VIII SA/Wa 456/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 rok oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Gminy P. (dalej: skarżąca, strona, Gmina) na decyzję Ministra Finansów (dalej: Minister, organ) znak: [...] z [...] kwietnia 2018 r., który na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1453 ze zm., zwanej dalej: u.d.j.s.t.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), zobowiązał Gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 rok w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, opartego przede wszystkim na wynikach postępowania kontrolnego z dnia 13 marca 2017 r., przeprowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania przez Gminę środkami publicznymi w 2014 r., w tym prawidłowości wprowadzania danych do systemu informacji oświatowej (dalej: SIO), mających wpływ na wysokość części oświatowej subwencji ogólnej w 2014 r., stwierdzono, że w SIO według stanu na dzień 30 września 2013 r. Publiczne Gimnazjum w P. w tabeli NP2 "Uczniowie z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego o orzeczonej jednej niepełnosprawności, wymagający stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy", w pozycji: "z niepełnosprawnością intelektualną stopnia lekkiego", wykazało ucznia, który na dzień sprawozdawczy nie posiadał aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Uczeń ten legitymował się orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego Nr [...] z [...] października 2013 r., wydanym przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w P. z uwagi na upośledzenie umysłowe lekkiego stopnia, na czas nauki w gimnazjum. Ponieważ ww. orzeczenie zostało wydane po dniu 30 września 2013 r., nie mogło stanowić podstawy do wykazania ucznia w tabeli NP2, według stanu na dzień 30 września 2013 r., a następnie przeliczenia go wagą P2. Powyższe spowodowało, że przy naliczeniu części oświatowej subwencji ogólnej na 2014 r. zawyżono liczbę uczniów przeliczeniowych o 1,5452, a tym samym zawyżono o kwotę [...] zł część oświatową subwencji ogólnej na rok 2014 dla Gminy. Część oświatowa subwencji ogólnej na rok 2014, o której Gminę powiadomiono pismem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej o 1,5452 liczby uczniów przeliczeniowych i wynosiła [...] zł. Po ponownym przeliczeniu, tj. bez uwzględnienia 1,5452 uczniów przeliczeniowych, część oświatowa subwencji ogólnej wynosi [...] zł. Kwotę [...] zł, stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymała Gmina na rok 2014 a kwotą ustaloną na podstawie skorygowanych danych, należy uznać za kwotę nienależną. Kwota ta podlega zwrotowi do budżetu państwa. Skargę do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie złożyła skarżąca, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. przez jego zastosowanie i zobowiązanie Gminy do zwrotu kwoty [...] zł w sytuacji, gdy otrzymanej przez skarżącą części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 nie można uznać za nienależną; 2) art. 71 b ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2017 r., poz. 2198 ze zm., zwanej dalej: u.s.o.) w związku z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2014 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1687, zwanym dalej: rozporządzeniem MEN z 2013 r.), przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że zgłoszenie ucznia do SIO, jako wymagającego kształcenia specjalnego bez względu na okoliczności faktyczne danej sprawy, jest możliwe jedynie na podstawie aktualnego na dzień sprawozdawczy orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz - zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3) art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. przez wadliwe ustalenie okoliczności faktycznych sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiające się w: - pominięciu przez organ faktu, że uczeń Publicznego Gimnazjum w P., który został uwzględniony w SIO według stanu na dzień 30 września 2013 r. jako wymagający kształcenia specjalnego bezpośrednio przed rozpoczęciem nauki w gimnazjum, legitymował się orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanym na czas nauki w szkole podstawowej, natomiast orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego przez okres nauki w gimnazjum wydane dnia 4 października 2017 r. potwierdziło, że uczeń nadal wymaga kształcenia specjalnego, bowiem jego stan zdrowia nie uległ poprawie; - nieuwzględnieniu okoliczności, że skarżąca, dokonując zgłoszenia do SIO ucznia z upośledzeniem umysłowym lekkiego stopnia, działała w dobrej wierze, mając pełną świadomość niepełnosprawności ucznia oraz związanych z tym szczególnych potrzeb w zakresie kształcenia, a tym samym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego aktualne na czas nauki w gimnazjum ma jedynie "formalny" charakter; - brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy słusznego interesu obywateli, w tym w szczególności ucznia z upośledzeniem umysłowym, który w roku 2014 uczęszczał do Publicznego Gimnazjum w P., w konsekwencji ww. naruszeń uznanie przez organ, że część oświatowa subwencji ogólnej przyznana Gminie, a obliczona z uwzględnieniem ucznia Publicznego Gimnazjum w P., który nie legitymował się aktualnym na dzień 30 września 2013 r. orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego jest nienależna i winna zostać zwrócona. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że kwestionowany uczeń, u którego stwierdzono upośledzenie umysłowe lekkiego stopnia, już podczas nauki w szkole podstawowej wymagał kształcenia specjalnego, o czym świadczy orzeczenie Nr [...] z dnia [...] września 2012 r., wydane przez zespół orzekający Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w P.. Kiedy uczeń ten rozpoczął naukę w gimnazjum, dyrekcji szkoły był znany stan jego zdrowia oraz związane z nim szczególne potrzeby w zakresie procesu nauczania. Biorąc pod uwagę poważne trudności z przyswajaniem wiedzy, występujące już na etapie szkoły podstawowej, można było przewidzieć, że takie same lub nawet większe problemy edukacyjne spotkają ucznia, kiedy rozpocznie naukę w gimnazjum. Orzeczenie wydane przez Poradnię Psychologiczno- Pedagogiczną w P. z dnia [...] października 2013 r. na czas nauki w gimnazjum potwierdziło, że uczeń nadal wymagał specjalnych metod nauczania zapewnionych przez szkołę ogólnodostępną, dlatego uzasadnione było jego zakwalifikowanie do wagi P2 (uczeń z upośledzeniem umysłowym lekkiego stopnia). W ocenie skarżącej, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz fakt wydatkowania przez Gminę części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 zgodnie z jej celem przemawiają za uznaniem, że cała przyznana stronie kwota była należna i nie ma podstaw, aby żądać jej zwrotu. Zdaniem skarżącej organ, rozpoznając sprawę zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2014 przyznanej Gminie, nie poczynił ustaleń w zakresie stanu zdrowia ucznia Publicznego Gimnazjum w P. według stanu na dzień 30 września 2013 r., nie dokonał porównania orzeczeń Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej w P. wydanych w dniach: 14 września 2012 r. oraz 4 października 2013 r. Minister powinien uwzględnić okoliczność, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego dla kwestionowanego ucznia zostało wydane zaledwie 4 dni po dniu sprawozdawczym i potwierdziło zasadność uwzględnienia tego ucznia w SIO jako wymagającego kształcenia specjalnego. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podstawę materialnoprawną rozpoznawanej sprawy stanowi art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t., z którego wynika, że w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Minister orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej przez Gminę kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2014 rok stwierdzając, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie wskutek uwzględnienia przy jej obliczaniu w wadze P2 ucznia Publicznego Gimnazjum w P., nieposiadającego na dzień 30 września 2013 r. orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Podstawę do naliczania ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji ogólnej na 2014 rok dla jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Gminy, stanowiły m.in. dane statystyczne dotyczące liczby uczniów (dzieci, młodzieży, wychowanków) w roku szkolnym 2013/2014, wykazane przez dyrektorów szkół i placówek oświatowych w SIO, według stanu na dzień 30 września 2013 r. i na dzień 10 października 2013 r., zweryfikowane przez organ prowadzący (dotujący) szkoły i placówki oświatowe. Zgodnie z algorytmem, określonym w załączniku do rozporządzenia MEN z 2013 r., wagą P2 = 1,40 przeliczani są uczniowie z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, niedostosowani społecznie, z zaburzeniami zachowania, zagrożeni uzależnieniem, zagrożeni niedostosowaniem społecznym, z chorobami przewlekłymi, wymagający stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, posiadający orzeczenie, o którym mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. Warunków do ujęcia w SIO, a następnie uwzględnienia przy naliczeniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 przy ww. wadze, nie spełniali więc uczniowie, którzy według stanu na dzień 30 września 2013 r. nie posiadali orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego. W świetle art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież (...), wymagające stosowania specjalnej nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki odpowiednio w przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych, przedszkolach i