VIII SA/Wa 473/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi M.Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Uzasadnienie Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] na podstawie której ww. organ powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 2 ust 35a, art. 64 ust1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140ab ust.1 pkt 3 lit c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.. DZ. U. z 2020, poz. 110 dalej "prd")), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 470), § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 5 ust. 1 pkt. 6 lit c, § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. , poz. 2022), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, WITD) z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na M. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] M. Ż. (dalej: "skarżący", "strona") – orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku na podwójnej osi napędowej pojazdu oraz długości pojazdu. Powyższe stwierdzono w dniu [...] stycznia 2020 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości K., ul. P., pojazdu członowego składającego się z samochodu ciężarowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]wraz z dwuosiową przyczepą marki Akcerman [...]. Pojazdem kierował K. Z., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem 3 szamb betonowych o wadze ok 24 ton, w imieniu skarżącego, na trasie N. –S.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]. W dniu [...] lutego 2021 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie stwierdzone w toku kontroli. We wniesionym odwołaniu strona podniosła, iż zapewniła warunki pracy wynikające z art. 92b i art. 92 c ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Jako przedsiębiorca skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenie, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności , których nie mógł przewidzieć. Ponadto decyzja organu I instancji narusza art. 6, art. 7, art. 8 oraz art.77 i art. 107 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącego kierowca nieświadomie podpisał protokół kontroli, wobec czego nie stanowi on żadnego dowodu w sprawie. Ważenie pojazdu zostało dokonane z naruszeniem rozporządzenia dot. wymagań którym powinny odpowiadać wagi samochodowe. Pomiary zostały przeprowadzone nierzetelnie, bez wyjaśnienia wszystkich wątpliwości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] marca 2021 r. GITD podał, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Przywołał także brzmienie art. 64 ust.1 , art. 64 ust. 2 , art. 140aa, art. 14aa ust. 3 pkt 1 prd. i wskazał , iż podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia wydanego w rozpoznawanej sprawie jest art. 64 oraz art. 140aa ust.1-3 prd. Następnie organ wyjaśnił, iż treść art. 140 ab prd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 1, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. Zauważył, że art. 3 ust. 1 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości miedzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 8 ton dla każdej osi; dopuszcza się 19 ton jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "super single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Natomiast dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku pojedynczej osi napędowej 10 ton. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnej normy: rzeczywista masa całkowita– 51,8 t – przekroczenie o 11, 8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 29,5%) - nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu – 23, 8 t(po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1t w górę) – przekroczenie o 4,8 t – 25,3% - długość zespołu pojazdów z ładunkiem -19, 4 m 0poodjeciu błędu w wysokości 1%)- przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,65 m- 3,47% - nacisk na pojedynczej osi nie napędowych przyczepy – 11 t 9po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1% w górę)-przekroczenie o 1 t-10% - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy jest wydawane na przejazd pojazdu: - o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większej od wymienionych w kategoriach I –VI, - o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust.1 pkt 3 ustawy karę pieniężną o której mowa w art. 140aa ust.1 ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10 %, b) 2000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 %, c) 15 000 zł – w pozostałych przypadkach. Norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza to przekroczenie. Organ ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kieruje się następującymi kryteriami. Po pierwsze, rodzajem drogi na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ zatem bada, spośród kategorii zezwoleń odpowiadającej drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem np. "o szerokości nie przekraczającej 3,2 m", "o długości nie przekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów, "o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m", "o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t". "o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t". Kolejną czynnością jest zatem zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia. Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiaru statycznego typu SAW 10C/III, które legitymowały się ważną deklaracja zgodności z 26 lutego 2018 r. dokumenty te zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Pomiaru długości i szerokości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego nr ITD19/02, który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Lesznie z data ważności do 31 grudnia 2020 r. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów orz przysługujących mu uprawnieniach. W ustalonym stanie faktycznym organ nałożył karę pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu: a) O wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) O naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napadowej do 11, 5 t c) Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. l40aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VlI: d) a) 500 zł — gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, e) b) 2000 zł — gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, f) c) 15 000 zł — w pozostałych przypadkach. g) W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi [...] złotych. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia za przejazd pojazdem nienormatywnym. Skargę na decyzję GITD wniósł M. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. Ż.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 i art. 8 k.p.a.., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływa na wynik postępowania tj. art. 11w zw. z art. 8 k.p.a. , poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazywał, iż organ przez cały tok postępowania nie poparł dowodami wskazań odczytu urządzeń pomiarowych oraz nie wystosował dowodów na prawidłowość przebiegu pomiaru. Ponadto kierowca nieświadomie podpisał protokół z kontroli. Miejsce ważenia i strefa ważenia nie były w sposób prawidłowy oznaczone i wydzielone. Ważenia dokonano niezgodnie z instrukcjami ważenia. W ocenie skarżącego, ustalone normy i wykazy dróg, po których mogą poruszać się pojazdy nie przekraczające nacisku 10 t na oś, są sprzeczne z prawem wspólnotowym, bowiem standardem unijnym są drogi o nacisku do 11,5 t. