VIII SA/Wa 402/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku M. G. i M. G. –G. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. M. G. i M. G.-G. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadniając skarżący podnieśli m.in., że wysokość opłaty adiacenckiej (5.978,40 zł) jest znaczna i niewątpliwie zaburzy płynność finansową ich rodziny, utrudniając, bądź też uniemożliwiając zaspokajanie zwykłych potrzeb życia codziennego. Opłata ta stanowi znaczne obciążenie ich gospodarki finansowej, wpływające na utrzymanie całej ich rodziny. Późniejsze odzyskanie tych środków finansowych nie cofnie negatywnych zdarzeń wiążących się z utrudnieniem, czy też uniemożliwianiem realizacji podstawowych potrzeb rodziny, a ewentualne zaciągnięcie kredytów, czy też pożyczek na ich pokrycie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów, co spowoduje powstanie znacznej szkody. Dodatkowe koszty w postaci opłat związanych z prowizją, koniecznością spłaty odsetek i innych opłat związanych z całą procedurą ich zaciągnięcia znacząco powiększy wartość samej opłaty adiacenckiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt: II GZ 307/12). W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji poza powołaniem się na zaburzenie płynności finansowej, co doprowadzi do utrudnienia, bądź uniemożliwienia rodzinie skarżących zaspokojenia zwykłych potrzeb życia codziennego. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności, jak i oświadczenie skarżących, iż późniejsze odzyskanie środków finansowych nie cofnie negatywnych zdarzeń wiążących się z utrudnieniem, czy też uniemożliwianiem realizacji podstawowych potrzeb rodziny, a ewentualne zaciągnięcie kredytów, czy też pożyczek na ich pokrycie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów, co spowoduje powstanie znacznej szkody, nie mogą zostać uznane za uzasadniające wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt I FZ 370/13 "wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki" (LEX nr 1363526). W przedmiotowej sprawie skarżący nie podali jakichkolwiek danych, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Ponadto nie ma podstaw do prowadzenia przez Sąd w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Sąd administracyjny nie dokonuje bowiem żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.