VIII SA/Wa 433/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także: "MWINB", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409; dalej: "Prawo budowlane z 1994 r.") po rozpatrzeniu odwołania H. D. (dalej także: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: "PINB", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku stodoły o konstrukcji drewnianej wraz z dwoma dobudowanymi przybudówkami o konstrukcji drewnianej zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] w miejscowości B. gm. G. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy dwóch budynków gospodarczych i budynku mieszkalnego zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] w miejscowości B., stanowiącej własność H. D. zostało przez organ I instancji wszczęte w dniu [...] czerwca 2006 r. na wniosek M. U. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji wydał szereg decyzji, które zostały uchylone przez organ odwoławczy. Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. PINB nakazał skarżącemu wykonanie w budynku stodoły, od strony granicy z działką nr [...] ściany murowanej, jako sposobu oddzielenia przeciwpożarowego budynku stodoły. Organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 940/10 uchylił decyzję MWINB Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB Nr [...] z dnia [...]maja 2010 r. W toku prowadzonego ponownie postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu [...] lutego 2012 r. oględziny przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których stwierdził, iż nie została wykonana ściana oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy z działką nr [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. PINB nałożył na skarżącego obowiązek dostarczenia w zakreślonym terminie oceny technicznej budynku stodoły sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zaświadczenia z Urzędu Gminy G. [...] o zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie dostarczonego przez skarżącego zaświadczenia Urzędu Gminy G. [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. organy ustaliły, iż Gmina G. nie posiada aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego i nie przystąpiła do jego opracowania, zaś w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy pas 100 m od drogi działki nr ewid. [...] to tereny mieszkaniowo-usługowe. W oparciu o przedstawioną ocenę techniczną organy ustaliły, iż stan techniczny budynku jest dobry. Konstrukcję nośną obiektu stanowią słupy drewniane o przekroju 0,25 m x 0,25 m oraz słupy pośrednie 0,20 m x 0,20 m. Obiekt jest usytuowany 1 m od granicy działki. Wskazano jednocześnie w jaki sposób należy wykonać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego tak, aby obiekt był zgodny z obowiązującymi przepisami. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. PINB nałożył na skarżącego obowiązek wykonania w wyznaczonym terminie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku stodoły przy granicy z działką o nr ewid. [...]. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję PINB Nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin – do dnia [...] marca 2013 r., zaś w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. MWINB nie uwzględnił wniosku skarżącego o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku do dnia [...] czerwca 2013 r. i decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję MWINB, o której mowa. W tych okolicznościach organ I instancji uznał, iż skarżący uchyla się od wykonania obowiązku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego nałożonego decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Organ I instancji powołał się przy tym na pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r., z którego wynika, iż skarżący nie wykonał i nie ma zamiaru wykonać powyższego obowiązku. Organ I instancji stwierdził, iż w obecnym stanie ww. obiekt budowlany narusza art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane z 1974 r." oraz § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980, Nr 17, poz. 62 ze zm.), zaś brak wykonania ściany przeciwpożarowej uniemożliwia prawidłowe i bezpieczne użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 37 i art. 38 w zw. z art. 5 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku stodoły o konstrukcji drewnianej wraz z dwoma dobudowanymi przybudówkami o konstrukcji drewnianej zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B. gm. G. [...]. Odwołanie od tej decyzji złożył H. D., wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Podniósł, iż stodoła została wybudowana przez jego ojca w 1970 r., co potwierdzają świadkowie, a nie jak to wskazuje PINB w 1982-1983 r. Podniósł także, iż nie otrzymał od rodziców dokumentów dotyczących budowy tego budynku i w jego przekonaniu dokumenty te zostały zagubione przez urzędy. Wskazał także, iż budynek nie stanowi żadnego zagrożenia dla sąsiadującej działki. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przypomnieniu przebiegu postępowania w sprawie, podniósł, iż organ I instancji po wyeliminowaniu przesłanek z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., działając na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. nałożył na skarżącego obowiązek wykonania w terminie do dnia [...] grudnia 2012 r. ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku stodoły zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B. gm. G. [...] przy granicy z działką sąsiednią. W postępowaniu odwoławczym MWINB orzekł nowy termin wykonania robót do dnia [...] marca 2013 r. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący uchyla się od wykonania nałożonego obowiązku. MWINB przywołał treść art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wobec tego, iż budynek został zbudowany z materiałów łatwopalnych, nie zachowuje prawnych wymogów odległości od granicy i powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Z tych względów konieczne było nakazanie na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co miało umożliwić prawidłowe i bezpieczne użytkowanie obiektu. Wskazał jednocześnie, iż w przypadku realizacji budynku w latach 1969-1970 przepisy wówczas obowiązujące także przewidywały wykonywanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku, gdy obiekt budowlany był zrealizowany z materiałów łatwopalnych. Dodał, iż legalizacja samowoli budowlanej jest przywilejem, z którego inwestor nie musi skorzystać. Ustalone usytuowanie spornego obiektu budowlanego, bez wykonanych ścian oddzielenia przeciwpożarowego narusza treść art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., co uzasadnia orzeczenie jego rozbiórki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję MWINB Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. pismem z dnia [...] marca 2014 r. wniósł H. D. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: tj.: a) § 10 ust. 4 Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. poprzez jego niezastosowanie, podczas kiedy przepis ten w uzasadnionych przypadkach w odniesieniu do istniejących obiektów zezwala na odstępstwa od ust. 3 tego przepisu, przy czym decyzja ta powinna wynikać z porozumienia wojewódzkiego organu państwowego nadzoru budowlanego z wojewódzkim organem ochrony przeciwpożarowej, tym bardziej, iż obecnie ewentualne zagrożenie w tym zakresie może obejmować budynki skarżącego, a nie oddziałuje w żaden sposób na sąsiednie nieruchomości, a wpływu na ostateczną decyzję nie może mieć zapytanie przeciwnej strony postępowania o zgodę w tym zakresie, biorąc pod uwagę, iż strony te są skonfliktowanie i oczywistym jest, że odpowiedź zapytanego będzie negatywna; b) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. poprzez jego błędną wykładnię, przez pominięcie brzmienia ust. 1 pkt 2 tego przepisu, który wskazuje, iż muszą wystąpić łącznie dwie przesłanki, co uzasadniałoby zastosowanie tego przepisu, podczas, gdy szczegółowa ocena niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia wskazuje, iż takie nie występuje, gdyż działka sąsiednia jest niezabudowana i nie użytkowana, wobec czego brak jakiegokolwiek nawet teoretycznego zagrożenia dla tej działki i co powoduje, iż niespełnienie tej przesłanki nie dawało możliwości zastosowania tego przepisu. 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pominięcie okoliczności, iż działka nr [...] stanowiąca własność uczestnika, nie jest zabudowana i nie jest użytkowana, co powoduje, iż błędne i dowolne jest ustalenie organów o niebezpieczeństwie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnym pogorszeniu warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia; b) art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie przy ocenie sprawy okoliczności, którą podkreślał skarżący, iż w obrębie przeznaczonego do rozbiórki budynku nie ma innych budynków w tym na działce nr [...] oraz brak użytkowania tej działki powoduje, iż nie występują zagrożenia dla mienia i osób, na co wskazuje fakt, iż organ nie odniósł się do tej, tak istotnej okoliczności; c) art. 85 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie oględzin, podczas kiedy ich przeprowadzenie ujawniłoby okoliczności, które podnosi skarżący w tym fakt, iż działka [...] nie jest zabudowana w obszarze ewentualnego oddziaływania przedmiotowego budynku; d) brak wszechstronnego zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego w tym w zakresie, jakiemu dobru w chwili obecnej miałaby zagrażać przeznaczona do rozbiórki konstrukcja, kiedy w jej bliższym i dalszym sąsiedztwie nie ma żadnych budynków, w tym na działce nr [...], a najbliższymi budynkami są zabudowania skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi wydruku z mapy przedstawiającego stan faktyczny dotyczący przedmiotowej zabudowy oraz fakt, iż na działce sąsiedniej nr [...] brak zabudowy, na którą mogłaby oddziaływać w jakikolwiek sposób przedmiotowa nieruchomość. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tego, iż po rozpoznaniu skargi M. U. na decyzję MWINB Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. zapadł w dniu 9 lutego 2011 r. w sprawie VIII SA/Wa 940/10 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zastosowanie w niniejszej sprawie ma także art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z uwagi na brak okoliczności uchylających związanie, o którym mowa, w postaci istotnych zmian stanu faktycznego lub też stanu prawnego związanie to pozostaje aktualne. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie ocenie zgodności z prawem podlega decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę przed dniem 1 stycznia 1995 r. zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W myśl art. 103 ust. 1 ww. ustawy, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. przepisu art. 48 (określającego sposób postępowania wobec obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne; do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, to jest przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zapis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazuje na konieczność dokonywania oceny zgodności wybudowanego obiektu z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy. W przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego, iż obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami, organ ten może zobowiązać właściciela obiektu do dokonania w oznaczonym terminie odpowiednich zmian czy przeróbek w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi także podstawę do usunięcia zagrożeń, przewidzianych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i następnie na podstawie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający: 1) bezpieczeństwo ludzi i mienia, 2) ochronę środowiska, 3) niezbędne warunki zdrowotne, 4) właściwy układ funkcjonalny, 5) odpowiednie warunki użytkowe, a w szczególności potrzeby w zakresie ochrony przeciwpożarowej, oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków, ogrzewania i wentylacji, 6) ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62) budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych mogły być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki, przy czym odległość ta mogła być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie miała otworów okiennych lub drzwiowych. W myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia dopuszczone było sytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki, o ile budynek ten posiadał ściany z materiałów niepalnych i z dach o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych oraz w przypadku nie utrudniania prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, iż orzekające w sprawie organy zastosowały prawidłowe przepisy prawa materialnego i nie dopuściły się naruszeń przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a tym samym uzasadniającym uchylenie decyzji zaskarżonej, jak i utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji. Dla prawidłowego określenia mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, z uwagi na treść art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. konieczne jest ustalenie daty wybudowania spornego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę ustalenia dokonane przez organy obu instancji, jak również twierdzenia skarżącego, w szczególności zawarte w odwołaniu, nie ulega wątpliwości, iż obiekt budowlany będący przedmiotem zaskarżonej decyzji powstał przed dniem 1 stycznia 1995 r., to jest przed datą wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. W ocenie Sądu twierdzenie organu I instancji dotyczące daty powstania obiektu w latach 1982-1983 jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w przeprowadzonym przez ten organ postępowaniu administracyjnym. Daty te jako okres powstania spornego w niniejszej sprawie budynku zostały podane przez skarżącego podczas kontroli z dnia [...] stycznia 2007 r. W dniu [...] października 2008 r. skarżący złożył zeznania świadków G. D. i J. U. wskazujące, iż budynki na działce skarżącego zostały wybudowane w latach 1975-1985. W odwołaniu od decyzji PINB Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. skarżący jako datę wybudowania stodoły podał rok 1960, zaś w odwołaniu od decyzji PINB Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. wskazał, iż stodoła została wybudowana w 1970 r. na dowód czego dołączył oświadczenia M. P. i L. G. potwierdzających powyższe. Okoliczność powstania budynku stodoły w 1970 r. skarżący podtrzymał także w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., kierowanym do organu I instancji i w odwołaniu od decyzji Nr [...] tego organu z dnia [...] stycznia 2014r. 1970 rok, jako rok budowy obiektu podał skarżący także podczas rozprawy, dodając, iż dokładnie tego nie pamięta. Znaczne rozbieżności co do dat powstania obiektu wskazywane przez skarżącego i osoby, na których oświadczenia skarżący się powołuje, budzą wątpliwości co do ich zgodności ze stanem rzeczywistym. Zasadnie organ I instancji ustalił datę wybudowania stodoły według pierwszego oświadczenia skarżącego, które w tych okolicznościach jest wiarygodne, jako składane spontanicznie na początku prowadzonego postępowania administracyjnego. Z uwagi na brak pozwolenia na budowę obiektu, a tym samym wobec braku zmiany ustaleń w tych względach zachowały aktualność wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do zastosowania w sprawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec ustalenia przez organ I instancji, iż Gmina G. nie posiada aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego i nie przystąpiła do jego opracowania, zaś w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ww. Gminy