VIII SA/Wa 410/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi K. S., S. S., W. S., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżących K. S., S. S., W. S., K. S. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku, nr [...] Prezydent Miasta R. postanowił umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku K. i S. S. oraz W. i K. S. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie portierni i parkingu na samochody osobowe na [...] miejsc postojowych na terenie działek nr [...],[...],[...] i [...], położonych w R. przy ul. [...]. Organ I Instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalizacji budowy ww. obiektów i urządzeń wchodzących w skład parkingu strzeżonego na przedmiotowym terenie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Z powyższego wynika, ze inwestycja określona we wniosku została już samowolnie zrealizowana. Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80. poz. 717 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może dotyczyć wyłącznie inwestycji zamierzonej, a nie już istniejącej. W tej sytuacji w ocenie organu bezprzedmiotowym staje się wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, ponieważ zarówno budynek portierni, jak i parking na samochody osobowe na ww. nieruchomości w wyniku samowoli budowlanej zostały już dokonane. Wobec tego na podstawie art. 105 kpa organ orzekł o umorzeniu bezprzedmiotowego postępowania. Organ powołał się przy tym na orzecznictwo sądowe. Od decyzji organu I Instancji odwołanie złożyli K. S., S. S., W. S. i K. S., którzy podnieśli, że ww. działki kupili od Urzędu Miejskiego w przetargu publicznym wraz z czynnym parkingiem samochodowym prowadzonym przez poprzedniego dzierżawcę ok. [...] lat. W ich ocenie winę za niedopełnienie formalności ponosi poprzedni dzierżawca oraz właściciel terenu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację prawną organu I instancji co do braku możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanej, zaś zarzuty zawarte w odwołaniu uznał za niezasadne. Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli K. S., S. S., W. S. i K. S. (dalej jako skarżący) powtarzając wcześniej prezentowaną argumentację. Podnieśli, że nie mogą uzyskać decyzji ustalającej warunki zabudowy, której żąda organ nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. nr 153 , poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu stan faktyczny jest niesporny (dotyczy inwestycji zrealizowanej jako samowola budowlana), a istota sprawy dotyczy problemu prawnego sprowadzającego się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy rozpoczęcie, a nawet zrealizowanie inwestycji objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, czyni postępowanie w tej sprawie bezprzedmiotowym, a w konsekwencji powoduje jego umorzenie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądów i ocen organów administracji orzekających w sprawie, a zawartych w treści zaskarżonych decyzji, aprobuje i uznaje natomiast prezentowany w orzecznictwie pogląd, że realizacja inwestycji w całości lub w części objętej wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie uprawnia do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 kpa. Organ administracji zobowiązany jest wniosek rozpatrzyć merytorycznie przez ustalenie warunków zabudowy lub odmowę ustalenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 113/09, wyrok NSA z 8 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1161/06, wyrok NSA z 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 756/09). Sąd zwraca uwagę, że kwestia dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej – została przesądzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06, którego skutkiem jest możność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w trakcie trwającego postępowania legalizacyjnego, a więc dla obiektu częściowo lub w całości zrealizowanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego art. 59 ust. 1 u.p.z.p. oraz procesowego - art. 105 kpa. Biorąc za podstawę przepis art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. W ponownym postępowaniu organy będą zobowiązane do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżących (przez ustalenie albo odmowę ustalenia warunków zabudowy). ----------------------- 1