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, nie zgadzając się z zarzutami skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie należało wyjaśnić, czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz czy organ prawidłowo zastosował przesłanki odpowiedzialności skarżącego. W tym zakresie Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne i ocenę prawną zebranych dowodów dokonaną przez organ. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - rzeczywista masa całkowita– 51,8 t – przekroczenie o 11, 8 organy administracji w przedmiotowej sprawie, uznając je za własne. t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 29,5%) - nacisk na podwójnej osi napędowej pojazdu – 23, 8 t(po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1t w górę) – przekroczenie o 4,8 t – 25,3% - długość zespołu pojazdów z ładunkiem -19, 4 m 0poodjeciu błędu w wysokości 1%)- przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,65 m- 3,47% - nacisk na pojedynczej osi nie napędowych przyczepy – 11 t 9po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1% w górę)-przekroczenie o 1 t-10% - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Podstawowe znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego ma protokół kontroli z [...] stycznia 2020 r. Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, zwana dalej: u.t.d.). W myśl powołanego przepisu w przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej lub stwierdzenia wykroczeń uzasadniających nałożenie grzywny inspektor sporządza protokół kontroli (ust.1).Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę (ust.2) Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy (ust.3). Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust.4) Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, publ. LEX nr 205475, wyrok WSA w Warszawie). W wyniku kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2020 r. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej oso napędowej jak i dopuszczalnej masy całkowitej o wartości powyżej 20 %, co skutkowało koniecznością przedstawienia zezwolenia kategorii VII, którego strona skarżąca nie posiadała. Karę pieniężną należało więc w tym wypadku nałożyć na przewoźnika jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do Ip.7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej na pojazdy: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodnie z kolei z treścią art. 140 ab ust. 1 pkt 3 prd., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1500 zł - za brak zezwolenia kategorii l i II; 2) 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI; 3) za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Przedmiotowym pojazdem przewożono 3 szamba betonowe zatem art. 140 aa ust. 4 pkt 1 prd. mówiący o przypadkach, w których nie wszczyna się postepowania w sprawie nałożenia kary, nie znajduje w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Należy zauważyć, iż strona skarżąca z nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby na którymkolwiek etapie proces pomiaru lub jego wynik. Miejsce ważenia legitymowało się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków osi pojazdów, wagi miały świadectwo zgodności, a kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, został zapoznany z instrukcjami wag, nie żądał ponownego ważenia, był pouczony o przysługujących mu prawach podczas czynności kontrolnych (protokół przesłuchania świadka k. 12 akt administracyjnych). Zatem za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego odnoszące się do braku dowodów w sprawie na okoliczność prawidłowości dokonanych przez organ pomiarów. Takim dowodem bowiem jest przede wszystkim protokół kontroli z wynikami ważenia, który jest dokumentem urzędowym, korzystającym z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, protokół zeznań kierowcy oraz dokumenty związane z przebiegiem ważenia, z którymi kierowca był w trakcie kontroli zapoznawany. Z zeznań kierowcy wynika, iż załadunku dokonano w siedzibie skarżącego. Pusty pojazd oraz pojazd po dokonaniu załadunku nie był ważony bowiem skarżący nie dysponuje wagami . Twierdzenie skarżącego, że kierowca podpisał protokół nieświadomie nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami i stanowi subiektywną ocenę skarżącego. Jeśli według kierującego pojazdem czynności kontrolne były przeprowadzone w sposób niewłaściwy, powinien on zgłosić swoje uwagi do protokołu, czego w tej sprawie nie uczynił. Tego rodzaju postępowanie kontrolne jest postępowaniem uproszczonym, w którym najważniejsze dowody zbierane są w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. Kierowca był pouczony o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych, widział w jaki sposób przeprowadzano ważenie i nie składał żadnych zastrzeżeń w tym zakresie. W ocenie Sądu procedura ważenia kontrolowanego pojazdu przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Zgodnie z instrukcją producenta wag SAW 10C/III w czasie ważenia pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów powinny być podłożone wagi lub wagi i podkładki wyrównawcze. Z instrukcji tej wynika także, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach w celu pomiaru, nacisku kola, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Z instrukcji wynika, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu. W takim przypadku każda oś jest ważona osobno. Dwie wagi umieszczone są pod kołami aktualnie ważonej osi. Następnie zsumowanie nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu .masę pojazdu. W aktach sprawy znajduje się wynik pomiaru każdej z osi pojazdu, zatem ważenia dokonano zgodnie z instrukcją. Zatem skoro użyte do ważenia wagi posiadały ważne świadectwa legalizacyjne i używane była zgodnie z instrukcją obsługi, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów. Również miejsce ważenia było prawidłowo przygotowane i posiadało stosowny atest. Należy zauważyć, iż w sytuacji kiedy strona kwestionuje ustalenia organu administracji, ale nie przedstawia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, na organie nie spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organ( por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 roku, I GSK 1188/18). W sytuacji potencjalnej możliwości uwolnienia się od kary poprzez wykazanie okoliczności określonych w przepisie art. 140aa ust. 4 prd - skarżący przekonana o prawidłowości swojego stanowiska powinna powołać się na konkretne rzeczowe argumenty, poparte możliwie przekonującymi dokumentami ( por. wyrok NSA z 5 września 2019 roku, II GSK 2863/17) a tego w niniejszej sprawie nie uczynił. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o sprzeczności z prawem unijnym normy i wykazy dróg, po których mogą poruszać się pojazdy nie przekraczające nacisku 10 t na oś to nie doszło do naruszenia prawa. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie zarzucono poruszania się po drodze publicznej, dla której przewidziano niższy niż w dyrektywie Rady 96/53/WE dopuszczalny nacisk pojedynczej osi, lecz przejazd pojazdem, którego podwójne osie napędowe oraz masa całkowita pojazdu przekraczają dopuszczalne naciski określone w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów, co nakazywało uznanie pojazdu za nienormatywny. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie