscu zamieszkania skarżącego. Sąd oddalił ww. wnioski dowodowe skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję: 1) uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części – art. 151 p.p.s.a. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że rozpoznając sprawę organy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły sprawę skarżącego. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Stosownie do art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia m. in. sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała w dniu 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z treścią ww. regulacji, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Orzeczenie lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie choroby zawodowej ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., czyli stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zawartymi w art. 80 k.p.a. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. A zatem, ocena narażenia zawodowego, ujęta w karcie oceny narażenia zawodowego, jest zasadniczym dowodem, w oparciu o który właściwy lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu, bądź braku rozpoznania choroby zawodowej. Ocenę narażenia zawodowego przeprowadza właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Ten też organ sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania, przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. Narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do: 1) czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego; 2) czynników biologicznych - rodzaj czynnika, ustalenie kontaktu, okresu utajenia oraz stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia stężenia tego czynnika; 3) czynników o działaniu uczulającym (alergenów) - rodzaj czynnika i stwierdzenie kontaktu z takim czynnikiem w czasie pracy, jeżeli występował on w środowisku pracy, narzędziach pracy, surowcach, półproduktach lub gotowych wyrobach, bez konieczności określania stężenia tego czynnika; 4) czynników o działaniu rakotwórczym - substancje chemiczne, ich mieszaniny, czynniki lub procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym lub mutagennym określone w przepisach wydanych na podstawie art. 222 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz pierwotną lokalizacje nowotworu i okres latencji; 5) sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Podkreślenia wymaga, że wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ prowadzący postępowanie jest związany orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie powyższe wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej medycznej jednostki orzeczniczej stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń ośrodków diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Organy nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów, ponieważ nie dysponują wiedzą medyczną. (por. wyroki: NSA z 24 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 654/12, WSA w Olsztynie z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Ol 721/25, WSA we Wrocławiu z 16 grudnia 2025 r. III SA/Wr 49/25). Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej. Ocena sądu nie może jednak wnikać w merytoryczną treść orzeczenia lekarskiego, które - jak już wcześniej podkreślono - ma charakter opinii biegłego. Podobnie organy administracji, nie dysponując wiedzą medyczną, nie mogą podważać opinii specjalistów. W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej [...] oraz pozostałe [...], wymienionej w pozycji 3.5 wykazu chorób zawodowych. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został poddany dwukrotnemu badaniu w uprawnionych jednostkach orzeczniczych I i II stopnia, które wydały orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Z przeprowadzonych w sprawie opinii wynika, że obraz [...] skarżącego w stopniu zaawansowania zmian [...] [...] według klasyfikacji radiologicznej Międzynarodowej Organizacji Pracy nie jest charakterystyczny dla zawodowego narażenia na [...]. Zmiany w [...] skarżącego nie spełniają kryteriów rozpoznania [...] zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, m.in. z międzynarodowymi standardami diagnozowania chorób [...], brak jest zatem podstaw do rozpoznania [...]. Wymaga także zaznaczenia, że wobec zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z 5 maja 2025 r. uwag do orzeczenia lekarskiego z 15 kwietnia 2025 r. organ I instancji zwrócił się do jednostki orzeczniczej II stopnia o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego. W odpowiedzi na powyższe IMP wskazał, że istotą braku podstaw do wydania pozytywnej opinii orzeczniczej dotyczącej rozpoznania [...] jest stopień zaawansowania i rodzaj zmian w [...], który nie upoważnia do rozpoznania przedmiotowej choroby. Brak zatem podstaw do uznania, że rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. W ocenie Sądu, ostateczne orzeczenie lekarskie IMP z 15 kwietnia 2025 r., jak również orzeczenie z 15 lipca 2024 r. jednostki orzeczniczej I stopnia wyjaśniają wszystkie przyczyny braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Stanowiska jednostek orzeczniczych I i II stopnia są jasne i zgodne co do rozstrzygnięcia. Dlatego też organy obu instancji prawidłowo podniosły, że nie mogły orzec o stwierdzeniu choroby zawodowej wbrew orzeczeniom lekarskim oraz znajdującemu się w sprawie materiałowi dowodowemu. Prawidłowo także oceniły, że wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są jasno i wyczerpująco uzasadnione. Sąd jeszcze raz zauważa, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. O wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego nie decyduje przy tym obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy. Organ nie może orzec wbrew treści orzeczenia. Podstawowym warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywne orzeczenie lekarskie. Natomiast zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego możliwe jest tylko pod względem formalnym. Nie może to jednak dotyczyć treści merytorycznej orzeczenia. Orzeczenie lekarskie zakwestionować można również w sytuacji, gdy w materiale dowodowym znajdują się inne orzeczenia lekarskie o odmiennej treści, lecz nawet wówczas organy i sąd nie są uprawnione do zakwestionowania merytorycznie treści orzeczenia, a jedynie mogą domagać się wydania dalszych orzeczeń przez inne uprawnione podmioty w celu ujednolicenia stanowiska. Bez orzeczenia lekarskiego, bądź sprzecznie z orzeczeniem organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Organ administracji jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Wiedzy tej nie posiadają ani organy ani sądy. Tym samym w przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Zatem wobec zgodnego, jednoznacznego oraz właściwie uzasadnionego stanowiska wyrażonego w orzeczeniach właściwych jednostek orzeczniczych należy uznać za nieskuteczne argumenty podniesione w skardze. Okoliczności na które powołuje się skarżący były przedmiotem rozważań i oceny organów obu instancji oraz lekarzy będących specjalistami z zakresu medycyny pracy, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych uprawnionych do wydania orzeczeń w przedmiocie chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja I instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek braku zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., która wymaga, ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Na koniec wypada jeszcze wyjaśnić, że Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na podstawie ww. przepisu sąd administracyjny nie może więc powołać biegłego w sprawie. Z kolei przeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez skarżącego pism Wójta Gminy [...] nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W tym stanie sprawy Sąd oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.