pas działki nr ewid. [...] wynoszący 100 m od drogi to tereny mieszkaniowo – usługowe, sporna w niniejszej sprawie zabudowa nie pozostaje w sprzeczności z zapisem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Dla zalegalizowania obiektu konieczne było jednak, aby nie powodował on niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, o czym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Decyzja organu odwoławczego istotnie zawiera rozbieżności co do odległości w jakiej budynek jest usytuowany w stosunku do granicy z działką sąsiednią. Powołując się na ocenę techniczną sporządzoną przez J. F. organ odwoławczy wskazuje tą odległość jako wynoszącą 1 m, zaś w końcowej części uzasadnienia decyzji podaje, iż budynek jest usytuowany przy granicy z działką sąsiednią. Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego podczas rozprawy w dniu [...] października 2014 r. bezsporne jest, iż odległość spornego budynku od granicy z działką sąsiednią wynosi 1 m. W tych okolicznościach wskazane wyżej rozbieżności co do odległości, o której mowa wynikające z decyzji organu odwoławczego nie mają wpływu na wynik sprawy. Zauważyć bowiem należy, iż w myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, odległość budynku od granicy działki, w przypadku budynku nie posiadającego w danej ścianie otworów okiennych i drzwiowych powinna wynosić 3 m. § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia dopuszczał zabudowę w granicy, ale w obu przypadkach zabudowa ta miała być wykonana z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż wybudowanie spornego budynku w odległości 1 m od granicy bez ściany oddzielenia pożarowego pozostaje w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami technicznymi, a także art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego z 1974 r. obligującego do wykonywania zabudowy zgodnie z zasadami ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie sporna zabudowa w istniejącym kształcie powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Konsekwencją powyższego było zobowiązanie przez organ I Instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nałożone na skarżącego na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. do wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Decyzja ta w zakresie nałożonego obowiązku nie została uchylona i pozostaje w obrocie prawnym. Zmianie uległ jedynie termin wykonania obowiązku, ustalony przez organ odwoławczy na [...] marca 2013 r. Bezsporne jest, iż mimo upływu powyższego terminu nałożony obowiązek wybudowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego nie został do dnia wydania zaskarżonej decyzji, wykonany. Tym samym wobec wybudowania budynku stodoły niezgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego z 1974 r. oraz § 12 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz nie wybudowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, której wykonanie usunęłoby możliwość spowodowania niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., organy trafnie uznały, iż zaistniały przesłanki do nakazania rozbiórki spornego w niniejszej sprawie budynku. Uznając, iż sporny obiekt bez wykonanych ścian oddzielenia przeciwpożarowego powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe organy nie naruszyły postanowień art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jak to wskazuje skarżący. W art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy użyto bowiem sformułowania "powoduje lub w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia", co oznacza, iż w przepisie tym chodzi obiekt, który powoduje niebezpieczeństwo, o którym mowa zarówno w chwili wybudowania, jak i może je powodować w przyszłości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ol 970/11, LEX Nr 1109025). Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to czy działka sąsiednia w chwili obecnej jest zabudowana. Wystarczające jest istnienie zagrożenia dla zabudowy mogącej powstać w przyszłości. Okoliczności rodzaju istniejącej zabudowy na działce nr ewid. [...], na które powołuje się skarżący dołączając do skargi wydruk mapy nie była kwestionowana i wynika z akt administracyjnych, tym samym nie wymaga dodatkowego dowodzenia. Zauważyć jednocześnie wypada, iż przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. nie ogranicza możliwości powodowania niebezpieczeństwa do działek sąsiednich. Użycie sformułowania "niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia" nadaje tej regulacji znaczenie o charakterze obiektywnym. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Nie został także naruszony § 10 ust. 4 Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dziennik Budownictwa Dz. Urz. Nr 10 z 19 lipca 1966 r.), albowiem nie miał on w sprawie niniejszej zastosowania. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalony przez organy stan faktyczny znajduje bowiem oparcie w dowodach zgromadzonych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, które wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest dotknięte brakami pozwalającymi na poddanie w wątpliwość prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, orzekając jak w wyroku.