VIII SA/Wa 382/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: organ odwoławczy, Dyrektor ARiMR), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej: K.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie wydane przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: Kierownik ARiMR, organ I instancji) z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania. Powyższe postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. M. (dalej: skarżący, strona), reprezentowany przez żonę T. M., w dniu [...] lipca 2017 r. złożył do Centrali ARiMR "wniosek" dotyczący m.in. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z [...] marca 2015 r., Nr dokumentu [...]. W dniu [...] lipca 2017 r. Prezes ARiMR pismem znak: [...] wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez wskazanie trybu oraz przesłanek uzasadniających wzruszenie decyzji w nim wymienionej. Jednocześnie przytoczył przepisy Kpa dotyczące nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznych decyzji (art. 145 § 1 K.p.a., art. 156 § 1 K.p.a., art. 154 § 1 K.p.a. i art. 155 § 1 K.p.a.). W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu [...] sierpnia 2017 r. uzupełnił braki formalne wskazując, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Nr dokumentu [...] o zmianie wysokości renty strukturalnej. W związku z powyższym Prezes ARiMR, działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał pismo skarżącego z [...] lipca 2017 r., stanowiące wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2015 r., właściwemu organowi, tj. Kierownikowi ARiMR (zawiadomienie z dnia [...] września 2017 r.). Pismem z [...] września 2017 r. organ I instancji na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał skarżącego do wskazania przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. oraz terminu ich wystąpienia. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z [...] września 2017 r. potwierdził, że jest to "wniosek wznawiający" dotyczący decyzji z [...] marca 2015 r. Nr dokumentu [...], jednak nie wskazał żadnych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania ani terminu ich wystąpienia. W swoich wyjaśnieniach wskazał na datę [...] czerwca 2007 r. Postanowieniem Nr [...] z [...] października 2017 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. (nr dokumentu [...]) z [...] marca 2015 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I Instancji wskazał, że ze złożonych przez skarżącego wyjaśnień nie może wywnioskować, na podstawie jakich przesłanek z art. 145 K.p.a. żąda on wznowienia postępowania oraz kiedy one wystąpiły. W piśmie z [...] września 2017 r. skarżący przytacza wydarzenia z [...] czerwca 2007 r., które były już rozpatrywane w zakresie wznowienia postępowania w sprawie decyzji nr [...] z [...] lipca 2005 r. o przyznanie renty strukturalnej. Okoliczności wskazane przez skarżącego - w ocenie organu I instancji - nie stanowią przyczyny powodującej wznowienie postępowania wskazane w przytoczonej dacie, która zgodnie z art.148 K.p.a. nie może stanowić podstawy wznowienia. Ponadto wydarzenia te miały miejsce przed wydaniem decyzji z [...] marca 2015 r. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i w dniu [...] października 2017 r. złożył zażalenie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor ARiMR wymienionym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz przytoczył treść art. 145 § 1- 145 b § 1 K.p.a. i art. 148 K.p.a. Podniósł, że skarżący nie wskazał przesłanek mogących stanowić podstawę żądanego wznowienia postępowania oraz nie wskazał terminu ich wystąpienia (czy wystąpiły one w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia – art. 148 § 1 K.p.a.). Zatem organ I instancji nie mógł postąpić inaczej, aniżeli wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a. Stwierdził, że rozstrzygniecie organu I instancji jest prawidłowe i tym samym brak jest podstaw do jego zmiany. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organom, że nie chcą mu załatwić renty strukturalnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę według wyżej wskazanych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie, odpowiadają prawu. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym, określonym w przepisach art. 145 – 152 K.p.a. Na wstępie należy zauważyć, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może nastąpić na wniosek strony, przy czym przepisy K.p.a. nie określają, jakie wymogi musi spełniać podanie o wznowienie postępowania. Dlatego w tym zakresie należy stosować przepisy o podaniach. W doktrynie przyjmuje się, że podanie o wznowienie postępowania powinno spełniać minimum wymogów formalnych, określonych w art. 63 § 2 K.p.a., tj. zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz zawierać podpis. W treści podania strona powinna żądać wznowienia postępowania, powołując się na jedną z ustawowych podstaw wznowienia. Strona musi również wskazać dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o przyczynie wznowienia lub dacie wydania decyzji (przy przyczynie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Niepodanie terminu stanowi brak formalny podania (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 510/07, publ. Lex nr 505314). Z treści cytowanego wyroku NSA wynika, że żądanie wznowienia postępowania złożone przez stronę powinno odpowiadać nie tylko wymogom z art. 63 § 2 K.p.a., ale z podania powinny wynikać żądanie wznowienia postępowania oraz okoliczności wskazujące na zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Rozważając kwestię wymogów formalnych podania o wznowienie postępowania, należy mieć na względzie rozwiązanie przyjęte w art. 145 § 1 K.p.a. Żądanie wznowienia postępowania może opierać się tylko na jednej z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b § 1 K.p.a. Braku przytoczenia podstaw wznowienia nie można kwalifikować jako braku materialnego, który nie podlega uzupełnieniu. Najpierw należy więc wezwać stronę do uzupełnienia braku, a dopiero w braku uzupełnienia wydać postanowienie o odmowie wznowienia (por. R. Stankiewicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2014, wyrok WSA w Łodzi z 18 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 40/14, publ. cbosa). Wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie polega przy tym na przepisaniu treści przywołanych powyżej przepisów, ale na skonkretyzowaniu i zindywidualizowaniu tej podstawy. Organ prowadzący postępowanie na wniosek strony związany jest przesłankami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku (por. G. Łaszczyca, Cz. Matysz, A. Matar, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Lex 2010, wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 864/08, publ. Lex nr 454075). Wola strony dotycząca zarówno przesłanek, jak i trybu wznowienia decyzji, nie może być dorozumiana. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że Prezes ARiMR, po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącego z [...] lipca 2017 r., wezwał go do wskazania trybu oraz przesłanek uzasadniających wzruszenie decyzji z [...] marca 2015 r. W odpowiedzi skarżący podał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Tym samym skarżący przesądził o trybie, w jakim będzie się toczyło postępowanie zainicjowane jego wnioskiem. Będąc związany treścią wniosku, Prezes ARiMR przekazał go zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. do Kierownika ARiMR, tj. organu właściwego w myśl art. 148 § 1 K.p.a. Organ I instancji również wezwał skarżącego do wskazania przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania oraz terminu ich wystąpienia. Skarżący udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, jednakże w jej treści - jak słusznie podniosły organy obu instancji - brak jest wskazania, na którą z podanych w K.p.a. przyczyn wznowienia skarżący się powołuje oraz kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Należy zauważyć, iż w postępowaniu wznowieniowym obowiązek precyzyjnego oznaczenia okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania obciąża stronę domagającą się wznowienia, albowiem tylko ona może posiadać wiedzę na temat tego, kiedy powzięła wiadomość o istnieniu określonych przesłanek wznowieniowych, a także czy pewne zdarzenia faktyczne wywołały dla niej negatywne konsekwencje. Skarżący nie wywiązał się właściwie z powyższego obowiązku, pomimo stosownego wezwania, co obliguje organ administracji do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., ponieważ nie stwierdził naruszenia prawa przez organy obu instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia.