VIII SA/Wa 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R. Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej [...] spółka akcyjna z siedzibą w R. na pismo Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Minister Rozwoju Regionalnego udzielił R. Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] informacji, że odwołanie złożone w związku z negatywnym rozpatrzeniem przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w [...] protestu dotyczącego odrzuconego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Zmniejszenie strat energii w sieci ciepłowniczej miasta [...]" zostało rozpatrzone negatywnie. W uzasadnieniu pisma wskazano, że wnioskodawca nie posiadał w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie dokumentów potwierdzających zapewnienie mu finansowania ze źródeł zewnętrznych, tj. promesy udzielenia kredytu lub umowy kredytu, ani też żadnego innego dokumentu równoważnego. Tym samym wnioskodawca nie posiadał zapewnienia finansowania całego projektu. Nie można bowiem uznać za dokument poświadczający zapewnienie finansowania realizacji projektu pisma Banku [...] S.A., Centrum Korporacyjnego w [...], przedłożonego do wniosku o dofinansowanie. Pismo to jest jedynie wstępną deklaracją banku wyrażającą zainteresowanie udzieleniem kredytu, pod warunkiem jednakże dokonania "satysfakcjonujących Bank analiz prawnych, podatkowych, finansowych, ekonomicznych oraz uzyskaniem akceptacji ze strony odpowiednich szczebli decyzyjnych Banku". Dokument ten, stanowiący wstępną deklarację zainteresowania przez Bank [...] S.A. współpracą z wnioskodawcą, nie może zostać uznany za poświadczenie zapewnienia finansowania realizacji projektu przez ww. bank. Potwierdzenie przez wnioskodawcę zapewnienia finansowania wkładu własnego ze środków wnioskodawcy, bez potwierdzenia zapewnienia finansowania zewnętrznego, nie może spowodować przyznania dodatkowych punktów dla projektu. Jedynie bowiem fakt posiadania udokumentowanego finansowania na cały zakres projektu, tj. środków własnych oraz finansowania kredytem bankowym, pozwalał na przyznanie dodatkowych punktów. Dlatego też nie jest możliwe przychylenie się do zarzutów podniesionych przez wnioskodawcę i pozytywne rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie kryterium merytorycznego nr 1 w podkryterium 1.4 Zapewnienie środków finansowych. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], doręczonym R. Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] w dniu [...] kwietnia 2011 r., zawarto informację, że wnioskodawcy na podstawie art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (Dz. U z 2009 Nr 84, poz. 712) przysługuje prawo do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Skarga powinna zawierać kompletną dokumentację w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz przedmiotowe rozstrzygnięcie informujące o wyniku procedury odwoławczej. Organ w pouczeniu wskazał również, że wniesienie skargi po terminie wskazanym w pouczeniu, niekompletnej lub bez uiszczenia opłaty sądowej w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie skargi bez rozpatrzenia. R. Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej "[...]" S.A. z siedzibą w [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] kwietnia 2011 r. wnosząc o zmianę zaskarżonego aktu poprzez uwzględnienie jej protestu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z Załącznikiem nr 7a do regulaminu konkursu znajduje się zapis, że "za udokumentowane uznaje się przedstawienie promesy, umowy kredytu/pożyczki lub innego równoważnego dokumentu". Rozpatrując zaś odwołanie Minister Rozwoju Regionalnego nie wskazał, co w regulaminie należy rozumieć za "równoważny dokument". Uznał jedynie, że dokument przedstawiony przez skarżącą nie pozwalał na przyznanie dodatkowych punktów w przypadku udokumentowania posiadania środków. W ocenie skarżącej stanowisko takie jest błędne. Skarżąca na dzień rozpatrzenia wniosku uzyskała zapewnienie Banku [...] S.A., że będzie miała udzielony kredyt jeśli wskaże kilka dokumentów. Skarżąca była w głębokim przekonaniu, że dokument z banku stanowi równoważny dokument, tym bardziej, że za półtora miesiąca po przekazaniu niezbędnych dokumentów uzyskała promesę przy uzupełnianiu wniosku do projektu. Skoro wniosek skarżącej został przyjęty, to i uzupełnienie wniosku winno zostać zaakceptowane przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Stanowisko ww. Funduszu i Ministra Rozwoju Regionalnego wydaje się być nie uzasadnione. Nie wskazanie zaś co należy rozumieć przez "równoważny dokument" daje pole do subiektywnej oceny danego wniosku. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712, dalej jako ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Przepis art. 30c tej ustawy przewiduje szczególny tryb wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w odniesieniu do realizacji programów operacyjnych przewidzianych tą ustawą. Dopiero przepis art. 30e ustawy przewiduje, że w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, dalej – p.p.s.a.), określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy (p.p.s.a). Przepis art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewiduje, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a W art. 30c ust. 2 przewidziano natomiast, że skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji. Skarga podlega opłacie sądowej. Natomiast wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, niekompletnej lub bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 - powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia (ust. 5). Z powyższego uregulowania, które stanowi lex specialis w stosunku do p.p.s.a., nie wynika aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd skarżącego do usunięcia braków skargi. Art. 49 § 1 p.p.s.a stanowi bowiem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znosi jednak stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a w stosunku do skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mając na względzie powyższe regulacje w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy, czy wniesiona skarga spełnia wszelkie wymogi, umożliwiające nadanie jej dalszego biegu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie złożyła kompletnej skargi, bowiem nie dołączyła wraz z wnioskiem o dofinansowanie, załączników stanowiących integralną część tego wniosku. Z treści złożonego wraz ze skargą wniosku o dofinansowanie wynika wprost, że integralną częścią przedmiotowego wniosku wymaganą przy jego złożeniu stanowił szereg załączników, m.in. załącznik nr 12 - Stopień gotowości projektu do realizacji, czy załącznik nr 12.4 - Dokumenty potwierdzające dostępność środków na sfinansowanie projektu. Żaden ze składanych wraz z wnioskiem załączników nie został jednak dołączony do skargi, co oznacza, że wnioskodawca przedłożył dokumentację niekompletną. Wymóg zaś złożenia kompletnej skargi wraz z całą dokumentacją ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwiłby Sądowi merytoryczne rozpoznania skargi w zakreślonym 30-dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie precyzuje wprawdzie pojęcia skargi niekompletnej. Skarga kompletna została jednak zdefiniowana w art. 30c ust. 2. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt. 2 oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 ww. ustawy. Innymi słowy kompletność skargi, o której stanowi art. 30c ust. 5 pkt 2 powoływanej ustawy odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 tej ustawy (por. postanowienie NSA z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 969/09). Należy zaznaczyć, że mająca miejsce w niniejszej sprawie wada skargi polegająca na jej niekompletności, po pierwsze - nie może ulec konwalidacji, a po drugie wskazany wyżej art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju precyzuje następstwo wniesienia niekompletnej skargi w postaci pozostawienia jej przez Sąd bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30c ust. 1 ww. ustawy nie może bowiem obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 tej ustawy (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09 ). Braki w zakresie dokumentacji mają bowiem charakter nieusuwalny. Zauważyć także należy, że informacja organu wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi została doręczona skarżącej w dniu [...] kwietnia 2011r. Tak więc, ostatecznym terminem do wniesienia kompletnej skargi, obejmującej kompletny wniosek o dofinansowanie, zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju był dzień [...] kwietnia 2011 r. Wprowadzając prawo do kwestionowania skargą informacji, ustawodawca równocześnie wprowadził zasadę, że jedynie skarga kompletna i opłacona zostanie rozpatrzona przez sąd w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia (art. 30c ust. 2, 4 i 5 ). Natomiast wniesienie skargi niekompletnej, czyli bez kompletnej dokumentacji w sprawie, wobec kategorycznej treści art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, powoduje pozostawienie jej przez sąd bez rozpatrzenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09). Wyjaśnić również należy, że rozwiązanie zawarte w art. 30c ust. 5 ww. ustawy miało zapobiec występowaniu dodatkowych opóźnień, które mogłyby spowodować zahamowanie absorpcji środków unijnych (uzasadnienie projektu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, druk sejmowy nr 963, str.23) Rozpatrzenie w takiej sytuacji przedmiotowej skargi przez Sąd stanowiłoby naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30c ust. 5 w związku z art. 30c ust. 2 ww. ustawy. Odnosząc powyższe okoliczności faktyczne do zasad wynikających z przytoczonych wyżej przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.