VIII SA/Wa 453/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. B. – Przedsiębiorstwo "[...]" na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. powołując się na art. 216 § 1 i § 2, art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8 poz. 60 z póź. zm. dalej określana jako "Op"), stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] maja 2009 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2006 r. dla A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Przedsiębiorstwo [...] A. B.". Do wydania w/wym. postanowienia doszło w postępowaniu w przebiegu którego dokonano następujących ustaleń faktycznych i prawnych: Wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. określił wobec A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pn. "Przedsiębiorstwo [...] A. B." (dalej określany jako "skarżący"), zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2006 r. w kwocie [...] zł. W dniu [...] maja 2009 r. do w/wym. organu wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji, które było podpisane przez K. K. wskazującego, że występuje w sprawie w charakterze pełnomocnika podatnika. W rezultacie przeprowadzonych czynności związanych ze złożonym odwołaniem, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W. pozostawił powyższe odwołanie bez rozpatrzenia z powodu nieusunięcia w terminie braków formalnych w postaci podpisania go przez uprawnioną stronę. Od powyższego postanowienia, ostatecznego w podatkowym toku postępowania, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 180/10 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd orzekający m.in. stwierdził, że w sytuacji gdy organ doszedł do przekonania, że określona osoba, której doręczono decyzję nie była pełnomocnikiem skarżącego, to konsekwentnie powinien uznać, że skoro decyzja nie została doręczona skarżącemu, a osobie nie będącej ani stroną, ani jej przedstawicielem, ani też pełnomocnikiem, to w takim razie nie została w ogóle doręczona zgodnie z art. 145 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji należałoby uznać, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, nie wywołała skutków prawnych, a więc i niedopuszczalne było wniesienie odwołania od takiej nie istniejącej w obrocie prawnym decyzji, gdyż zgodnie z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W tej sytuacji brak było podstaw do stosowania art. 169 Op w zakresie procedury wezwań do usunięcia braków, prowadzącej do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, lecz należało zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Op stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, kontynuując postępowanie po zwrocie akt, w/wym. postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W., mając na uwadze ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte we wspomnianym wyroku, stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego ponieważ nie została skutecznie doręczona, a zatem odwołanie od takiej decyzji jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji sprawa powinna wrócić na etap postępowania prowadzonego przez organ podatkowy I instancji, który winien konwalidować dotychczasowe wadliwe czynności procesowe. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W treści skargi, mającej charakter opisowy, skarżący wniósł o "oddalenie w całości postanowień jako prawnie niedopuszczalnych czynności Urzędu Celnego w przedmiocie sprawy, a także i stronniczym manipulowaniem procedurą administracyjną na jego szkodę". Ponadto wniósł o "oddalenie w całości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego ze stanem faktycznym, o umożliwienie uzupełnienia przedmiotowej skargi gdyby Sąd uznał w niej braki". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że skarga A. B. nie zawierała konkretnych merytorycznych zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. Skarżący podniósł w jej treści bliżej nieokreślone zarzuty naruszenia przez organy procedury administracyjnej, bez wskazania naruszonych zasad postępowania lub przepisów prawa. W zaskarżonym postanowieniu, będącym przedmiotem skargi i w związku z tym kontroli sądowej, organ Dyrektor Izby Celnej w W., wydał rozstrzygnięcie realizujące w całości wskazania zawarte we wspomnianym wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 września 2010 r. Organ podatkowy podzielił oceny Sądu i w uzupełnionym postępowaniu podatkowym uznał, że postępowanie przeprowadzone przez organ podatkowy I instancji, przede wszystkim dokonane doręczenia należało uznać za wadliwe, bowiem wszelka korespondencja w toku postępowania winna być kierowana do skarżącego, a nie do rzekomego pełnomocnika K. K. W tej sytuacji Dyrektor IC w W. zasadnie przyjął, że decyzja z dn. [...] kwietnia 2009 r. nie została skutecznie doręczona, a zatem nie weszła do obrotu prawnego, co powoduje, że w sprawie nie występuje przedmiot zaskarżenia. Wniesienie odwołania w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia w postaci prawidłowo doręczonej decyzji skutkuje uznaniem, że takie odwołanie jest niedopuszczalne. Powyższe rozważania i przyjęte kwalifikacje organu celnego są jak najbardziej prawidłowe i zasadne, mają uzasadnienie w przepisie art. 228 § 1 pkt 1 Op. Stosownie do powyższego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Odwołanie od decyzji, której prawidłowo nie doręczono i w związku z tym nie weszła do obrotu prawnego, jest niedopuszczalne z przyczyny przedmiotowej, gdyż brak jest przedmiotu zaskarżenia (vide Ordynacja podatkowa - Komentarz S. Babiarz i inni Wyd. Lewis Nexis 2011 r. str. 871-872, wyrok WSA w Warszawie z dn. 27.03.2009 r. sygn. III SA/Wa 174/09 Lex nr 547636). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja zaistniała i zasadnie Dyrektor IC w W. stwierdził w wydanym postanowieniu niedopuszczalność odwołania, co skutkuje powrotem sprawy na etap postępowania przed organem I instancji Naczelnika Urzędu Celnego w R., który uwzględniając fakt, że podatnik nie był skutecznie reprezentowany konwaliduje dotychczasowe wadliwe czynności, przede wszystkim przez doręczenie decyzji wymiarowej podatnikowi powodujące wejście tej decyzji do obrotu prawnego z możliwością skutecznego wniesienia od niej odwołania. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.