szkołach lub oddziałach integracyjnych, przedszkolach i szkołach lub oddziałach specjalnych, innych formach wychowania przedszkolnego i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5 u.s.o. W zależności od rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego, dzieciom i młodzieży, o których mowa w ust. 1, organizuje się kształcenie i wychowanie, które stosownie do potrzeb umożliwia naukę w dostępnym dla nich zakresie, usprawnianie zaburzonych funkcji, rewalidację i resocjalizację oraz zapewnia specjalistyczną pomoc i opiekę (art. 71b ust. 2 u.s.o.). Z art. 71b ust. 3 u.s.o. wynika zaś, że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające, działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych. Jedyną więc podstawą do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w SIO, według stanu na dzień 30 września 2013 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014, stanowiły aktualne orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego. Uczniowie posiadający orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego na dzień sporządzania sprawozdania SIO, tj. na dzień 30 września 2013 r., powinni zostać wykazani w SIO zgodnie z niepełnosprawnością wskazaną w orzeczeniu wydanym na dany etap edukacyjny (§ 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, - Dz.U. Nr 173, poz. 1072). Z powyższego wynika, że żaden inny dowód poza orzeczeniem wydanym na podstawie art. 71b ust. 3 u.s.o., nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania zwiększonych dopłat subwencyjnych z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych, a więc tylko uczniowie posiadający na dzień 30 września 2013 r. orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej mogli być objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2014 dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z 8 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2092/11, z 24 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 589/12, z 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2375/11, z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1767/13, z 17 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3054/17, wyroki WSA w Warszawie: z 15 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2975/15, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 924/16, z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/12, z 16 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3834/15, z 7 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3331/15, z 25 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3795/15, z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 12/15, z 14 listopada 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1142/14, z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1708/12, wszystkie publ. cbosa). W świetle tych rozważań potwierdzonych licznym orzecznictwem należy stwierdzić, że zarzuty skargi naruszenia przez organ art. 71b ust. 1, 2 i 3 u.s.o. w związku z rozporządzeniem MEN z 2013 r. są niezasadne, bowiem okolicznością bezsporną jest w sprawie, że przyczyną wystąpienia nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w SIO według stanu na dzień 30 września 2013 r. było zakwalifikowanie w systemie ucznia, który nie posiadał aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego na etap nauki w gimnazjum. Należy zgodzić się z organem, że w tym zakresie obowiązuje formalna teoria dowodów, wykluczająca zastępowanie aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego innymi dowodami, w tym innymi opiniami z poradni psychologiczno-pedagogicznej, czy też indywidualną oceną ucznia przeprowadzoną przez szkołę, opartą np. na obserwacjach własnych, potwierdzonych rozmowami z uczniami i ich rodzicami, okazującymi stosowną dokumentację medyczną lub też opartą na nieaktualnych opiniach lub orzeczeniach wydanych w latach poprzednich (por. wyroki NSA: z 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2375/11, z 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 696/15, z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3 054/17, wszystkie publ. cbosa). Tym samym organ nie naruszył przepisów procesowych z art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., bowiem materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący, a dokonana jego ocena nie była dowolna. Minister, wydając zaskarżoną decyzję, podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji publicznej w zakresie ich działania, w tym na ustaleniach kontroli z 13 marca 2017 r., przeprowadzonej wobec skarżącej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K.. Jednocześnie dokonał wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz dokonał prawidłowej wykładni obowiązujących w przedmiotowej materii przepisów prawa materialnego. Należy zauważyć, że reguła wyrażona w art. 7 in fine k.p.a. ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego (por. wyroki NSA: z 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94, z 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 696/15, z 15 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 432/12, wszystkie publ. cbosa), natomiast decyzja wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. jest decyzją związaną. Minister nie mógł odstąpić od jej wydania, uzasadniając to słusznym interesem obywateli i uwzględniając okoliczności, na które powołuje się skarżąca (tj. dobra wiara strony, niepełnosprawność ucznia, posiadanie orzeczenia na czas nauki w szkole podstawowej, wydanie kolejnego orzeczenia kilka dni po 30 września 2013 r., wdrożenie metod specjalnego kształcenia wobec ucznia, pomimo krótkotrwałego braku aktualnego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego), bowiem uwzględnienie tych okoliczności i odstąpienie od wydania decyzji spowodowałoby naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 696/15, publ. cbosa, wyroki WSA w Warszawie: z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 770/16, publ. Lex nr 2316937, z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 463/12, publ. Lex nr 1303186). Organ prawidłowo wskazał, że możliwość uwzględniania słusznego interesu obywateli istnieje tylko w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji uznaniowej. Jeśli więc kontrolowana placówka oświatowa na dzień 30 września 2013 r. zawyżyła liczbę osób posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego (waga P2), wydane na dany etap edukacyjny, a faktycznie jeden jej uczeń na ww. datę nie posiadał wymaganego orzeczenia (uzyskał je dopiero po terminie sprawozdawczym w dniu 4 października 2013 r.), to zasadnie organ to zweryfikował, co w konsekwencji odbiło się na kwocie należnej Gminie z tytułu subwencji ogólnej na rok 2014. W tym miejscu warto zauważyć, że to na skarżącej i jej organie, a także osobach mu podległych (np. dyrektorze Publicznego Gimnazjum w P.) spoczywał określony obowiązek sprawozdawczy, wynikający z prawa oświatowego, który powinien być wykonywany rzetelnie. Podmioty te zobowiązane są do przedstawiania informacji zgodnych z rzeczywistością. Obowiązkiem szkoły jest systematyczne weryfikowanie liczby uczniów posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz liczby uczniów ogółem (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 139/16, publ. Lex nr 2305713). Mając na uwadze treść art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t., zasadnie Minister orzekł jak w zaskarżonej decyzji, uznając, że Gmina otrzymała nieprawidłowo ustaloną część oświatową subwencji ogólnej. Przepis ten jest samoistną podstawą do żądania zwrotu nienależnie otrzymanej części subwencji (por. wyrok NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1450/13, publ. Lex nr 1572650, wyrok z 23 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1113/16, publ. Lex nr 2324121). Zdaniem Sądu, zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi organu. Sąd nie uwzględnił stanowiska zawartego w wyroku WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2017 r. w sprawie V SA/Wa 2572/16, a wskazanego w skardze, z którego wynika możliwość ustalenia prawidłowości wyliczenia subwencji ogólnej w oparciu o inne dokumenty niż orzeczenie wystawione po terminie sprawozdawczym, ale potwierdzające prawidłowość zakwalifikowania ucznia do przypisanej mu w SIO wagi. W. cyt. wyrok nie jest jeszcze prawomocny, a przy tym stanowisko w nim zawarte jest odosobnione. Wnioski dowodowe skarżącej, zawarte w skardze, zostały przez Sąd oddalone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z wymienionym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dodatkowych dowodów w niniejszej sprawie nie było zaś niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego spornego ucznia z [...] września 2012 r. nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ponieważ obejmuje swoją ważnością okres do ukończenia szkoły podstawowej. Natomiast orzeczenie z [...] października 2013 r. ważne na czas nauki w gimnazjum stanowi potwierdzenie bezspornego stanu faktycznego, że na dzień 30 września 2013 r. dyrektor Publicznego Gimnazjum w P. nie dysponował tym orzeczeniem, jednak wykazał tego ucznia w tabeli NP2 jako wymagającego kształcenia specjalnego. Minister w przedmiotowej sprawie nie kwestionował jednak faktu i stopnia niepełnosprawności spornego ucznia, a przedmiotem postępowania był sposób podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego (w tym przypadku dla Gminy), nie jej wydatkowanie. Obie strony były więc zgodne co do faktu braku aktualnego orzeczenia na dzień sprawozdawczy, tj. 30 września 2013 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.